Legislator Case Law & Legislation
I CSK 89/24 AI generated

I CSK 89/24 · Sąd Najwyższy

Case Number I CSK 89/24
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

Wyrokiem z 14 listopada 2022 r. Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu oddalił powództwo E. S. przeciwko J. S. o stwierdzenie nieważności czynności prawnej - umowy darowizny oraz orzekł o kosztach.Wyrokiem z 18 lipca 2023 r. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie oddalił apelację i orzekł o kosztach postępowania.Powód wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, zaskarżając go w całości. Na podst. art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. w zw. z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jako oczywiście uzasadnionej. Sąd odwoławczy, zdaniem skarżącego, poprzestał na skądinąd słusznych, acz w kontekście przedmiotowej sprawy, teoretycznych tylko i niewystarczających rozważaniach dotyczących wiedzy specjalistycznej, dowodu z opinii biegłych i oceny takiego dowodu.

Legislator headnote

AI generated

art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c, art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c, art. 3989 § 1 ust. 4 k.p.c, art. 3984 § 1 k.p.c, art. 3983 § 3 k.p.c, art. 3984 § 2 k.p.c; I CSK 89/24 · Sąd Najwyższy: Według § 3, Sąd Najwyższy odrzuca skargę kasacyjną, która podlegała odrzuceniu przez sąd drugiej instancji, albo zwraca ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków.Konieczne jest zaznaczenie, że art. 3983 § 3 k.p.c. stanowi, że podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Tymczasem uzasadnienie podstawy kasacyjnej sprowadza się do kwestionowania ustaleń faktycznych i oceny postępowania dowodowego, przeprowadzonego przez sądy w sprawie. Tak sformułowana podstawa czyni skargę niedopuszczalną i podlegająca odrzuceniu.

Keywords

AI generated
lack of witness credibility grounds for cassation assessment of evidence scope of review in cassation arguable claim disputed claim

Cited Legislation

AI generated
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3989 § 1 ust. 4 k.p.c
Czyni to zadość dyspozycji art. 3989 § 1 ust. 4 k.p.c.
art. 3984 § 1 k.p.c
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W myśl art. 3984 § 1 k.p.c.
art. 3983 § 3 k.p.c
Według § 3, Sąd Najwyższy odrzuca skargę kasacyjną, która podlegała odrzuceniu przez sąd drugiej instancji, albo zwraca ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków.Konieczne jest zaznaczenie, że art. 3983 § 3 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Sąd Najwyższy zwraca też uwagę, że zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., oprócz wymagań przewidzianych w § 1, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie.Skarżący oparł swój wniosek o czwartą przyczynę kasacyjną, tj.
art. 3986 § 3 k.p.c
3984 § 1 oraz 2 k.p.c., Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.

Cited Case Law

AI generated
AI generated
II CSKP 901/22
Pozwem z 27 października 2017 r.
IV CSK 343/20
Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze nadzwyczajnym.
I CSK 158/24
Postanowieniem częściowym z 8 listopada 2021 r.
V CSK 375/20
Powódka D. W. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 19 listopada 2019 r., oddalającego jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 20 marca 2019 r., którym oddalono powództwo o ustalenie nieważności umowy darowizny własności nieruchomości.Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:W niniejszej skardze powołano się na przesłanki wskazane w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Skarżąca dostrzegła w sprawie następujące zagadnienie prawne: - czy nieważność oświadczenia woli w rozumieniu art. 82 k.c. może być spowodowana zarówno stanem wyłączającym świadomość i stanem wyłączającym swobodę powzięcia decyzji oraz wyrażenia woli, które to oba stany mogą być jednocześnie spowodowane niedorozwojem umysłowym, zdiagnozowanym u składającego takie oświadczenie, który wystąpił ze względu na istnienie inteligencji na granicy upośledzenia umysłowego, czy też lekkiego upośledzenia umysłowego, co w konsekwencji prowadzi do tego, że składając oświadczenie, nie rozumie charakteru, cech i konsekwencji złożonego oświadczenia woli?Oczywistą zasadność skargi zaś powódka wiąże z naruszeniem art. 82 k.c. poprzez oczywiście błędną wykładnię oraz z naruszeniem art. 278 § 1 w zw. z art. 286 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii kolejnego biegłego lekarza psychiatry.Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c. - zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z dnia 14 września 2012 r., I UK 218/12 - nie publ.), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z dnia 24 października 2012 r., I PK 129/12 - nie publ.).
I CSK 2867/23
Pozwani G. R. i M. R. – każdy z osobna – wywiedli zbliżone treściowo skargi kasacyjne od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 30 września 2022 r., wydanego w sprawie z powództwa H. S.A. z siedzibą w Ł. o zapłatę.Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania pozwani uzasadnili jej oczywistą zasadnością, która wynika ich zdaniem z rażącego naruszenia art. 82 k.c. poprzez jego niezastosowanie i art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. poprzez jego błędną wykładnię i błędną ocenę rozkładu ciężaru dowodu, a także art. 378 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3271 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 382 k.p.c. w zw. z art. 233 k.p.c. poprzez wybiórcze rozpoznanie zarzutów apelacyjnych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) spełniona jest wówczas, gdy zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 89/24 POSTANOWIENIE 24 października 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Agnieszka Góra-Błaszczykowska na posiedzeniu niejawnym 24 października 2024 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa E. S.‎przeciwko J. S.‎o stwierdzenie nieważności czynności prawnej - umowy darowizny,‎na skutek skargi kasacyjnej E. S.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie‎z 18 lipca 2023 r., I ACa 208/23, odrzuca skargę kasacyjną

