I CSK 95/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 95/20 POSTANOWIENIE Dnia 27 października 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa M. N.‎przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie (…)‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 13 września 2019 r., sygn. akt V ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powódki na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżąca opiera wniosek o jej przyjęcie na oczywistej zasadności wynikającej z tego, że Sąd drugiej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na treści uchwały SN z 28 marca 2018 r., III CZP 46/17 mimo że w jej ocenie doszło do naruszenia art. 77 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z 4 listopada 1950 r.Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić.

Analiza treści skargi nie uzasadnia wniosku o jej oczywistej zasadności. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej wskazuje na to, że skarżąca zarzuca Sądowi drugiej instancji przyjęcie poglądu prawnego zgodnego z zaprezentowanym w uchwale poszerzonego składu siedmiu sędziów SN z 28 marca 2018 r., III CZP 46/17, w której SN przyjął, że w razie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą ustanowienia na rzecz byłego właściciela nieruchomości prawa użytkowania wieczystego na tej nieruchomości na podstawie przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st.

Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 z późn. zm.), źródłem poniesionej przez niego (następców prawnych) szkody nie jest decyzja wydana z naruszeniem prawa, zezwalająca na sprzedaż lokali w budynku położonym na tej nieruchomości.Skarżąca z tym poglądem się nie zgadza i wskazuje, że Sąd drugiej instancji nie był związany powyższą uchwałą i powinien przeprowadzić samodzielną analizę prawną.Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika jednak, że Sąd Apelacyjny przeprowadził samodzielną analizę prawną i przychylił się w jej wyniku do wniosków wynikających z ww. uchwały Sądu Najwyższego.

Sąd Apelacyjny odniósł się także do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i przedstawił argumentu przeciwko uznaniu sprzeczności zastosowanej interpretacji z art. 77 ust. 1 Konstytucji RP. Treść skargi ma jedynie charakter polemiczny wobec wskazanej uchwały, nie przedstawiając na czym miałaby polegać oczywista zasadność skargi kasacyjnej.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.jw