I CSK 776/25 · Sąd Najwyższy

I CSK 776/25 POSTANOWIENIE 26 marca 2026 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska na posiedzeniu niejawnym 26 marca 2026 r. w Warszawie‎w sprawie z wniosku M.G.‎z udziałem A.G.‎o podział majątku wspólnego,‎na skutek skargi kasacyjnej M.G.‎od postanowienia Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej‎z 24 września 2024 r., II Ca 314/24, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od M.G. na rzecz A.G. 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. (M.M.)

UZASADNIENIE

Wnioskodawca M.G. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej oddalającego apelację skarżącego w sprawie o podział majątku wspólnego prowadzonej z udziałem A.G.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał oczywistą zasadność skargi. Przedstawił przy tym skrótowy wywód, ‎z którego wynika, że w przekonaniu skarżącego Sąd drugiej instancji, podobnie jak wcześniej Sąd Rejonowy, błędnie ocenił, iż bliżej określony lokal mieszkalny należał do majątku osobistego uczestniczki, a nie – do majątku wspólnego (byłych) małżonków.

Wnioskodawca wskazał przy tym na naruszenie art. 31 § 1 oraz ‎art. 45 § 1 i 2 k.r.o., a także art. 567 § 1 k.p.c. Zasygnalizował również, że ‎w sprawie pominięto „kwestie dotyczące rozliczenia i obowiązku zwrotu nakładów ‎i wydatków poczynionych przez wnioskodawcę zarówno na rzecz majątku wspólnego jak i na rzecz majątku osobistego uczestniczki”. Żaden z tych wątków nie został wsparty argumentacją prawną, a skarżący poprzestał na przedstawieniu tez o zaistnieniu bliżej nieokreślonych naruszeń oraz o błędnej ocenie tego, do której masy majątkowej należało sporne mieszkanie.Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania prawa z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa.

Wnoszący skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny wyjaśniający, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi i przedstawić odpowiednie argumenty (zob. postanowienie SN z 5 września 2008 r., I CZ 64/08). Do przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie wskazanej przyczyny kasacyjnej nie jest wystarczające samo kwalifikowane naruszenie prawa przez Sąd drugiej instancji. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. mowa bowiem o oczywistej zasadności skargi, a nie o trafności zarzutu. Przytoczone przez skarżącego okoliczności powinny zatem jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (zob. postanowienie SN z 10 maja 2019 r., I CSK 768/18).

Uzasadnienie wniosku skarżącego wymaganiom tym nie odpowiada i sprowadza się do postawienia tezy o dokonaniu przez Sąd Okręgowy błędnych ocen prawnych. Nie odniesiono się przy tym do obszernych wywodów Sądu drugiej instancji w przedmiocie przyczyn, dla których uznano, że sporne mieszkanie nie stanowiło elementu majątku wspólnego. Wnioskodawca nie przedstawił zatem argumentacji wymaganej przy powołaniu się na przyczynę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. i zdolnej do przekonania o "oczywistej" zasadności skargi. Odnośnie do kwestii nakładów uwagi skarżącego cechował wysoki stopień ogólności, wykluczający bezpośrednie i jednoznaczne powiązanie argumentacji z ocenami prawnymi wyrażonymi w niniejszej sprawie.

Tego rodzaju wywody w oczywisty sposób nie odpowiadają unormowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przyczynie kasacyjnej, toteż nie mogły przełożyć się na przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że ‎z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania. O kosztach rozstrzygnięto mając na względzie sporne interesy uczestników, ich wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 7 w zw. z § 4 ust. 1 pkt 8 w zw. z § 10 ‎ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.

Beata Janiszewska‎ [J.T.][SOP]