Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I CSK 6996/22 AI generated

I CSK 6996/22 · Sąd Najwyższy

Case Number I CSK 6996/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Pozwany Bank S.A. w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 7 lipca 2022 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne: Czy przy dokonywaniu oceny stosunku prawnego, którego dotyczy zarzut zastosowania niedozwolonych postanowień umownych, tj. art. 3851 i 3852 w zw. z art. 58 k.c. oraz w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 7 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.Urz.

Legislator headnote

AI generated

art. 58 k.c, art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c, art. 3989 § 1 k.p.c, art. 99 k.p.c; I CSK 6996/22 · Sąd Najwyższy: Pozwany Bank S.A. w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 7 lipca 2022 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne: Czy przy dokonywaniu oceny stosunku prawnego, którego dotyczy zarzut zastosowania niedozwolonych postanowień umownych, tj. art. 3851 i 3852 w zw. z art. 58 k.c. oraz w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 7 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.Urz.

Keywords

AI generated
disputed claim action for debt recognition consumer credit revocation call to creditors banking law withdrawal of revision request

Cited Legislation

AI generated
art. 58 k.c
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Podobne stanowisko Sąd Najwyższy zajął w postanowieniu z 20 września 2022 r., I CSK 2422/22, w odniesieniu do skargi kasacyjnej pozwanego banku, w której zostało sformułowane tożsame zagadnienie prawne.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Podobne stanowisko Sąd Najwyższy zajął w postanowieniu z 20 września 2022 r., I CSK 2422/22, w odniesieniu do skargi kasacyjnej pozwanego banku, w której zostało sformułowane tożsame zagadnienie prawne.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 99 k.p.c

Cited Case Law

AI generated
I ACa 451/22
w Izbie Cywilnej w Warszawie,‎na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku‎z 7 lipca 2022 r., I ACa 451/22, 1.
III CZP 33/01
III CZP 66/02
III CZP 64/02
III CZP 119/08
wartość zwaloryzowanego wkładu budowlanego odpowiada rynkowej wartości spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego w chwili dokonania podziału; 2 2.
I CSK 2422/22
Pozwany [...] Bank S.A. z siedzibą w W. wywiódł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z 28 września 2021 r., którym oddalono jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego w G. z 18 marca 2021 r., wydanego w sprawie z powództwa M. i J. C. o zapłatę.Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).Skarżący Bank powołał się na pierwszą z wymienionych przyczyn przyjęcia skargi do rozpoznania i przedstawił Sądowi Najwyższemu następujące zagadnienia prawne:(a)Czy stwierdzenie bezskuteczności normy przeliczeniowej, określającej zasady ustalania wartości waluty obcej w umowie kredytu indeksowanego (wskazanej w art. 69 pkt 4b prawa bankowego), uwzględniając art. 3851 § 2 k.c. zgodnie z którym strony są związane umową w pozostałym zakresie oraz art. 358 § 2 k.c., zgodnie z którym wartość waluty obcej określa się według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia wymagalności roszczenia, chyba że ustawa, orzeczenie sądowe lub czynność prawna zastrzega inaczej, prowadzi do:(i)utrzymania umowy w mocy i zachowania jej indeksowanego charakteru, przy uwzględnieniu normy dyspozytywnej (art. 358 § 2 k.c.), tj. przyjmując zasadę, że rozliczenia walutowe powinny być dokonywane w oparciu o kurs średni Narodowego Banku Polskiego;(ii)przyjęcia, że bez normy przeliczeniowej umowa w dalszym ciągu może być wykonywana jako kredyt Złotowy bez indeksacji do waluty obcej, jednocześnie oprocentowany w oparciu o stopy referencyjne właściwe dla waluty indeksacji;(iii)upadku tej umowy, w związku z jej niewykonalnością bądź przyjęciem, że norma przeliczeniowa kształtuje główne świadczenia stron, co jest skutkiem automatycznym w każdej sprawie, w której konsument wyraził tego rodzaju oczekiwanie w swoim żądaniu, nawet jeśli konsument błędnie pojmuje skutki upadku umowy (np. licząc, że nie będzie musiał spłacić kredytu);(iv)upadku tej umowy, z przyczyn wskazanych pod ppkt. (iii) z tą jednak różnicą, że Sąd powinien zbadać, czy konsument wyraził swoją wolę unieważnienia umowy w sposób świadomy co do wszystkich skutków nieważności umowy.(b)Czy przy stosowaniu przepisów dotyczących niedozwolonych postanowień umownych, tj. art. 3851 k.c. oraz art. 3852 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 oraz art. 7 Dyrektywy 93/13 sąd powinien uwzględnić także podstawowe zasady porządku prawnego w Polsce oraz w Unii Europejskiej, takie jak zasada proporcjonalności, równości oraz pewności prawa? W szczególności czy orzekając o konsekwencjach uznania postanowień umowy za niedozwolone, Sąd może zastosować sankcję skrajnie korzystną dla konsumenta, ale prowadzącą do naruszenia zasady proporcjonalności, pewności prawa i równości?(c)Czy art. 385(1] § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 5 dyrektywy 93/13 EWG z dnia 5 kwietnia 1993 roku w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.
AI generated
I CSK 235/23
Pozwany Bank S.A. w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 26 sierpnia 2022 r., zaskarżając ten wyrok w części, tj. co do pkt II i III wyroku, wnosząc jednocześnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy.W odpowiedzi na skargę powodowie wnosili o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c. do elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej należy m.in. wskazanie, czy orzeczenie, od którego jest wniesiona skarga, zostało zaskarżone w całości czy w części (pkt 1), a także sformułowanie wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany (pkt 3).
I CSK 2384/24
Pozwany Bank S.A. w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 17 stycznia 2024 r., zaskarżając ten wyrok w części, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w części oraz o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji w części i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji w całości oraz o orzeczenie co do istoty sprawy przez zmianę wyroku Sądu pierwszej instancji w zaskarżonej apelacją pozwanego części przez uwzględnienie apelacji pozwanego i oddalenie powództwa w zaskarżonej apelacją pozwanego części.We wniosku o przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na dziewięć istotnych zagadnień prawnych, dotyczących wykładni i stosowania art. 189 k.p.c., art. 3531 § 1, art. 358, 3851 § 1 i 2 k.c., art. 1 ust. 2 Dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków ‎w umowach konsumenckich (dalej:
I CSK 2873/22
Pozwany Bank S.A. w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 1 września 2021 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy przez uwzględnienie apelacji pozwanego.W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdyż:
I CSK 2921/25
Pozwany Bank S.A. w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 28 kwietnia 2025 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, tj. art. 3851 § 1 i 2 k.c. w zakresie, w jakim odnosi się on do skutków uznania postanowień umownych za abuzywne i możliwości zastąpienia takich postanowień przepisami dyspozytywnymi.
I CSK 301/23
Wyrokiem z 29 czerwca 2022 r.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 6996/22 POSTANOWIENIE Dnia 29 marca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marcin Łochowski w sprawie z powództwa W. M. i W. M.1‎przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.‎o ustalenie i zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym 29 marca 2023 r. w Izbie Cywilnej w Warszawie,‎na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku‎z 7 lipca 2022 r., I ACa 451/22, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od Banku spółki akcyjnej w W. na rzecz W. M. i W. M.1 po 2700 (dwa tysiące siedemset) zł zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Pozwany Bank S.A. w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 7 lipca 2022 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne: Czy przy dokonywaniu oceny stosunku prawnego, którego dotyczy zarzut zastosowania niedozwolonych postanowień umownych, tj. art. 3851 i 3852 w zw. z art. 58 k.c. oraz w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 7 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.Urz.

