Legislator Case Law & Legislation
I CSK 5211/22 AI generated

I CSK 5211/22 · Sąd Najwyższy

Case Number I CSK 5211/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

B. – uczestniczka postępowania z wniosku W. S.A. z siedzibą w K. o ustanowienie służebności przesyłu wywiodła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie z 18 maja 2022 r.Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania uzasadniła jej oczywistą zasadnością. W ocenie skarżącej do wystąpienia przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. doprowadziło oddalenie przez Sad odwoławczy jej roszczenia o zasądzenie wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu jako wynagrodzenia okresowego rocznego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Przyczyna przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jaką jest jej oczywista zasadność, dotyczyć może jedynie przepisów prawa niepodlegających różnej wykładni i niepozostawiających sądowi swobody oceny.

Legislator headnote

AI generated

art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c, art. 3052 § 2 k.c, art. 13 § 2 k.p.c; I CSK 5211/22 · Sąd Najwyższy: B. – uczestniczka postępowania z wniosku W. S.A. z siedzibą w K. o ustanowienie służebności przesyłu wywiodła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie z 18 maja 2022 r.Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania uzasadniła jej oczywistą zasadnością. W ocenie skarżącej do wystąpienia przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. doprowadziło oddalenie przez Sad odwoławczy jej roszczenia o zasądzenie wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu jako wynagrodzenia okresowego rocznego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Przyczyna przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jaką jest jej oczywista zasadność, dotyczyć może jedynie przepisów prawa niepodlegających różnej wykładni i niepozostawiających sądowi swobody oceny.

Keywords

AI generated
wage entitlement reduction of statutory salary increase social security disputes suspension of unemployment benefits conditions of employment contractor remuneration

Cited Legislation

AI generated
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
W ocenie skarżącej do wystąpienia przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3052 § 2 k.c
art. 13 § 2 k.p.c
Zatem to wywód skarżącej, a nie zakwestionowane przez nią postanowienie Sądu odwoławczego, odbiega od ustalonej linii orzeczniczej.Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania[SOP][ał]

Cited Case Law

AI generated
I CSK 518/23
Powód B. w K. wywiódł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 2 września 2022 r., wydanego w sprawie przeciwko Ł. P. i T. P. o zapłatę.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarżący uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania jej oczywistą zasadnością. Wskazał, że doprowadziło do tego naruszenie następujących przepisów: - art. 3531 w zw. z art. 58 § 1 k.c. poprzez przyjęcie nieważności umowy zawartej między stronami;- art. 917 k.c. poprzez przyjęcie nieważności ugody zawartej pomiędzy stronami;- art. 3531 w zw. z art. 58 § 1 k.c. poprzez przyjęcie nieważności ugody zawartej pomiędzy stronami.Tak uzasadniony wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie mógł odnieść oczekiwanego skutku.
I CSK 5328/22
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W judykaturze i doktrynie wskazuje się, że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej (zob. np. postanowienia SN: z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147; z 22 marca 2007 r., III CZ 16/07; z 25 maja 2022 r., II USK 582/21).
I CSK 6260/22
Postanowieniem z 20 stycznia 2022 r.
I CSK 2743/22
Postanowieniem z 29 października 2018 r., […], Sąd Rejonowy ‎w K.: ustalił skład majątku wspólnego I.
I CSK 3661/22
Powodowe T. J. i M. C. wnieśli skargę kasacyjną na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 24 marca 2021 r. Wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania uzasadnili oczywistą zasadnością skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), sprowadzającą się do kwalifikowanego naruszenia przez Sąd drugiej instancji art. 1161 § 1 i 3 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego prawnika z samej jej treści – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań – w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa, a zaskarżone orzeczenie jest oczywiście nieprawidłowe (zob. postanowienie SN z 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15).
V CSK 190/11
Sygn. akt V CSK 190/11 POSTANOWIENIE Dnia 18 kwietnia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący) SSN Mirosław Bączyk SSN Anna Owczarek (sprawozdawca) w sprawie z wniosku M. Z. przy uczestnictwie V. Distribution Poland Spółki Akcyjnej w G. o ustanowienie służebności przesyłu, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 kwietnia 2012 r., skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 13 stycznia 2011 r., uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 5211/22 POSTANOWIENIE 25 stycznia 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Adam Doliwa na posiedzeniu niejawnym 25 stycznia 2024 r. w Warszawie‎w sprawie z wniosku W. spółki akcyjnej w K.‎z udziałem G. B. i Gminy Miejskiej Kraków‎o ustanowienie służebności przesyłu,‎na skutek skargi kasacyjnej G. B. ‎od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie‎z 18 maja 2022 r., II Ca 919/21, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

