I CSK 91/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 91/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Górowski w sprawie z powództwa Z. M.‎przeciwko "W." Spółce z o.o. w Ł.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 października 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania‎ i oddala wniosek pełnomocnika powoda o przyznanie‎ kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Instytucja przedsądu, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzenie środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla.

Skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia, ma ograniczony zasięg, a jej podstawowym celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa.Wprawdzie skarżąca powołała się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, niemniej nie występuje ta przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c.).O oczywistej zasadności skargi kasacyjnej możemy mówić wtedy, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają jej uwzględnienie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, niepublikowane) Innymi słowy przesłanka ta występuje, gdy w sprawie dopuszczono się takiego naruszenia prawa, które jest widoczne „na pierwszy rzut oka" i nie nasuwa wątpliwości (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 września 2007 r., III CSK 219/07, niepublikowane).

Skarżący powołując się na tę przesłankę ma obowiązek przedstawienia, na jakiej podstawie swoje twierdzenia opiera i które z przepisów zostały naruszone w zasygnalizowany sposób. Konieczne jest zatem przedstawienie takich zarzutów, które wskazują na oczywiste tj. kwalifikowane naruszenie przez sąd zasad orzekania w demokratycznym państwie prawa (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2009 r., I CSK 126/09, niepublikowane).Skarga nie jest oczywiście uzasadniona, albowiem z podniesionych zarzutów nie wynika jakoby doszło do naruszenia prawa w kwalifikowany sposób.

Niewątpliwie powód w ramach płatności za wykonane podłogi uiścił podatek VAT, który jest elementem zapłaconej ceny, a w sprawie nie zostały ujawnione okoliczności, od których zależy obniżenie dla poszkodowanego tego podatku. Poza tym, pozwana nie podnosiła tego zarzutu w apelacji. Wbrew stanowisku pozwanej w sprawie zostały wykazane przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej przewidzianej w art. 471 k.c. W toku postępowania nie były też wykazywane okoliczności wskazujące na naruszenie w kwalifikowany sposób art. 361 § 2 k.c. Skarżąca pomija, że naprawienie szkody obejmować będzie nie tylko koszt usunięcia wadliwych podłóg, ale koszt zakupu niewadliwych, nowych oraz wydatki dotyczące ich montażu.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). [aw]