I CSK 529/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 529/16 POSTANOWIENIE Dnia 7 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie z powództwa "C. […]" spółki jawnej w W.‎przeciwko Gminie Miejskiej J.‎o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 lutego 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej‎ kwotę 7200 zł (siedem tysięcy dwieście złotych) tytułem‎ zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 maja 2016 r. Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację strony pozwanej od wyroku Sądu pierwszej instancji uwzględniającego powództwo o zobowiązanie pozwanej Gminy do złożenia oświadczenia woli wyrażającego zgodę na przedłużenie do dnia 9 lipca 2015 r. terminu rozpoczęcia i do dnia 9 lipca 2017 r. terminu zakończenia realizacji inwestycji związanej z zagospodarowaniem określonej nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste na mocy umowy stron z dnia 9 września 2011 r.Zdaniem Sądów obu instancji powódka wykazała, że umowne terminy zagospodarowania nieruchomości nie mogą być dotrzymane z przyczyn od niej niezależnych, a zatem wykazała istnienie ustawowej przesłanki uzasadniającej przedłużenie terminu rozpoczęcia i wykonania inwestycji w świetle art. 62 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W ocenie Sądów okoliczność, że powódka przed zawarciem umowy użytkowania wieczystego i przed rozpoczęciem prac projektowych nie wykonała ekspertyzy technicznej obiektu ujeżdżalni, który miał być przedmiotem adaptacji, nie może jej obciążać, bowiem to strona pozwana ujęła ten budynek w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako przeznaczony do adaptacji, co nastąpiło bez uprzedniej oceny technicznej, a powódka obowiązana była dostosować się do tego wymagania planu. Pozwana nie dostarczyła powódce żadnych dokumentów ani informacji dotyczących stanu technicznego budynku, co uniemożliwiało wcześniejsze wykonanie przez nią ekspertyzy technicznej.

W skardze kasacyjnej pozwana jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazała przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. stwierdzając, że oczywistą zasadność skargi wiąże z „zaniechaniem wykonania przez stronę powodową ekspertyzy technicznej, bez której prace projektowe nie powinny być żadną miarą rozpoczęte i jest to okoliczność zależna wyłącznie od powoda co winno skutkować zmianą wyroku objętego skargą i oddaleniem powództwa”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania prowadzi do oceny, że skarżąca nie wykazała, iż skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., a więc, że w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy oraz że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadł w drugiej instancji wyrok oczywiście wadliwy. Konieczne było zatem wykazanie, że Sąd drugiej instancji w sposób oczywisty naruszył przepis jasny i jednoznaczny, którego wykładnia i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości i w wyniku tego wydał orzeczenie oczywiście błędne (porównaj między innymi postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r.

I PKN 34/01, OSNP 2004/6/100, z dnia 10 stycznia 2003 r. V CZ 187/02, OSNC 2004/3/49 i z dnia 11 stycznia 2008 r. I UK 285/07, nie publ.). Pozwana nie przedstawiła jakiejkolwiek argumentacji jurydycznej na uzasadnienie twierdzenia o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, nie odniosła się w żaden sposób do stanowiska Sądów obu instancji zajętego w kwestii nie wykonania przez powódkę ekspertyzy technicznej budynku ujeżdżalni przed przystąpieniem do projektowania. Poprzestała w istocie na przytoczeniu fragmentów stanu faktycznego i stwierdzeniu, że powódka zdewastowała obiekt o znaczeniu historycznym, co jednak nie było przedmiotem ustaleń ani oceny Sądów obu instancji, oraz na konkluzji, że ze względów społecznych i konieczności zachowania spuścizny materialnej, skarga kasacyjna powinna być przyjęta do rozpoznania.

Jest to niewątpliwie niewystarczające do wykazana oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. awaj