UE L nr 95 z dnia 21 kwietnia 1993 r., dalej: „dyrektywa 93/13”), a konsument występuje z roszczeniem o ustalenie nieważności umowy, sąd powinien uwzględnić także podstawowe zasady porządku prawnego w Polsce oraz w Unii Europejskiej, takie jak zasada proporcjonalności, równości oraz pewności prawa?W odpowiedzi na skargę powodowie wnosili o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, względnie o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa.

Zagadnienie prawne powinno, przede wszystkim, być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (postanowienie SN z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01), a jednocześnie być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia SN: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02; z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08).Sformułowane przez skarżącego zagadnienie prawne nie czyni zadość tym wymaganiom.

Skarżący nie wskazał argumentów prawnych, które prowadziłyby do rozbieżnych ocen w zakresie sformułowanego zagadnienia prawnego. Nie wyjaśnił, w jaki sposób odpowiedź na postawione pytanie mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Nie wykazał również, dlaczego dotychczasowy dorobek orzecznictwa Sądu Najwyższego oraz TSUE, w szczególności ten na który powołuje się w uzasadnieniu skargi, jest niewystarczający do ich rozstrzygnięcia. Przede wszystkim jednak przytoczone w skardze obszerne orzecznictwo, w tym także Sądu Najwyższego i TSUE, wskazuje, że sformułowane w skardze kasacyjnej zagadnienie prawne nie jest nowe.

Podobne stanowisko Sąd Najwyższy zajął w postanowieniu z 20 września 2022 r., I CSK 2422/22, w odniesieniu do skargi kasacyjnej pozwanego banku, w której zostało sformułowane tożsame zagadnienie prawne.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a stosownie do art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.

Dz.U. z 2018 r. poz. 265) obciążył skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego.