I CSK 700/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 700/10

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

w sprawie z powództwa "N. P." Spółka z o.o. w P.

przeciwko "R. - Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i Spółce Komandytowej z

siedzibą w W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 maja 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 7 kwietnia 2010 r.,

odmawia

i zasądza

przyjęcia

od

skargi

pozwanej

na

kasacyjnej

rzecz

do

powódki

rozpoznania

kwotę

3600

(trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli: w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Instytucja przedsądu, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego,

jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy

zezwalającymi

na

wprowadzenie

środków

eliminujących

dostęp

do

sądu

najwyższego szczebla. Skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia, ma

ograniczony zasięg, a jej podstawowym celem jest ochrona interesu publicznego

przez zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego

w rozwój prawa.

W sprawie nie występuje żadna z przesłanek określonych w art. 398 9 § 1

k.p.c., choć skarżąca odwołała się do istotnego zagadnienia prawnego i potrzeby

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów.

Istotne zagadnienie prawne polega na przedstawieniu tego zagadnienia

przez jego sformułowanie, z przytoczeniem argumentów prawnych, które mogą

prowadzić do różnych wyników (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, niepublikowane i z dnia 26 września 2005 r., II PK

98/05, OCNP 2006, nr 15 - 16, poz. 243). Jego rozstrzygnięcie powinno wywierać

istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazane zagadnienie w istocie dotyczy kwestii na czyją rzecz mogły być

podejmowane działania marketingowe w sytuacji, gdy własność towaru przeszła

ze sprzedającego na pozwaną jako nabywcę. Jak trafnie podniesiono w odpowiedzi

na skargę kasacyjną w jego uzasadnieniu - poza posiłkowym odwołaniem się do

art. 3531 k.c. nie wskazano w nim przepisów prawnych z których rozumieniem bądź

stosowaniem

byłoby

bezpośrednio

związane

i

nie

wykazano,

że

jego

rozstrzygniecie miałoby bezpośredni wpływ na wynik sprawy.

Powołanie się na przesłankę zawartą w art. 398 9 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga

wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi wątpliwości nie doczekał się

należytej wykładni, bądź niejednolita jego interpretacja wywołuje rozbieżności

w orzecznictwie sądów. W takim wypadku strona powinna przedstawić na czym

polegają te rozbieżności, ze wskazaniem konkretnych orzeczeń (por. np.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01,

OSNC 2002, nr 12, poz. 151). Rozbieżność orzecznictwa musi dotyczyć kwestii

mającej dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie.

Artykuł 15 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu

nieuczciwej konkurencji (jedn. tekst: Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503, dalej:

„ustawa") nie budzi już większych wątpliwości interpretacyjnych i rozbieżności

w judykaturze. Dokonana jego wykładnia przez Sąd Apelacyjny jest utrwalona

w orzecznictwie. Zawiera on zwroty niedookreślone, a potrzeba wykładni przepisów

prawnych jako przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie może być

rozumiana jako dążenie do zastąpienia klauzul generalnych przez opis sytuacji

wyczerpujących te klauzule. Artykuł 15 ust. 1 pkt 4 ustawy nie ingeruje w żaden

sposób w wysokość ustalanych między stronami marż czy cen. Wynika z niego

tylko, że na tych świadczeniach mają się zakończyć finansowe rozliczenia stron.

Zestawienie ceny sprzedanego przez powódkę miodu (łącznie kwota 2 500 000 zł)

z kwotą spornych opłat (około 1 400 000 zł) przekonuje, że miał miejsce czyn

nieuczciwej konkurencji utrudniający innym przedsiębiorcom dostęp do rynku.

Trafnie w odpowiedzi na skargę kasacyjną podniesiono, że druga

z podniesionych kwestii dotyczy w gruncie rzeczy nie wykładni art. 15 ust. 1 pkt 4

ustawy lecz rozkładu ciężaru dowodu. Przesłankami jego stosowania jest

pobieranie innych niż marża handlowa opłat z tytułu dopuszczenia towarów do

sprzedaży oraz utrudnienie dostępu do rynku. Z treści art. 15 ustawy wynika

domniemanie, że pobieranie innych niż marża handlowa opłat za przyjęcie towarów

do sprzedaży, utrudnia innym przedsiębiorcom dostęp do rynku. W sprawie

domniemanie to nie zostało obalone.

Także określenie „rynku" na gruncie wskazanego unormowania nie budzi

większych wątpliwości i rozbieżności w judykaturze. Chodzi tu o rynek wykreowany

pomiędzy stronami transakcji dostawy. Należy podzielić wyrażony w judykaturze

i literaturze pogląd, że kwestia jaką pozycję zajmuje pozwany na rynku jest

drugorzędna dla oceny czynu nieuczciwej konkurencji w postaci zastrzeżenia opłat

za dopuszczenie towarów do obrotu.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).