I CSK 588/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 588/10

POSTANOWIENIE

Dnia 24 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa H. M.-P.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "S. " w W.

o uchylenie uchwał,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 marca 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku

Sądu Apelacyjnego

z dnia 22 stycznia 2010 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Powódka H. M. – P. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego z dnia 22 stycznia 2010 r., zapadłego w sprawie, jaką powódka

wytoczyła przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej „S. " w W. o uchylenie 17 uchwał

podjętych na Zebraniu Przedstawicieli w dniu 30 czerwca 2005 r. Sąd Okręgowy w

W. wyrokiem z dnia 19 grudnia 2008 r. oddalił powództwo w całości, uznając, że

powódka nie miała legitymacji do skażenia uchwał oznaczonych numerami od

9/2005 do 17/2005, ponieważ dotyczyły odwołań innych członków spółdzielni od

uchwał o ich wykluczeniu. Natomiast uchwały, które powódka władna była

zaskarżyć nie zostały podjęte wadliwie, gdyż - zdaniem Sądu pierwszej instancji Zebranie Przedstawicieli miało kompetencję do działania pomimo upływu kadencji,

na jaka wybrano przedstawicieli.

Sąd Apelacyjny rozpatrywał apelację powódki od tego wyroku, jednak

zakwalifikował ją do merytorycznego rozstrzygnięcia jedynie w części, stwierdzając,

że w zakresie zaskarżenia uchwał oznaczonych numerami 3, 4, 6, 7 i 8/2005

powódka nie uzupełniła braków formalnych swojego środka zaskarżenia i jej

apelacja w tym zakresie podlega odrzuceniu. W pozostałej części apelacje oddalił.

Podzielił przy tym stanowisko Sądu Okręgowego o braku legitymacji powódki do

zaskarżenia uchwał nr 9 - 17/2005, natomiast co do pozostałych uchwał uznał, że

zebranie Przedstawicieli po upływie kadencji przedstawicieli nie mogło ich

skutecznie podjąć, były to więc tzw. uchwały nieistniejące. Takich uchwał nie

można uchylić, można jedynie ustalić, że nie istnieją. Powództwo w niniejszej

sprawie dotyczyło jednak uchylenia uchwał i z tego powodu jego oddalenie przez

Sąd Okręgowy odpowiadało prawu.

Skarga kasacyjna powódki skierowana została przeciwko orzeczeniu

o odrzuceniu jej apelacji w zakresie uchwał nr 3, 4, 6, 7 i 8 oraz przeciwko

oddaleniu apelacji odnośnie zaskarżonych uchwał nr 1, 2 i 5 oraz w części

orzekającej o kosztach postępowania apelacyjnego. Skarżąca oparła ją na

podstawie z art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c., skonkretyzowanej w postaci zarzutów

naruszenia art. 373 k.p.c. w zw. z art. 368 § 2 k.p.c. przez ich zastosowanie oraz

naruszenia art. 328 § 2 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz w zw. z art. 378 k.p.c. i art.

368 §2 k.p.c. przez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię.

We wnioskach skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego orzeczenia

we wskazanej części i przekazania sprawy w tym zakresie do ponownego

rozpoznania Sądowi drugiej instancji.

Sąd Najwyższy, zważył co następuje:

Zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 3981 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna

przysługuje od wydanego przez sąd drugiej instancji prawomocnego wyroku lub

postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania

kończących postępowanie w sprawie. Nie przysługuje zatem od postanowienia

o odrzuceniu apelacji, nawet jeśli postanowienie takie zamieszczone zostało

w wyroku, ani też od rozstrzygnięcia o kosztach procesu. Postanowienia

te mogłoby zostać ewentualnie zaskarżone w drodze zażalenia na podstawie art.

3941 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.c., natomiast wniesiona od nich skarga kasacyjna podlega

odrzuceniu jako niedopuszczalna (art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.).

W pozostałym zakresie - to znaczy w części dotyczącej zaskarżenia wyroku

Sądu drugiej instancji, odnoszącego się do zaskarżonych uchwał nr 1, 2 i 5 skarga

kasacyjna wykazuje

nieusuwalny brak w zakresie koniecznego elementu

konstrukcyjnego jakim jest - wymagane przez art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. przytoczenie podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia. Podstawa

w skardze

dotyczy

jedynie

rozstrzygnięcia

zawartego

w

wskazana

postanowieniu

o odrzuceniu apelacji, co wyraźnie wynika z jej treści, w której wprost wyliczone

zostały uchwały nr 3, 4, 6, 7 i 8. W pozostałym zakresie skarga kasacyjna powódki

nie została wsparta na żadnej podstawie, co przesądza o konieczności jej

odrzucenia z przyczyny wskazanej w art. 3986 § 2 i 3 k.p.c., to znaczy z powodu

niespełnienia wymagań określonych w art. 3984 § 1 k.p.c.