Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I CSK 537/25 AI generated

I CSK 537/25 · Sąd Najwyższy

Case Number I CSK 537/25
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Pozwane A. S. i S. S. wniosły skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 28 sierpnia 2024 r., wydanego w sprawie z powództwa Banku S.A. z siedzibą w W. o zapłatę. Pozwane uzasadniły wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem w sprawie następującego zagadnienia prawnego: Czy w sytuacji gdy przedsiębiorca, pomimo dysponowania pełnym zakresem informacji nt. celu udzielanego finansowania, proponuje kredytobiorcy zawarcie umowy w oparciu o wzorzec umowny właściwy dla kredytów udzielanych konsumentom, może następnie podważać przysługiwanie kredytobiorcy statusu konsumenta? Podnoszą również, ze skarga jest oczywiście zasadna, ponieważ sąd utrzymał w mocy kwestionowaną umowę kredytu pomimo jej sprzeczności z naturą stosunku zobowiązaniowego.

Legislator headnote

AI generated

art. 221 k.c, art. 39813 § 2 k.p.c; I CSK 537/25 · Sąd Najwyższy: Zaproponowane zagadnienie prawne nie budzi wątpliwości w doktrynie, ani w orzecznictwie, w którym wskazuje się, że dla oceny, czy dana osoba fizyczna jest w konkretnym przypadku konsumentem w rozumieniu art. 221 k.c., czy też nie można jej nadać takiego statusu ze względu na związek podejmowanej czynności prawnej z działalnością gospodarczą lub zawodową tej osoby, nie ma znaczenia subiektywne przekonanie tej osoby, że nie dokonywała ona z przedsiębiorcą określonych czynności prawnych w ramach działalności gospodarczej, lecz okoliczności mogące posłużyć obiektywnej ocenie charakteru tej działalności (zob. np. wyroki SN z 4 marca 2025 r., II NSNc 243/24; z 19 lutego 2025 r., II NSNc 116/24; z 10 stycznia 2025 r., II CSKP 1262/24).

Keywords

AI generated
concept of consumer disputed claim consumer credit agreement consumer credit revocation commercial litigation cause of action

Cited Legislation

AI generated
art. 221 k.c
art. 39813 § 2 k.p.c
Sąd Najwyższy natomiast związany jest ustaleniami stanu faktycznego poczynionymi przez sądy meriti, co wynika z art. 39813 § 2 k.p.c.Również argumenty dotyczące oczywistej zasadności skargi okazały się bezskuteczne.

Cited Case Law

AI generated
V ACa 892/22
(...) S.A. w W. wniosła o zasądzenie od pozwanych A. S., T. S. i S. S. solidarnie kwoty 246 783,30 CHF wraz z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie w stosunku rocznym, naliczanymi od kwoty 179 895,12 CHF od dnia 30 sierpnia 2019 r. oraz kosztami procesu. W sprzeciwach wniesionych do nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym pozwani domagali się oddalenia powództwa w całości. W toku procesu, w dniu 18 sierpnia 2021 r., pozwany T. S. zmarł i w zakresie dotyczącym tego pozwanego postępowanie zostało zawieszone z mocy prawa postanowieniem z dnia 30 września 2021 r. .
I CSK 1972/23
I CSK 1972/23 POSTANOWIENIE 29 maja 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Roman Trzaskowski na posiedzeniu niejawnym 29 maja 2024 r.
I CSK 3902/23
Postanowieniem z 24 lutego 2023 r.
I CSK 3877/23
Powód T. K. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 6 marca 2023 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na zachodząca w sprawie nieważność postępowania na podstawie art. 379 pkt 4 k.p.c. z uwagi na to, że skład Sądu drugiej instancji był sprzeczny z przepisami prawa oraz wskazał, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne: Czy w sytuacji, gdy organ władzy publicznej wykonuje uprawnienia przyznane mu decyzją administracyjną, a jednocześnie nie wykonuje obowiązków tą decyzją na niego nałożonych, to jego działanie w zakresie korzystania z uprawnień jest niezgodne z prawem? W odpowiedziach na skargę pozwany i interwenient uboczny wnosili o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, względnie o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna w części, w jakiej dotyczy zawartego w wyroku Sądu Apelacyjnego sprostowania wyroku Sądu pierwszej instancji (pkt I. zaskarżonego wyroku) podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
I CSK 1797/23
Wyrokiem z 15 grudnia 2022 r.
I CSK 3806/23
G. – uczestniczka postępowania z wniosku L. R. o stwierdzenie nabycia spadku po T. G. – wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z 20 kwietnia 2023 r., uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem w sprawie dwóch zagadnień prawnych:1.Czy przy ustalaniu przez sąd, iż zachodzi obawa rychłej śmierci konieczne jest stwierdzenie, że spadkodawca publicznie wobec otoczenia wprost artykułował istnienie takiej obawy, a taki fakt został odnotowany w dokumentach w postaci dokumentacji medycznej, czy też wystarczające jest zgromadzenia dokumentacji medycznej, na podstawie której możliwe jest, poprzez domniemanie faktyczne, stwierdzenie iż w danym przypadku mogła zachodzić obawa rychłej śmierci w sensie obiektywnym, jako że w czasie poprzedzającym zgon spadkodawcy, w którym sporządził on testament ustny, zgon tej osoby mógł nastąpić w najbliższym, bliżej nieokreślony czasie? Czy obawa rychłej śmierci ma być ustalona w jednoznaczny sposób, czy też wystarczy stopień prawdopodobieństwa, a jeżeli tak, to jaki stopień to musi być?2.W jakim stanie zdrowia musi znajdować się testator, aby zasadne było przyjęcie, iż sporządzenie testamentu w formie zwykłej jest możliwe lub znacznie utrudnione? Czy dla ustalenia, iż testator mógł sporządzić testament holograficzny wystarczy ustalenie, że był w stanie utrzymać środek pisarski, na podstawie potwierdzonego faktu, że mógł samodzielnie napić się z kubka, czy też konieczne jest ustalenie, że stan zdrowia oraz inne okoliczności dotyczące osoby testatora, w tym odczuwalne dolegliwości wynikające z stanu zdrowia, zarówno ze sfery somatycznej jak i sfery psychicznej, pozwalały testatorowi na podjęcie decyzji o sporządzeniu testamentu zwykłego w miejsce szczególnego?Ponadto skarżąca powołała się na oczywistą zasadność skargi, wynikającą z wydania przez Sąd II instancji orzeczenia sprzecznego z wnioskami płynącymi z treści łącznej opinii biegłych z zakresu onkologii i psychiatrii w oparciu o błędną ocenę innych dowodów zgromadzonych w sprawie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Istotne zagadnienie prawne należy postawić w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by mogło być rozpatrywane w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego, a wątpliwości z nim związane muszą mieć charakter wyłącznie prawny, czyli nie mogą obejmować elementów stanu faktycznego sprawy (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 16 maja 2012 r., III CZP 14/12, z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14).
AI generated
I CSK 1973/25
Wyrokiem z 24 sierpnia 2022 r.
I CSK 4198/22
Powód K. S. wniósł pozew przeciwko Bankowi w W. domagając się ostatecznie ustalenia nieważności umowy kredytu mieszkaniowego […] z 7 kwietnia 2008 r. ewentualnie zapłaty kwoty 47 289,54 zł. Wyrokiem z 15 grudnia 2020 r. Sąd Okręgowy w Katowicach ustalił, że przedmiotowa umowa kredytu jest nieważna.Wyrokiem z 24 lutego 2022 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach oddalił apelację pozwanego.W skardze kasacyjnej pozwany, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, wskazał na przesłanki przedsądu przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.Zdaniem skarżącego w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, a mianowicie: czy w świetle art. 3851 § 1 k.c. oraz w świetle art. 3 ust. 1 Dyrektywy uznać należy, że postanowienia umowy kredytu denominowanego/indeksowanego do waluty obcej, które w swojej treści odwołują do tabel kursów banków, służących przeliczeniu kwoty kredytu wyrażonego w walucie, do której kredyt jest denominowany/indeksowany na walutę krajową, a także przeliczeniu wysokości raty kapitałowo-odsetkowej wyrażonej w walucie, do której kredyt jest denominowany/indeksowany na walutę krajową, naruszają interesy konsumenta w sposób rażący, w sytuacji w której konsument został pouczony, że wahania kursów waluty obcej, do której kredyt jest denominowany/indeksowany wpłyną na wysokość salda kredytu oraz wysokość raty kapitałowo-odsetkowej wyrażonej w walucie krajowej, a także w sytuacji, w której poprzez udostępnienie kapitału kredytu w CHF oraz zastosowanie sposobu przeliczenia wartości kapitału kredytu oraz rat kredytu z CHF na PLN - konsument otrzymuje świadczenie ekwiwalentne w postaci niższego oprocentowania kredytu, a kursy waluty wynikające z tabeli kursów banku nie odbiegają w sposób znaczny od średniego kursu NBP?W ocenie pozwanego istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, tj. przepisów art. 58 § 1 w zw. z art. 3851 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 Dyrektywy w zw. z art. 69 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18).
I CSK 366/23
I CSK 366/23 POSTANOWIENIE 15 lutego 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Roman Trzaskowski na posiedzeniu niejawnym 15 lutego 2024 r.
I CSK 2197/23
Pozwany Bank w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie oddalającego w zasadniczej części apelację skarżącego w sprawie o ustalenie i zapłatę toczącej się z powództwa P. C.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Jako pierwszą przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał potrzebę dokonania wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Wskazał przy tym na art. 4 ust. 2 oraz art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13, art. 65, ‎art. 354, art. 358 § 2 i art. 3851 § 1 k.c., a także art. 69 ust. 3 pr.bank. i przedstawił wywód, z którego wynikało, że zdaniem pozwanego kierunek wykładni wspomnianych przepisów ma znaczenie dla rozstrzygnięcia „wątpliwości co do dalszego wykonania umowy kredytowej, w której to stwierdzono obecność nieuczciwych postanowień umownych” dotyczących stosowanych przez bank tabel kursowych.
I CSK 2614/22
W związku ze skargą kasacyjną pozwanego […] Bank S.A.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 537/25 POSTANOWIENIE 20 sierpnia 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Mariusz Załucki na posiedzeniu niejawnym 20 sierpnia 2025 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa Bank spółki akcyjnej w W.‎przeciwko A. S. i S. S.‎o zapłatę,‎na skutek skargi kasacyjnej A. S. i S. S.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach‎z 28 sierpnia 2024 r., V ACa 892/22, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od pozwanych na rzecz powoda 5 400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia pozwanym do dnia zapłaty

