I CSK 94/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 94/07

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa W. L. i in. ,

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 5 czerwca 2007 r.,

skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 17 sierpnia 2006 r.,

uchyla zaskarżony wyrok w pkt 2 w części, w której oddalono

nim apelację powodów wobec pozwanego Skarbu Państwa Ministra Budownictwa i Wojewody M. i w tym zakresie

przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia

o kosztach postępowania kasacyjnego Sądowi Apelacyjnemu.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 13 lipca 2005 r. oddalił powództwo o zapłatę

wniesione

przez

W. L.,

J.

K. i

J.

S. przeciwko

Skarbowi

Państwa

reprezentowanemu przez Ministra Budownictwa i Wojewodę M. oraz Miastu W.

Powodowie W. L. i J. K. domagali się zasądzenia kwot po 400 000 zł, a powódka J.

S. kwoty 224 000 zł tytułem naprawienia szkody związanej z wydaniem błędnej

decyzji administracyjnej dotyczącej prawa własności czasowej nieruchomości

położonej przy ul. Ś. […].

Sąd Okręgowy ustalił, że współwłaścicielami tej nieruchomości byli

spadkodawcy powodów. Na mocy orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. W. z

dnia 27 grudnia 1950 r. odmówiono przyznania prawa własności czasowej do

gruntu dla tej nieruchomości i stwierdzono, iż

wszystkie posadowione na nim

budynki przeszły na własność Skarbu Państwa. W 1998 r. Prezes Urzędu

Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast uznał, że powyższe orzeczenie w części

dotyczącej sprzedanych lokali o nr 3, 5 i 7 oraz udziałów przypadających ich

właścicielom w częściach wspólnych budynku i użytkowaniu wieczystym gruntu

zostało wydane z naruszeneium prawa, a w pozostałej części stwierdził jego

nieważność. Decyzją z dnia 19 sierpnia 2003 r. Prezydenta m. W. przyznano

powodom udziały w prawie użytkowania wieczystego gruntu oznaczonego jako

działka nr 25, która została wydzielona z dawnej nieruchomości i odmówiono im

ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do pozostałej części gruntu

oznaczonego obecnie jako działka nr 24.

Po wydaniu tej decyzji powodowie złożyli wnioski o przyznanie im odszkodowania,

których nie uwzględniono, powołując się na przedawnienie ich roszczeń

odszkodowawczych. W ocenie Sądu Okręgowego, z uwagi na zasadnie

podniesiony zarzut przedawnienia, powództwo podlegało oddaleniu. Decyzja

Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdzająca wadliwość

orzeczenia z dnia 27 grudnia 1950 r. dotyczącego prawa własności czasowej

gruntu została wydana w dniu 17 lutego 1998 r., a doręczona wszystkim powodom

przed dniem 23 lutego 1998 r. Tymczasem wnioski o przyznanie odszkodowania

powodowie złożyli dopiero we wrześniu i październiku 2003 r., po upływie

trzyletniego terminu przewidzianego w art. 160 § 6 k.p.a.

Sąd Apelacyjny po rozpoznaniu apelacji powodów uwzględnił je częściowo,

w stosunku do pozwanego miasta W., w zakresie roszczeń powodów dotyczących

przyznania odszkodowania z tytułu odmowy ustanowienia na ich rzecz prawa

użytkowania wieczystego działki nr 24, utraconych

korzyści związanych z

korzystaniem z tej działki oraz korzyści ze sprzedanych lokali mieszkalnych w

budynku położonym na działce nr 25.

Sąd Apelacyjny uznał, że legitymację bierną posiada wyłącznie miasto W. i w

konsekwencji oddalił w całości apelację powodów wobec Skarbu Państwa. W jego

ocenie część roszczeń dochodzonych przez powodów w stosunku do pozwanej

gminy nie uległo przedawnieniu. Powodowie mogli domagać się przywrócenia im

własności nieruchomości w części, dotyczącej działki nr 24 i części działki nr 25

nieoddanej w użytkowanie wieczyste nabywcom położonych na niej lokali

mieszkalnych, gdyż w tym zakresie orzeczenie administracyjne z 1950 r. zostało

uznane za nieważne. Zgłoszone w tym zakresie przez powodów roszczenia

przerwały bieg terminu przedawnienia do momentu ich rozpoznania, co nastąpiło

decyzją z dnia 19 sierpnia 2003 r. z tego względu nie uległy przedawnieniu

roszczenia co do odszkodowania za działkę nr 24. Natomiast

roszczenia

dotyczące zwrotu korzyści związanych ze sprzedażą tej działki i znajdujących się

na niej lokali oraz korzyści związanych ze sprzedażą trzech lokali mieszkalnych

położonych na działce nr 25 nie przedawniły się, gdyż podniesienie co do tych

roszczeń

zarzutu

przedawnienia

było

sprzeczne

z

zasadami

współżycia

społecznego. Treść art. 160 § 1 k.p.a. uniemożliwiała bowiem dochodzenie

odszkodowania za utracone korzyści związane z wydaniem wadliwej decyzji

administracyjnej.

