I CSK 67/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 67/06

POSTANOWIENIE

Dnia 9 marca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z wniosku R. D.

przy uczestnictwie W. W. i M. C.

o stwierdzenie nabycia spadku,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 marca 2006 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania M. C.

od postanowienia Sądu Okręgowego w W.

z dnia 11 lipca 2005 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Pełnomocnik uczestnika postępowania M. C. wniósł skargę kasacyjną od

postanowienia Sądu Okręgowego w W., w której nie zamieścił przewidzianego w

art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymagania dotyczącego tego środka zaskarżenia.

W piśmie uzupełniającym skargę kasacyjną podał natomiast, że „zaskarżone

postanowienie w sposób oczywisty narusza prawo, (...) istnieje potrzeba wydania

orzeczenia stwierdzającego, czy istnieje możliwość stwierdzenia prawa do spadku

na podstawie testamentu, którego w czasie rozpoznawania sprawy nie ma,

a istnieje jedynie jego kserokopia, bez przeprowadzenia postępowania i wydania

orzeczenia ustalającego treść testamentu, kasacja kwestionuje również możliwość

ustalenia przez Sąd II instancji odmiennego stanu faktycznego niż ustalił Sąd

I instancji, bez wszechstronnego rozpoznania całości dowodów”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepis art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. stanowi, że skarga kasacyjna powinna

zawierać wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Przytoczone

wymaganie stanowi jeden z elementów istotnych (konstrukcyjnych) skargi

kasacyjnej, którego niedochowanie powoduje, że skarga jest dotknięta brakiem

nieusuwalnym i podlega odrzuceniu a limine.

Wymaganie uzasadniania wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania nawiązuje do instytucji przedsądu, uregulowanej w art. 398 9 k.p.c.,

i stanowi jej dopełnienie. Jest to zatem obowiązek nałożony na skarżącego

polegający na wykazaniu argumentów przemawiających za tym, aby skarga

kasacyjna została przyjęta do rozpoznania w trzeciej instancji. Należy przy tym

podkreślić, że spełnieniem tego obowiązku nie jest przedstawienie dowolnych

argumentów uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, istotnych

tylko w ocenie samego skarżącego.

Uzasadnienie omawianego wniosku, ze względu na związek z przedsądem,

musi ściśle nawiązywać do przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. To oznacza, że wnoszący skargę kasacyjną

powinien wykazać – w formie wyodrębnionego wywodu prawnego – że w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

20 października 2005 r., II CZ 89/05 niepubl.).

Z treści skargi kasacyjnej uczestnika postępowania (z uwzględnieniem jej

uzupełnienia)

wynika

jednoznacznie,

że

skarga

nie

spełnia

wymagania

przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., ponieważ nie zawiera wniosku

o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadniania opowiadającego wyżej

przedstawionym wymaganiom. Podlegała zatem odrzuceniu jako dotknięta

nieusuwalną wadą (art. 3986 § 2 k.p.c.).

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 3986 § 3 k.p.c.).

db