UZASADNIENIE

Pozwane A. S. i S. S. wniosły skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 28 sierpnia 2024 r., wydanego w sprawie z powództwa Banku S.A. z siedzibą w W. o zapłatę. Pozwane uzasadniły wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem w sprawie następującego zagadnienia prawnego: Czy w sytuacji gdy przedsiębiorca, pomimo dysponowania pełnym zakresem informacji nt. celu udzielanego finansowania, proponuje kredytobiorcy zawarcie umowy w oparciu o wzorzec umowny właściwy dla kredytów udzielanych konsumentom, może następnie podważać przysługiwanie kredytobiorcy statusu konsumenta? Podnoszą również, ze skarga jest oczywiście zasadna, ponieważ sąd utrzymał w mocy kwestionowaną umowę kredytu pomimo jej sprzeczności z naturą stosunku zobowiązaniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy wielokrotnie już wyjaśniał, iż zagadnienie prawne musi opisywać problem nowy, nierozwiązany dotychczas w orzecznictwie, a którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie powinno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści konkretnego, wyraxnie wskazanego przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, nie może mieć charakteru kazuistycznego i służyć uzyskaniu przez skarżącego odpowiedzi odnośnie do kwalifikacji prawnej pewnych szczegółowych elementów podstawy faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Przedstawiony problem powinien być bowiem zagadnieniem wyłącznie prawnym, nie zaś faktycznym (zob. np. postanowienia SN z 29 maja 2024 r., I CSK 1972/23; z 28 maja 2024 r., I CSK 3902/23; z 22 maja 2024 r., I CSK 3877/23; z 21 marca 2024 r., I CSK 1797/23; z 13 marca 2024 r., I CSK 3806/23; z 25 stycznia 2024 r., I CSK 110/23; z 11 stycznia 2024 r., I CSK 3937/23). Natomiast przesłankę oczywistej zasadności można wykazać, wskazując jedynie na argumenty mieszczące się w zakresie kognicji Sądu Najwyższego. Nie należy więc powoływać się na wadliwość ustaleń faktycznych, ani opierać na innych faktach niż stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. (zob. np. postanowienia SN z 11 stycznia 2022 r., II USK 384/21; z 22 grudnia 2021 r., II CSK 390/21; z 31 maja 2021 r., III CSK 152/20; z 13 maja 2021, III USK 103/21 oraz z 9 marca 2021 r., IV CSK 412/20).Skarżące nie sprostały tym wymaganiom.

