Legislator Case Law & Legislation
I CSK 75/22 AI generated

I CSK 75/22 · Sąd Najwyższy

Case Number I CSK 75/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

W związku ze skargą kasacyjną pozwanego B. B. od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 6 listopada 2020 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej.

Legislator headnote

AI generated

art. 3989 § 1 k.p.c, art. 3984 § 2 k.p.c, art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c, art. 118 k.c, art. 3989 § 2 k.p.c, art. 98 k.p.c; I CSK 75/22 · Sąd Najwyższy: B. od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 6 listopada 2020 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej.

Keywords

AI generated
grounds for cassation right to compensatory damages appealable interlocutory decision compensation for judicial errors amendment of the claim correction of material error

Cited Legislation

AI generated
art. 3989 § 1 k.p.c
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 118 k.c
zm.) jest roszczeniem związanym z prowadzoną przez tę jednostkę działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 118 k.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
akt I CSK 1100/14), brak jest zaś podstaw do odejścia od tego stanowiska.Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
art. 98 k.p.c
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
II CSK 103/11
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 listopada 2011 r.
II CSK 286/12
art. 68 ust. 2 u.g.n w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 1999 r. tj. w dniu nabycia lokalu przez pozwaną, jak i w brzmieniu obowiązującym w dniu 2 marca 2000 r., tj. w dniu zbycia lokalu, poprzez błędną jego wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu przez Sąd, iż: - Gmina jest uprawniona do dochodzenia zwrotu kwoty równej wysokości udzielonej bonifikaty, pomimo fakultatywnego jedynie charakteru uprawnienia Gminy do żądania zwrotu bonifikaty oraz braku wskazania przez nią przy zawieraniu umowy na wolę skorzystania z tego uprawnienia, - żądanie zwrotu dotyczy nie tylko bonifikaty przewidzianej w art. 68 ust. 1 u.g.n, ale również ulgi, przyznawanej na podstawie odrębnych przepisów tj. w niniejszej sprawie - na podstawie przepisu § 5 ust. 3 uchwały Nr XLI/522/97 Rady Miasta S. z dnia 29 grudnia 1997 r. w sprawie prywatyzacji komunalnych lokali mieszkalnych, użytkowych, garaży i budynków, 2) art. 68 ust. 2 u.g.n w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 1999 r. tj. w dniu nabycia lokalu przez pozwaną, jak i w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 2 marca 2000 r., tj. w dniu zbycia lokalu w zw. z art. 18 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 9 a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz przepisem art. 30 ust. 1 i 30 ust. 2 pkt 3 tej ustawy, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że dopuszczalne jest wystąpienie przez Gminę z żądaniem zwrotu udzielonej uprzednio bonifikaty w sytuacji braku przepisów prawa miejscowego, tj. braku stosownej uchwały organu stanowiącego Gminy, 3) art. 60 k.c. w zw. z art. 2 i 8 ust. 2 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, polegające na tym, że Sąd zasądził od pozwanej zwrot kwoty równej wartości udzielonej bonifikaty, bez uprzedniego ustalenia, czy zwrot ten był objęty zgodnym zamiarem stron w momencie zawierania umowy, 4) art. 5 k.c. poprzez jego niezastosowanie, pomimo zaistnienia do tego przesłanek tj. zasad współżycia społecznego przemawiających za niezasądzaniem od pozwanej, na rzecz Gminy kwoty równej wartości udzielonej bonifikaty.
I CSK 1100/14
Powód - Miasto W. wystąpił przeciwko pozwanym małżonkom M. K. i G. K. o zwrot bonifikaty pieniężnej na podstawie art. 68 ust. 23 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. nr 115, poz. 74 ze zm.; cyt. dalej jako ustawa o gospodarce nieruchomościami”). Sąd Okręgowy uwzględnił żądanie i zasądził od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwotę 341.177,54 zł z odsetkami; oddalił w pozostałym zakresie. Zasadnicze elementy stanu faktycznego były następujące. Powód sprzedał pozwanym w dniu 18 maja 2007 r. lokal mieszalny w budynku przy ul.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 75/22 POSTANOWIENIE Dnia 21 stycznia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie z powództwa Miasta W.‎przeciwko B. B.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 stycznia 2022 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 6 listopada 2020 r., sygn. akt V ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od skarżącego na rzecz powoda 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

W związku ze skargą kasacyjną pozwanego B. B. od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 6 listopada 2020 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej.

Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Przesłanka ta nie została spełniona.Powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a więc zagadnienia, które wiąże się z określonym przepisem prawnym i którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw, wymaga jego precyzyjnego sformułowania i wskazania argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen (zob. m. in. postanowienie SN z dnia 10 maja 2001 r., sygn. akt II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11).

Chodzi przy tym o zagadnienie nowe, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji.Zdaniem skarżącego, zagadnieniem prawnym wymagającym rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy jest to, czy roszczenie jednostki samorządu terytorialnego o zwrot bonifikaty oparte na art. 68 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 z późn. zm.) jest roszczeniem związanym z prowadzoną przez tę jednostkę działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 118 k.c. Skarżący przedstawił rozbudowany wywód jurydyczny, którym starał się wykazać istnienie w niniejszej sprawie tego zagadnienia prawnego, ale zaprezentowana argumentacja nie przekonuje – w obecnym dorobku judykatury – o możliwości odmiennej interpretacji tak sformułowanego problemu.

Sąd Najwyższy rozpoznając podobne sprawy aprobował zastosowanie – wówczas – dziesięcioletniego terminu przedawnienia roszczeń majątkowych, niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, o którym była mowa w art. 118 k.c. przed jego nowelizacją (wyrok SN z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt II CSK 103/11, por. też wyroki SN z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II CSK 286/12 i z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt I CSK 1100/14), brak jest zaś podstaw do odejścia od tego stanowiska.Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c.