I CSK 567/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 567/09

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lipca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku Powiatu W.

przy uczestnictwie T. D.

o wpis do księgi wieczystej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 lipca 2010 r.,

skargi kasacyjnej uczestnika postępowania

od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt V Ca

(…),

uchyla

zaskarżone

rozpoznania

Sądowi

postanowienie

Okręgowemu

i

przekazuje

w

W.,

sprawę

pozostawiając

do

ponownego

temu

Sądowi

rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 17 października 2008 r. Sąd Rejonowy dokonał

odłączenia nieruchomości gruntowej objętej księgą wieczystą Kw Nr (...)4 położonej w

miejscowości T. i oznaczonej jako działka nr (...)4/11 oraz przyłączenia tej

nieruchomości do innej księgi i wpisał jako właściciela tej nieruchomości Powiat W.

Od tego wpisu wniósł apelację zawiadomiony o nim T. D. Zarzucił w niej, że

działka objęta wpisem, którą opisał jako działkę nr 9(...)/11, stanowi jego własność a

nabył ją aktem notarialnym w 2007 r., który znajduje się w aktach księgi wieczystej.

Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2009 r. Sąd Okręgowy w W. na podstawie art.

385 k.p.c. w związku oddalił apelację uczestnika postępowania wieczysto księgowego

tylko z tej przyczyny, że zaskarżone postanowienie nie odnosiło się do działki

oznaczonej przez skarżącego numerem 9(...)/11. Nie tak została również opisana

działka w umowie notarialnej, która według skarżącego miała stanowić jego tytuł

własności. Według Sądu Apelacyjnego, to uczestnik postępowania, a nie sąd,

obowiązany jest określić prawidłowo zarówno przedmiot jak i zakres zaskarżenia –

szczególnie w postępowaniu wieczystoksięgowym, które cechuje się znacznym

rygoryzmem.

Uczestnik postępowania Tomasz Paweł D. wniósł skargę kasacyjną od

postanowienia sądu drugiej instancji. Zarzucił w niej naruszenie prawa materialnego

przez niezastosowanie art. 3 ust. 1 i art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach

wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.) oraz art. 140 k.c. i

dokonanie wpisu wbrew prawu własności przysługującego uczestnikowi. Uczestnik oparł

też skargę kasacyjną na podstawie wymienionej w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. i zarzucił

bezzasadne zastosowanie art. 385 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. przez oddalenie

apelacji bez merytorycznego rozpoznania zarzutów apelacji, wyłącznie na skutek

dostrzeżenia błędu pisarskiego w zawartym w apelacji opisie numeru ewidencyjnego

działki będącej przedmiotem postępowania wieczysto księgowego. Skarżący na tych

podstawach wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania sądowi drugiej instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Ponieważ wyłączną przyczyną oddalenia apelacji była, w ocenie Sądu

odwoławczego, rozbieżność oznaczeń nieruchomości objętej zaskarżonym wpisem a

oznaczeniem przedstawionym w apelacji, przedwczesne jest odnoszenie się do

zarzucanego w skardze kasacyjnej naruszenia prawa materialnego.

Uczestnik zaskarżył w apelacji w całości wpis z dnia 17 października 2008 r.,

dokonany przez Sąd Rejonowy, dotyczący zamknięcia księgi wieczystej nr (…)/0

prowadzonej dla nieruchomości wymienionej w postanowieniu. W ten sposób wnoszący

apelację dostatecznie skonkretyzował przedmiot zaskarżenia. Dlatego wskazanie w

apelacji oczywiście błędnego numeru ewidencyjnego działki nie miało i nie mogło mieć

wpływu na merytoryczne jej rozpoznanie, tym bardziej, iż oznaczenie numeru działki w

akcie notarialnym nr (...)/2007 z dnia 1 października 2007 r. pokrywało się z

oznaczeniem nieruchomości w zaskarżonym wpisie.

Gdyby nawet podzielić pogląd Sądu odwoławczego, iż apelacja nie odnosi się do

zaskarżonego

wpisu,

to

wówczas

odwoławczego,

jako

wniesionego

sankcją

od

powinno

orzeczenia

być

odrzucenie

nieistniejącego

(zob.

środka

m.in.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2009 r., V CZ 88/08, niepubl.).

Oddalenie tylko z tej przyczyny apelacji uczestnika należy zatem ocenić jako naruszenie

wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania.

Z tych względów należało na podstawie art. 398 15 § 1 k.p.c. uchylić w całości

zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania sądowi

drugiej instancji.