I CSK 952/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 952/14 POSTANOWIENIE Dnia 7 lipca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z wniosku M. O.‎przy uczestnictwie W. O., Miasta w W., ‎H. L., J. K. i I. Ł.‎o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 lipca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni ‎od postanowienia Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie‎z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt IV Ca 1548/13, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ‎ i zasądza od wnioskodawczyni na rzecz uczestniczek H. L., J. K. i I. Ł. solidarnie ‎ kwotę 900 (dziewięćset) zł tytułem zwrotu kosztów ‎ postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżąca oparła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na ostatniej spośród wymienionych przesłanek.O oczywistej zasadności skargi można mówić jedynie wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie sądu drugiej instancji w sposób ewidentny narusza konkretne przepisy prawa.

Oczywiste naruszenie powinno być rozumiane jako widoczna natychmiast, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z brzmieniem przepisów albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2012 r., III SK 11/12, nie publ.).Skarżąca podniosła, że Sąd Okręgowy „w sposób oczywiście nieprawidłowy ustalił treść pojęcia samoistnego posiadania”, dokonując wykładni prawa sprzecznej z przytoczonymi przez nią rozstrzygnięciami Sądu Najwyższego.Argumenty przytoczone przez skarżącą nie usprawiedliwiają oceny przedstawionej skargi jako oczywiście uzasadnionej.

Stanowią one w istocie próbę przedstawienia własnej wizji stanu faktycznego sprawy, konkurencyjnej wobec ustalonego w sposób wiążący przez Sąd odwoławczy. Taki sposób uzasadniania wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania jest niedopuszczalny (art. 3983 § 3 k.p.c.). Skarżąca powołała się na orzeczenia wydane w innych stanach faktycznych, odbiegających od okoliczności niniejszej sprawy. Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zostały spełnione i orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). l.n