I CSK 6341/22 · Sąd Najwyższy

Powód Skarb Państwa – Naczelnik Urzędu Skarbowego w (...) wniósł o uznanie za bezskuteczne wobec niego umowy sprzedaży bliżej wskazanych lokali niemieszkalnych, mieszkalnych oraz ruchomości, zawarte między jego dłużnikiem Telewizją (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w (...) (powoływaną dalej jako Telewizja (...), działającą obecnie pod firmą (...) sp. z o.o. w W.) a pozwanymi Telewizją (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w S., (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w S., (...) – Telewizją (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w (...), (...) – (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w (...) i Telewizją (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S., w celu zaspokojenia jego wierzytelności wobec dłużnika, wynikających z bliżej wymienionych tytułów wykonawczych, dotyczących należności z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych, zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług, a także kary porządkowej, w łącznej wysokości 1.224.220,30 zł. Powód twierdził, że zaskarżone umowy zostały zawarte przez dłużnika z pozwanymi w celu jego pokrzywdzenia jako wierzyciela, ponieważ wiedział on o istnieniu znacznych zaległości podatkowych wobec powoda, a wskutek ich dokonania utracił majątek mogący służyć do ich zaspokojenia, natomiast pozwani wiedzieli o działaniu dłużnika ze świadomością jego pokrzywdzenia, gdyż przemawia za tym domniemanie z art. 527 § 3 k.c., bowiem byli dla dłużnika osobami bliskimi w rozumieniu tego przepisu.