I CSK 764/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 764/12

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lipca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie z powództwa M. D.

przeciwko A. Towarzystwo Ubezpieczeń na Życie S.A.

z siedzibą w W.

o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 lipca 2013 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 24 kwietnia 2012 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; zasądza

od

strony

pozwanej

(sto osiemdziesiąt)

kasacyjnego.

zł

na

rzecz

tytułem

powódki

kosztów

kwotę

postępowania

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania. Strona skarżąca opiera wniosek o przyjęcie

skargi kasacyjnej wskazując na jej oczywistą zasadność. Poglądu tego nie można

jednak podzielić. Skarżąca zarzuca bowiem, że Sąd Apelacyjny nie uwzględnił

całości treści wzorca umownego, który został poddany kontroli, chociaż

z uzasadnienia orzeczenia Sądu Apelacyjnego wynika, że rozważania tam

poczynione nie dotyczyły obu kont (subkont), lecz jedynie subkonta, na które

wpływa składka podstawowa. Z tego względu nie można uznać za zasadny

zarzutu, że Sąd Apelacyjny nie uwzględnił całokształtu treści wzorca umownego,

gdyż zakwestionowana opłata likwidacyjna nie jest pobierana od środków

wypłaconych z subkonta składek dodatkowych. Również zarzut dotyczący

sformułowania użytego w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że umowa

przewiduje

przejmowanie

przez

ubezpieczyciela

„niemal

całości”

środków

zgromadzonych przez konsumenta ma jedynie charakter polemiczny i nie

uwzględnia, iż nie stanowiło ono istoty rozstrzygnięcia. Ta zaś sprowadzała się do

wykazania, że zastrzeżona opłata likwidacyjna nie została w żadnym stopniu

uzależniona od rzeczywistych kosztów ponoszonych przez ubezpieczyciela z tytułu

wycofania zdeponowanych środków.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario).

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie

art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.