I CSK 6053/22 · Sąd Najwyższy

I CSK 6053/22 POSTANOWIENIE 15 lutego 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Dariusz Dończyk na posiedzeniu niejawnym 15 lutego 2024 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa W. W.‎przeciwko W. spółce akcyjnej w W.‎o zapłatę,‎na skutek skargi kasacyjnej W. spółki akcyjnej w W. ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku‎z 29 kwietnia 2022 r., I ACa 316/21, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 2717 (dwa‎tysiące siedemset siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów‎postępowania kasacyjnego z odsetkami, w wysokości odsetek‎ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia‎pieniężnego, za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia‎odpisu niniejszego postanowienia pozwanej do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które‎ – zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.W skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 29 kwietnia 2022 r. (sygn. akt I ACa 316/21) pełnomocnik pozwanej - „W.” S.A. w W., oparł wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania na przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Wskazana przez stronę skarżącą przesłanka „oczywistej zasadności skargi” nie odniosła skutku. Zachodzi ona, bowiem, wówczas, kiedy zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej.

Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji w skardze kasacyjnej, o charakterze elementarnym polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym. Do wykazania oczywistej zasadności skargi powinno wystarczyć jedno konkretne twierdzenie, jedna stanowcza, przekonująca od razu teza, wskazująca racje podważające rozstrzygnięcie poddane krytyce i zaskarżeniu.

Na tym właśnie polega „oczywista” zasadność środka zaskarżenia w rozumieniu przyjętym w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 17 grudnia 2019 r., IV CSK 307/19, niepubl.).Zdaniem pełnomocnika strony pozwanej jej skarga kasacyjna była oczywiście zasadna, gdyż Sąd Apelacyjny w Gdańsku, wskutek rozpoznania apelacji powódki, W. W., bezpodstawnie obniżył przyjęte przez Sąd Okręgowy w Słupsku wartości procentowe, odnośnie do określenia stopnia przyczynienia powódki do wypadku drogowego, na skutek którego doznała obrażeń ciała i rozstroju zdrowia.

W ocenie Sądu Najwyższego zaprezentowana w skardze kasacyjnej argumentacja skarżącej, celem wykazania powołanej przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., sprowadza się faktycznie do polemiki z oceną prawną Sądu drugiej instancji wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, a nie do wykazania, że przy jego wydaniu popełniono uchybienia w zakresie stosowania prawa, które miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę kasacyjną, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia, wnoszonym i rozpoznawanym nie tylko w interesie skarżącego, ale przede wszystkim w interesie publicznym.

W konsekwencji przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie została wykazana. Wskazać należy również, że nie zachodzi też nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.).Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego - na stosowany wniosek zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną - orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1, 39821 k.p.c. oraz przepisów § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn.

Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm. zm.).[SOP](r.g.) ‎