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 14 listopada 2022 r. Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu oddalił powództwo E. S. przeciwko J. S. o stwierdzenie nieważności czynności prawnej - umowy darowizny oraz orzekł o kosztach.Wyrokiem z 18 lipca 2023 r. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie oddalił apelację i orzekł o kosztach postępowania.Powód wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, zaskarżając go w całości. Na podst. art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. w zw. z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jako oczywiście uzasadnionej. Sąd odwoławczy, zdaniem skarżącego, poprzestał na skądinąd słusznych, acz w kontekście przedmiotowej sprawy, teoretycznych tylko i niewystarczających rozważaniach dotyczących wiedzy specjalistycznej, dowodu z opinii biegłych i oceny takiego dowodu.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący ograniczył się do wskazania, że gdy jedna z przyczyn, skutkująca upośledzeniem świadomości lub swobody nie została zbadana (nie wypowiedzieli się co do niej biegli), to taka okoliczność mogła mieć wpływ na wynik sprawy i to w jej najbardziej istotnej warstwie. Czyni to zadość dyspozycji art. 3989 § 1 ust. 4 k.p.c. i tym samym skutkuje koniecznością przyjęcia skargi do rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W myśl art. 3984 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać:1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części;2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie;3) wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany.Stosownie do art. 3986 § 2, sąd drugiej instancji odrzuca skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 3984 § 1, nieopłaconą oraz skargę, której braków nie usunięto w terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną.

Według § 3, Sąd Najwyższy odrzuca skargę kasacyjną, która podlegała odrzuceniu przez sąd drugiej instancji, albo zwraca ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków.Konieczne jest zaznaczenie, że art. 3983 § 3 k.p.c. stanowi, że podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Tymczasem uzasadnienie podstawy kasacyjnej sprowadza się do kwestionowania ustaleń faktycznych i oceny postępowania dowodowego, przeprowadzonego przez sądy w sprawie. Tak sformułowana podstawa czyni skargę niedopuszczalną i podlegająca odrzuceniu.

Sąd Najwyższy zwraca też uwagę, że zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., oprócz wymagań przewidzianych w § 1, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie.Skarżący oparł swój wniosek o czwartą przyczynę kasacyjną, tj. określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. oczywistą zasadność skargi. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że przyczyna ta zachodzi wówczas, gdy z treści skargi, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają uwzględnienie skargi.

Strona skarżąca powinna przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić swoje twierdzenie. Powinna w związku z tym wykazać kwalifikowaną postać naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającą na jego oczywistości prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, Nr 3, poz. 49; 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, Nr 4, poz. 75; 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06). Natomiast skarżący wskazał tylko, że w sprawie biegli nie wypowiedzieli na temat jednej z przyczyn, skutkujących upośledzeniem świadomości lub swobody.Podsumowując, wobec stwierdzenia, że skarga nie spełnia kasacyjna nie spełnia wymagań określonych w art. 3984 § 1 oraz 2 k.p.c., Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji. (NM)[ms]‎