I CSK 55/19 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 55/19 POSTANOWIENIE Dnia 5 lipca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z powództwa M. D. ‎przeciwko P. S.A. w W. ‎o zapłatę i ustalenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej ‎w dniu 5 lipca 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt V ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania wobec wykazania przez skarżącego, że sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając na skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ustawodawca zmierza w ten sposób do zagwarantowania, że skarga kasacyjna (nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń) będzie pełnić przypisanie jej funkcje publicznoprawne.

Ograniczenie przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do czterech, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., ma więc zapewnić, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie jako kolejny środek odwoławczy do kontroli zaskarżonego orzeczenia.W skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 6 grudnia 2017 r. powódka M.

D. oparła wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., tj. istnieniu potrzeby wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów - co dotyczy w szczególności art. 232 k.p.c. - oraz istnieniu w sprawie istotnego zagadnienia prawnego.Przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. wykazują merytoryczną odrębność. Przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej z powołaniem się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga wykazania przez skarżącego, że w sprawie występuje zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa.

Natomiast przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że chodzi o wykładnię przepisów prawa, których treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej wykładni, podania na czym polegają wątpliwości związane z jego rozumieniem oraz przedstawienia argumentacji świadczącej, że wątpliwości te mają rzeczywisty i poważny charakter, nie należą do zwykłych wątpliwości, które wiążą się z procesem stosowania prawa.

W przypadku, gdy w ramach stosowania tych przepisów powstały już w orzecznictwie sądów określone rozbieżności, skarżący powinien je przedstawić, jak też uzasadnić, że dokonanie wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy.We wniesionej skardze kasacyjnej skarżąca, nie dostrzegła merytorycznej odrębności pomiędzy przesłankami ujętymi w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. w konsekwencji czego łącznie w odniesieniu do tych przesłanek ujmuje uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, co godzi we właściwe ujęcie wymagań konstrukcyjnych wniosku, o którym mowa w art. 3984 § 2 k.p.c.Poza tym skarżąca nie wykazała ani istnienia istotnego zagadnienia prawnego, ani potrzeby wykładni przepisu prawnego budzącego poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów poprzez twierdzenie o „zaniechaniu przez Sądy obu instancji przeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii biegłego z zakresu psychiatrii i ginekologii, gdyż zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci opinii biegłego W.

Ż. oraz oświadczenia powódki jednoznacznie wskazywał na taką potrzebę, a powódka wnosiła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych”. Tak motywowany wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zmierzał do niedopuszczalnej ze względu na brzmienie art. 3983 § 3 k.p.c. próby kwestionowania oceny dowodów i ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd drugiej instancji, co z uwagi na treść art. 3983 § 3 k.p.c. jest niedopuszczalne. Dodać należy, iż przepis art. 232 k.p.c. był przedmiotem wielokrotnych wypowiedzi Sądu Najwyższego cytowanych we wszystkich dostępnych komentarzach do Kodeksu postępowania cywilnego, a skarżąca nie przestawiła judykatów wskazujących na sygnalizowaną przez nią rozbieżność orzecznictwa sądów w zakresie dopuszczalności i przesłanek przeprowadzania z urzędu dowodu z opinii biegłego, czy też nie sformułowała zagadnienia prawnego występującego w związku z potrzebą wykładni, czy zastosowania tego przepisu.W sprawie nie zachodzi także nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.).Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). aj