I CSK 842/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 842/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa P. Spółki jawnej w W.‎przeciwko Szkole Głównej w W.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 czerwca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie‎z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. akt VI ACa 239/13, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 1800 (tysiąc ‎ osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania ‎ kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie pozwany złożył skargę kasacyjną, a do uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał się na oczywistą zasadność skargi. Ma ona wynikać z wydania orzeczenia na rzecz podmiotu, który nie był powodem.

Skarżący wywodził mianowicie, że pozew złożyły osoby fizyczne - wspólnicy spółki jawnej, a nie spółka jawna, gdy tymczasem stroną umowy z pozwanym była spółka jawna. Zarzut ten jest oczywiście nietrafny. Już w pozwie wyraźnie wskazano w nagłówku i treści, że powodem jest spółka jawna. W dalszych pismach powoda potwierdzano to konsekwentnie. Zdarzały się, rzeczywiście, błędy co do identyfikacji powoda zarówno w pismach (w treści tych pism) pełnomocnika powoda, jak i w protokołach z rozpraw. Trafnie jednak wskazał Sąd Apelacyjny, że były to oczywiste omyłki, bo nie budziło wątpliwości, kto jest powodem.

Prawidłowo powoda określał też pozwany w swoich pismach procesowych.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. l.n