I CSK 9/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 9/11

POSTANOWIENIE

Dnia 3 sierpnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie z powództwa W. S.

przeciwko B. G.

o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 sierpnia 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 16 września 2010 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Prawomocnym wyrokiem z dnia 16 września 2010 r. Sąd Apelacyjny oddalił

apelację powódki W. S. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 25 lutego 2010 r.,

którym oddalono powództwo skierowane przeciwko B. G. o zobowiązanie do

złożenia oświadczenia woli.

W skardze kasacyjnej pozwanej, skierowanej przeciwko temu wyrokowi,

wskazano na naruszenie art. 898 § 1 k.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3983 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna może być oparta na

podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub

niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania,

jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyłączono

natomiast, na podstawie art. 3983 § 3 k.p.c., możliwość oparcia skargi kasacyjnej

na zarzutach dotyczących ustalenia faktów i oceny dowodów. W ten sposób

zharmonizowano podstawy kasacyjne z charakterem postępowania kasacyjnego

i zakresem rozpoznania skargi (zob. art. 39813 § 2 k.p.c.) oraz określono w sposób

jednoznaczny funkcję Sądu Najwyższego, jako sądu prawa, sprawującego nadzór

nad działalnością sądów powszechnych w zakresie orzekania (art. 183 ust. 1

Konstytucji RP).

Z art. 3983 k.p.c. wynika zatem, że dopuszczalne jest oparcie skargi

kasacyjnej na podstawie naruszenia przepisów postępowania, z wyłączeniem

jednak zarzutów dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów, nawet wtedy,

gdy naruszenie tych przepisów mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji

skarga kasacyjna ograniczona tylko do zarzutów dotyczących ustalenia faktów lub

oceny dowodów i niewskazująca na inne naruszenia prawa jest niedopuszczalna

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05,

OSNC 2006, nr 4, poz. 76).

Osnowa i uzasadnienie skargi kasacyjnej wniesionej przez powódkę

wskazują, że skarga ta została oparta wyłącznie na zarzutach dotyczących

ustalenia faktów i oceny dowodów. Skarżąca starała się co prawda wskazać,

że podstawą kasacyjną jest naruszenie art. 898 § 1 k.c., ale powołanie tego

przepisu ma charakter iluzoryczny. Dalszy wywód skargi wskazuje bowiem

wyraźnie, że naruszenie to miało według powódki polegać na dokonaniu oceny

zachowania pozwanej jako takiego, które nie nosi cech rażącej niewdzięczności

„podczas, gdy prawidłowa ocena dowodów” - w tym w szczególności zeznań

powódki oraz wskazanych świadków – przy uwzględnieniu zwyczajowych relacji

pomiędzy

darczyńcą,

a

obdarowanym

panującym

w

jej

środowisku

powinna prowadzić do przeciwnej konkluzji. W istocie nie chodzi więc tu o zarzut

naruszenia prawa materialnego, ale o kwestionowanie poczynionych przez Sąd

drugiej instancji ustaleń faktycznych i oceny przeprowadzonych dowodów.

Wniesiona skarga zawiera więc jedynie pozór spełnienia wymagania, o którym

mowa w art. 3983 § 1 k.p.c

W tej sytuacji, skoro skarga kasacyjna została oparta na podstawie, której

kodeks postępowania cywilnego nie przewiduje, podlega ona odrzuceniu (art. 398 6

§ 2 k.p.c.).