I CSK 948/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 948/14 POSTANOWIENIE Dnia 7 lipca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z powództwa A. C.‎przeciwko Skarbowi Państwa - Prokuratorowi Okręgowemu w Warszawie, Prezesowi Sądu Okręgowego w Warszawie i Prezesowi Sądu Rejonowego ‎dla Warszawy Mokotowa w Warszawie‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 lipca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie‎z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt VI ACa 373/14, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ‎ i nie obciąża powódki kosztami postępowania kasacyjnego;

2. przyznaje adwokat I.B. od Skarbu Państwa ‎ - Sądu Apelacyjnego w Warszawie kwotę 2.700 (dwa tysiące ‎ siedemset) zł, powiększoną o należny podatek od towarów ‎ i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ‎ udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 §1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżąca oparła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na pierwszej z wymienionych przesłanek (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), formułując następujące pytania:1.Czy w przypadku dochodzenia roszczeń o naprawienie szkody na podstawie art. 4171 § 2 k.c., o osobie odpowiedzialnej za naprawienie szkody strona dowiaduje się z dniem wydania orzeczenia o stwierdzeniu niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, czy powinna to być data ogłoszenia lub otrzymania prawomocnego orzeczenia, które „wyrządziło szkodę”?2.Od kiedy należy liczyć początek biegu przedawnienia w sytuacji, gdy strona nie może uzyskać orzeczenia o stwierdzeniu niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia?3.Jeżeli szkoda jest następstwem kilku orzeczeń wydawanych przez różne podmioty, a orzeczenia te pozostają ze sobą w ścisłym związku, to w celu określenia początku biegu trzyletniego terminu przedawnienia czy nie należy tej sytuacji rozważać jako jednej szkody lub krzywdy, a punktem odniesienia biegu trzyletniego terminu przedawnienia nie powinno być zdarzenie końcowe w postaci ostatniego orzeczenia, które wyczerpało w toku instancji oraz w drodze przysługujących środków prawnych możliwość realizacji roszczeń strony, czy też każde należy traktować osobno?Przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności; musi on mieć charakter uniwersalny, przez co należy rozumieć, że jego rozwiązanie powinno służyć rozstrzyganiu innych, podobnych spraw.

Jednocześnie, chodzi o kwestie, których wyjaśnienie byłoby konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostające w związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.), i także w związku z podstawą prawną stanowiącą podstawę wydania zaskarżonego wyroku (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13 oraz z dnia 3 lutego 2012 r. II UK 271/11 - nie publ.).Postawione przez skarżącą pytania zostały ujęte i uzasadnione w sposób nie odpowiadający przytoczonym wymaganiom.

Nie wiążą się one bezpośrednio z podstawą rozstrzygnięcia w sprawie. Żądania powódki nie zostały uwzględnione z powodu braku wymaganego prawem prejudykatu, czyli orzeczenia o niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Natomiast roszczenie odszkodowawcze wynikające – zdaniem skarżącej – z wadliwych działań prokuratury, zostało oddalone wobec niedopatrzenia się przez Sąd drugiej instancji ich bezprawności, co zostało szczegółowo umotywowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). l.n