Zaproponowane zagadnienie prawne nie budzi wątpliwości w doktrynie, ani w orzecznictwie, w którym wskazuje się, że dla oceny, czy dana osoba fizyczna jest w konkretnym przypadku konsumentem w rozumieniu art. 221 k.c., czy też nie można jej nadać takiego statusu ze względu na związek podejmowanej czynności prawnej z działalnością gospodarczą lub zawodową tej osoby, nie ma znaczenia subiektywne przekonanie tej osoby, że nie dokonywała ona z przedsiębiorcą określonych czynności prawnych w ramach działalności gospodarczej, lecz okoliczności mogące posłużyć obiektywnej ocenie charakteru tej działalności (zob. np. wyroki SN z 4 marca 2025 r., II NSNc 243/24; z 19 lutego 2025 r., II NSNc 116/24; z 10 stycznia 2025 r., II CSKP 1262/24).

W orzecznictwie europejskim podkreśla się natomiast, że w przypadku czynności prawnych służących celom mieszanym, należy brać pod uwagę cel dominujący, w przypadku umów kredytowych istotne znaczenie ma przeznaczenie udostępnionego kapitału (zob. np. wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 3 lipca 1997 r., C-269/95; z 20 stycznia 2005 r., C-464/01; z 25 stycznia 2018 r., C-498/16; z 3 września 2015 r., C-110/14). Z ustalonego przed sądami meriti stanu faktycznego niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że zakup całej kamienicy wraz z mieszkaniami zajmowanymi przez lokatorów jeszcze przed zawarciem kwestionowanej umowy kredytu miał służyć celom mieszanym – nie tylko spełnianiu potrzeb mieszkaniowych rodziny pozwanych, lecz również uzyskiwaniu dochodu z najmu pozostałych lokali.

Natomiast zważywszy że proporcja między jednym a drugim celem wskazuje na dominację komercyjnej funkcji nabytej nieruchomości, sądy powszechne zgodnie z zasadami oceny dowodów oraz orzecznictwem sądów polskich i TSUE przyjęły, że pozwane nie występowały w charakterze konsumentek. Sąd Najwyższy natomiast związany jest ustaleniami stanu faktycznego poczynionymi przez sądy meriti, co wynika z art. 39813 § 2 k.p.c.Również argumenty dotyczące oczywistej zasadności skargi okazały się bezskuteczne. Powołując się na wyrwane z kontekstu zdanie z uzasadnienia uchwały SN z 28 kwietnia 2022 r., III CZP 40/22 skarżące nie dostrzegły, że uwagi dotyczące sprzeczności z naturą stosunku zobowiązaniowego dotyczyły w owej sprawie sytuacji, w której umowa kredytu zawarta z konsumentem nie nadaje się do dalszego wykonywania po usunięciu z niej klauzul uznanych za niedozwolone.

W niniejszej sprawie zaś w ogóle nie doszło do usunięcia z treści umowy jakichkolwiek postanowień, ponieważ sankcja z art. 3851 § 1 in principio k.c. nie znajduje zastosowania do umów o innym charakterze niż konsumencki. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął na podstawie art. 98 i k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie.

Mariusz Załucki [SOP] ‎