Sytuacje

tę

zmieniło

dopiero

orzeczenie

Trybunału

Konstytucyjnego z dnia 23 września 2003 r. (K 20/02), a wcześniejsze próby

dochodzenia odszkodowania obejmującego utracone korzyści było z góry skazane

na niepowodzenie. Powodowie zaś zaraz po wydaniu tego orzeczenia wystąpili

z odpowiednimi żądaniami.

Skarga

kasacyjna

powodów

została

wniesiona

od

części

wyroku

Sądu

Apelacyjnego, którym oddalono ich apelację od wyroku oddalającego powództwo w

stosunku do Skarbu Państwa. Została ona oparta o podstawę naruszenia prawa

materialnego. Skarżący zarzucili obrazę art. 36 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 10 maja

1990 r. – przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o

pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), art. 5 k.c. w zw. z

art. 117 § 2 k.c. i art. 160 § 6 k.p.a. oraz art. 160 § 1 i k.p.a. W oparciu o te

zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w części odnoszącej się do

pozwanego Skarbu Państwa i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego

rozpoznania Sądowi drugiej instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zakres zaskarżenia skargi kasacyjnej powodów obejmuje wyłącznie część

wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 17 sierpnia 2006 r. dotyczącą pozwanego

Skarbu Państwa, w której w stosunku do tego pozwanego została oddalona

apelacja powodów od wyroku Sądu pierwszej instancji. Treść uzasadnienia

zaskarżonego wyroku wskazuje przy tym jednoznacznie, że oddalenie apelacji

wobec Skarbu Państwa nastąpiło z tego względu, iż w ocenie Sądu drugiej instancji

Skarb Państwa nie był legitymowany biernie. Wbrew poglądowi wyrażonemu w

uzasadnieniu skargi kasacyjnej, stanowisko Sądu stwierdzające brak legitymacji

biernej nie stanowiło podstawy oddalenia apelacji o charakterze formalnym, lecz

wyraz merytorycznej oceny zgłoszonego wobec Skarbu Państwa roszczenia.

Przyjęcie braku legitymacji biernej tego podmiotu było wynikiem stwierdzenia, że

nie ponosi on odpowiedzialności wobec powodów.

Oddalenie apelacji odnoszącej się do Skarbu Państwa nie było z tego

względu w najmniejszym nawet stopniu związane z oceną, czy roszczenie wobec

tego pozwanego uległo przedawnieniu. Kwestionowanie rozstrzygnięcia wydanego

w stosunku do Skarbu Państwa nie mogło opierać się zatem o zarzut naruszenia

art. 5 k.c. w zw. z art. 117 § 2 k.c. i art. 160 § 6 k.p.a., w wyniku niewłaściwego

zastosowania tych przepisów. Brak podstaw dla merytorycznego rozpoznania tak

skonstruowanego zarzutu nakazuje jedynie zasygnalizowanie, że ocena przez Sąd

Apelacyjny zarzutu nadużycia prawa poprzez podniesienie przez stronę pozwaną

zarzutu przedawnienia była związana praktycznie jedynie z oceną, czy w decyzji

z dnia 17 lutego 1998 r. organ administracyjny miał obowiązek pouczyć powodów

o możliwości dochodzenia odszkodowania w zakresie, w którym stwierdzono

wydanie decyzji z naruszeniem prawa, wyłącznie w formie pieniężnej. Skarżący

podniósł zaś zasadnie, odwołując się do uchwały Pełnego Składu Izby Cywilnej

Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2006 r. (III CZP 84/2005), że ocena zarzutu

przedawnienia na gruncie art. 5 k.c. wymaga rozważenia szeregu okoliczności,

a w szczególności charakteru

okoliczności

konkretnego

dochodzonego

przypadku,

roszczenia,

przyczyn

z uwzględnieniem

opóźnienia

w

dochodzeniu

roszczenia i czasu opóźnienia.

W pełni usprawiedliwiony był natomiast zarzut naruszenia art. 36 ust. 3 pkt 3

ustawy z dnia 10 maja 1990 r. przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie

terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191

ze zm.; dalej - ustawa samorządowa). Dokonując wykładni tego przepisu Sąd

drugiej instancji odwołał się do poglądu wyrażonego przez Sąd Najwyższy

w uchwale z dnia 16 listopada 2004 r. (III CZP 64/04, OSNC 2005, nr 11, poz. 182)

i przyjął, że to gmina, a nie Skarb Państwa jest legitymowana biernie w procesie

o naprawienie szkody wynikającej z wydania przed dniem 27 maja 1990 r. wadliwej

decyzji administracyjnej, jeżeli stwierdzenie jej nieważności lub stwierdzenie,

że została wydana z naruszeniem prawa nastąpiło po tej dacie. Pogląd ten nie jest

jednak uzasadniony. Dał temu wyraz Sąd Najwyższy w uchwale Składu Siedmiu

Sędziów z dnia 7 grudnia 2006 r. (III CZP 99/06, OSNC 2007, nr 6, poz. 79). Sąd

Najwyższy w obecnym składzie podzielił wyrażony w tej uchwale pogląd,

że w opisanym wyżej przypadku podmiotem legitymowanym biernie jest Skarb

Państwa. Nakazywało to uwzględnienie skargi kasacyjnej i zaskarżony nią wyrok

podlegał w części objętej zaskarżeniem uchyleniu na podstawie art. 398 15 § 1 k.p.c.

jz