I CSK 670/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 670/12

POSTANOWIENIE

Dnia 20 czerwca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z wniosku M. S.

przy uczestnictwie R. S.

o podział majątku wspólnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 czerwca 2013 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni

od postanowienia Sądu Okręgowego w R.

z dnia 25 maja 2012 r., sygn. akt I Ca …/12,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza

od

wnioskodawczyni

na

rzecz

uczestnika

postępowania 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem

kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W tej sprawie

skarżąca złożyła dwie skargi kasacyjne za pośrednictwem dwóch swoich

pełnomocników. W pierwszej skardze powołano się na dwa argumenty mające

uzasadnić przyjęcie jej do rozpoznania. Pierwszy dotyczy „rozbieżności między

zaskarżonym postanowieniem a orzecznictwem SN”. Nie jest to jednak ustawowa

przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Drugi argument dotyczy

potrzeby wyjaśnienia istotnego zagadnienia prawnego na tle art. 211 k.c.: czy jeśli

nie jest spełniona żadna z wymienionych w tym przepisie okoliczności, to sąd może

odstąpić od podziału rzeczy wspólnej. Tak ujęte zagadnienie prawne nie uzasadnia

jednak przyjęcia skargi do rozpoznania. Jego rozstrzygnięcie jest jasne – gdy nie

występują przesłanki określone w art. 211 k.c., to należy dokonać podziału

nieruchomości. Na tle tej sprawy to zagadnienie nie wymaga rozstrzygnięcia

również dlatego, że - jak wynika z uzasadnienia zakwestionowanego postanowienia

- przesłanki te wystąpiły. W drugiej skardze kasacyjnej wskazano na oczywistą

zasadność skargi, która wyraża się w tym, że sąd uwzględnił jako środek

dowodowy opinię biegłego zawierającą operat szacunkowy sporządzony wcześniej

niż 12 miesięcy przed datą orzekania. Do tej samej kwestii nawiązuje drugi

z argumentów podniesionych w skardze: istotne zagadnienie prawne co do tego,

czy sąd może w postępowaniu o podział nieruchomości w przedmiocie wyceny

nieruchomości uwzględnić operat szacunkowy sporządzony więcej niż 12 miesięcy

przed orzekaniem mimo brzmienia art. 156 u.g.n. Żaden z tych argumentów nie

uzasadnia przyjęcia skargi do rozpoznania. Po pierwsze, oczywista zasadność

skargi odwołuje się do naruszenia przez Sąd przepisów dotyczących ustalenia

faktów i oceny dowodów (kwestia opinii biegłego i wartości dowodowej

sporządzonego przez niego operatu szacunkowego), co w ogóle nie może być

podstawą kasacyjną. Po drugie, art. 156 ust. 3 u.g.n. nie wiąże Sądu, podobnie jak

nie wiąże Sądu opinia biegłego - wiążący charakter tego przepisu dotyczy

wykorzystania operatu szacunkowego przez organy administracji publicznej, a nie

przez sądy. Upływ wskazanego tam terminu nie ma znaczenia dla Sądu, ponieważ

nawet sporządzony później operat szacunkowy wyceniający nieruchomość nie

wiąże Sądu, który ustala wartość nieruchomości, a biegły i operat szacunkowy mają

mu w tym jedynie pomóc (decyzję podejmuje Sąd). Gdy zatem Sąd uzna starszy

operat szacunkowy za wystarczający do dokonania wyceny nieruchomości, to

zgodnie z prawem może się takim operatem posłużyć. W tej sprawie wpłynęła

odpowiedź na obie skargi kasacyjne, jednak jej Autor wysłał ją tylko jednemu

z pełnomocników skarżącej, co jednak nie ma znaczenia wobec jednokrotności

zasądzenia kosztów.

W skargach kasacyjnych wniesionych w niniejszej sprawie nie została

wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c., dlatego Sąd

Najwyższy odmówił przyjęcia skarg do rozpoznania.

es