I CSK 932/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 932/14 POSTANOWIENIE Dnia 30 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Iwona Koper w sprawie z powództwa B. T. ‎przeciwko L. S.A. w W. ‎o zadośćuczynienie, odszkodowanie, rentę i ustalenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 czerwca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie‎z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt I ACa 1768/13, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 28 maja 2014 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił apelację pozwanego L.

S.A w W. od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 16 września 2013 r. uwzgledniającego powództwo B. T. o zadośćuczynienie, odszkodowanie, rentę i ustalenie odpowiedzialności pozwanego na przyszłość. W skardze kasacyjnej wniesionej przez pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania uzasadniony został występowaniem przesłanek określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest kwalifikowanym środkiem prawnym, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a leżącymi w interesie powszechnym.

Rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno służyć ochronie obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania, oraz zapewnieniu jednolitości orzecznictwa sądowego w takich sprawach, w których możliwe jest dokonanie zasadniczej wykładni przepisu prawa, mającej walor generalny i abstrakcyjny (postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 2009 r., II CSK 13/09, wyrok SN z dnia 23 lutego 2006 r. II CSK 126/05, postanowienie SN z dnia 4 lutego 2000 r., nie publ.).W odniesieniu do przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga to, by przedstawione zagadnienie prawne było istotne, co wyraża się w jego znaczeniu dla rozwoju prawa lub precedensowym charakterze.

Chodzi o takie zagadnienie prawne, którego wyjaśnienie usunie istniejące wątpliwości i pozwoli przyjąć odpowiednią wykładnię określonych przepisów prawa. Kwalifikacji takiej nie można przypisać zagadnieniu prawnemu sformułowanemu przez skarżącego, którego rozstrzygniecie, na tle z przepisów postępowania określających kognicję Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym, nie budzi wątpliwości.Pojęcie „oczywistej zasadności skargi”, jako przesłanki jej przyjęcia do rozpoznania (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) nie jest tożsame z zasadnością skargi.

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), jeżeli bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, albo też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę. Argumentacja uzasadnienia wniosku o przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na tę przesłankę, odwołująca się do uzasadnienia podstaw skargi, nie daje podstaw do takiej oceny.W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania przed Sądem Apelacyjny, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu.

Z tych przyczyn na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.