G. B. – uczestniczka postępowania z wniosku W. S.A. z siedzibą w K. o ustanowienie służebności przesyłu wywiodła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie z 18 maja 2022 r.Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania uzasadniła jej oczywistą zasadnością. W ocenie skarżącej do wystąpienia przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. doprowadziło oddalenie przez Sad odwoławczy jej roszczenia o zasądzenie wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu jako wynagrodzenia okresowego rocznego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Przyczyna przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jaką jest jej oczywista zasadność, dotyczyć może jedynie przepisów prawa niepodlegających różnej wykładni i niepozostawiających sądowi swobody oceny.

Chodzi przy tym o wykładnię w, dostrzegalny już prima facie, oczywisty sposób sprzeczną z jednolitą i ugruntowaną wykładnią skonkretyzowanego przepisu, przyjmowaną w orzecznictwie i w nauce prawa. Logiczną konsekwencję tych wymagań jest zasadniczy brak możliwości kwestionowania, poprzez powołanie się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, przepisów wymagających zastosowania dyskrecjonalnej władzy sędziowskiej, nakazujących rozstrzygać sprawy ad casum z uwzględnieniem wszelkich okoliczności pojedynczego przypadku, takich jak np. przepisy o zadośćuczynieniu, wynagrodzeniu za ustanowienie służebności przesyłu, czy też miarkowanie kary umownej.

Jedynie bowiem rozstrzygnięcie sprzeczne z powszechnie przyjętymi zasadami wykładni prawa mogłoby uzasadniać potrzebę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. (zob. m.in. postanowienia SN z 14 września 2023 r., I CSK 518/23; z 27 lipca 2023 r., I CSK 5328/22; z 19 lipca 2023 r., III USK 354/22; z 11 lipca 2023 r., I CSK 6260/22; z 22 czerwca 2023 r., I CSK 2743/22; z 15 czerwca 2023 r., I CSK 3661/22).Wywód skarżącej odnosił się do art. 3052 § 2 k.c., zgodnie z którym właściciel nieruchomości może żądać odpowiedniego wynagrodzenia w zamian za ustanowienie służebności przesyłu.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie już wskazywano, że przepis ten nie określa szczegółowych kryteriów, według których należy ustalić odpowiednie wynagrodzenie za ustanowienie służebności przesyłu, co oznacza, że ustawodawca pozostawił sądowi swobodę w tym zakresie, wymagającą indywidualizacji ocen stosownie do stanu faktycznego i ogólnych reguł porządku prawnego. Kryteria ustalania wynagrodzenia muszą być oceniane indywidualnie w każdej sprawie, z uwzględnieniem zakresu, charakteru i trwałości obciążenia, jego uciążliwości, stopnia ograniczenia korzystania z nieruchomości przez właściciela, wpływu na wartość nieruchomości, jak też, czy urządzenia przesyłowe służą także zaspokojeniu potrzeb właściciela nieruchomości obciążonej.

Sąd ma przy tym swobodę jurysdykcyjną w zakresie wyboru zasad, według których ustali wysokość wynagrodzenia w ramach ustalonego stanu faktycznego (zob. np. postanowienia SN: z 18 kwietnia 2012 r., V CSK 190/11; z 13 czerwca 2018 r., III CZP 118/17; z 5 grudnia 2019 r., III CZP 20/19, i z 9 września 2020 r., II CSK 62/19). Ponadto w orzecznictwie przyjmuje się, że wynagrodzenie za ustanowienie służebności powinno co do zasady przybierać postać świadczenia jednorazowego, a nie świadczenia okresowego (zob. postanowienie SN z 22 marca 2019 r., IV CSK 430/17), którego ustanowienie jest jednak wyjątkowo możliwe w przypadku ustanowienia służebności przesyłu na czas określony (zob. postanowienie SN z 29 października 2021 r., II CSKP 113/21).

Zatem to wywód skarżącej, a nie zakwestionowane przez nią postanowienie Sądu odwoławczego, odbiega od ustalonej linii orzeczniczej.Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania[SOP][ał]