I CSK 584/18 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 584/18 POSTANOWIENIE Dnia 10 lipca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa P. T. ‎przeciwko W. w W. ‎o ustalenie nieistnienia uchwał nr (…) i (…),‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 lipca 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 14 maja 2018 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej powoda‎ do rozpoznania i zasądza od powoda na rzecz strony ‎ pozwanej kwotę 240,- (dwieście czterdzieści) złotych z tytułu ‎ kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 maja 2018 r. Sąd Apelacyjny w (…), po rozpoznaniu apelacji pozwanej W. w W. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 22 grudnia 2015 r., w sprawie z powództwa P. T. o ustalenie nieistnienia lub uchylenie uchwał, zmienił zaskarżony wyrok w punkcie pierwszym częściowo w ten sposób, że oddalił powództwo o ustalenie nieistnienia uchwał pozwanej Wspólnoty oznaczonych numerami (…)/2011 i (…)/2013, w pozostałej części apelację oddalił i rozstrzygnął o kosztach postępowania apelacyjnego. Zmiana wyroku nastąpiła w wyniku uwzględnienia zarzutu naruszenia przez zaskarżony wyrok art. 199 § 1 k.c. w odniesieniu do dwóch uchwał o odwołaniu i powołaniu zarządu pozwanej Wspólnoty Mieszkaniowej, które Sąd uznał jako czynności zwykłego zarządu, niewymagające jednomyślności współwłaścicieli a jedynie zwykłej większości (art. 201 k.c.).

W skardze kasacyjnej pełnomocnik powoda zarzucił Sądowi Apelacyjnemu naruszenie zaskarżonym wyrokiem przepisów prawa materialnego, tj. art. 23 ustawy o własności lokali przez błędną wykładnię i uznanie, że istnieją uchwały Wspólnoty w przedmiocie których zaniechano przeprowadzenia głosowania w drodze indywidualnego zbierania głosów przez zarząd od współwłaścicieli lokalu użytkowego i tym samym została zakończona procedura odbierania głosów; art. 199 w związku z art. 201 k.c. przez błędną wykładnię i uznanie uchwały dotyczącej odwołania i powołania członków zarządu wspólnoty za czynność zwykłego zarządu.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia we wskazanym zakresie i uwzględnienie powództwa w tym zakresie, ewentualnie po uchyleniu tego wyroku przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwana wniosła o jej nieprzyjmowanie do rozpoznania, ewentualnie jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na niespełnienie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia prawomocnego orzeczenia sądowego i przyjęcie jej do rozpoznania wymaga spełnienia przesłanek o kwalifikowanym charakterze.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. i wskazując na wątpliwości wynikające z art. 23 ustawy o własności lokalu sformułował kilka pytań, z których pierwsze dotyczy tego, w jaki sposób we wspólnocie mieszkaniowej, w której są lokale mieszkalne i lokal użytkowy przeprowadzać głosowanie w drodze indywidualnego zbierania głosów, następnie, czy stosowana procedura jest prawidłowa, mając na uwadze autonomię lokalu użytkowego, czy głosowanie może być wspólne i co do niego i co do lokali mieszkalnych, wreszcie, czy prawidłowy jest sposób obliczania wyników głosowania, przy czym skarżący zauważa, że było to już przedmiotem orzeczeń Sądu Najwyższego, ale bez związku z opisanym problemem prawnym procedury głosowania.Przystępując do oceny tego, co pełnomocnik skarżącego nazywa zagadnieniem prawnym należy wyrazić dezaprobatę, aby w ogóle techniczne kwestie związane z mechanizmem głosowaniem zaliczać do miana zagadnienia prawnego, o jakim mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. To bardziej problem praktyki przyjętej w społeczności głosujących, jaką jest dana wspólnota mieszkaniowa.

Z utrwalonego i znanego orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego tego przepisu wynika, że chodzi o rozważenie rozumienia określonej normy lub norm prawnych. Wskazany przepis nie może więc być tylko pretekstem do budowania zagadnienia prawnego, jakie z tego przepisu w ogóle nie może powstać. Tak się stało w rozpoznawanej sprawie, w której art. 23 ustawy o własności lokali nie daje podstaw do formułowania zagadnienia, będącego w rezultacie sumą całej wiązki pytań o sposób podejmowania uchwały przez wspólnotę mieszkaniową.

Trudno, aby Sąd Najwyższy tworzył jakieś ogólne wytyczne co do sposobu głosowania, poza tym, co wynika z istoty takiego aktu, zwłaszcza jeżeli potrzeby zawarcia takich wytycznych (instrukcji) nie widzi ustawodawca w postaci norm, nawet względnie obowiązujących. Część z zadanych pytań zakłada nielogiczne lub nieracjonalne zachowania głosujących, którym stanowisko Sądu Najwyższego miałoby się przeciwstawić. Jak trafnie zauważa strona pozwana w odpowiedzi na skargę źródłem tych pytań, o ile w ogóle nadają się do zadania jest bardziej art. 65 § 1 k.c., a nie art. 23 ustawy o własności lokali.

Jest to bowiem problem tłumaczenia oświadczeń woli członków wspólnoty. Pytania wiążą się z zasadami oceniania oświadczeń składanych przez osoby fizyczne występujące jednocześnie w kilku rolach.W doktrynie i orzecznictwie jest od lat prezentowane stanowisko, że dokonując wykładni oświadczeń woli należy ustalić, jakie znaczenie chciał im nadać składający oświadczenie i jaki sens miało mieć ono dla typowego adresata i określonego adresata, niwelując wnioski niesensowne i nielogiczne, podważające racjonalność, zdrowy rozsądek i interes stron stosunku cywilnoprawnego.

Z tego wynika, że przedstawione zagadnienie nie spełnia przesłanek określonych przez art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Przyznając z kolei w uzasadnieniu wniosku skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, że na ostatnią kwestię zawartą w pytaniach wypowiedział się już Sąd Najwyższy wcześniej, należało zbadać, czy również w zakresie objętym zgłoszonymi przez skarżącego wątpliwościami. Mimo argumentacji wyrażonej w uzasadnieniu wniosku, wskazującej na potrzebę uzupełnienia dotychczasowego stanowiska Sądu Najwyższego, nie można tego stanowiska podzielić.

W uchwale Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2012 r. III CZP 82/12 (OSNC 2013, nr 6, poz.

75) oraz w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2015 r. I CSK 355/14 (OSNC 2016, nr 5, poz.

66) znajduje się wystarczające wyjaśnienie zgłoszonych obecnie wątpliwości. Nie są przytoczone żadne okoliczności, które powodowałyby potrzebę powtórnego analizowania rozstrzygniętych już problemów.W tej sytuacji na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. należało orzec jak na wstępie, rozstrzygając o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. jw