I CSK 515/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 515/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 maja 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa R. K.

przeciwko A. K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 23 maja 2013 r.,

skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 3 kwietnia 2012 r.,

uchyla zaskarżony wyrok w punktach I-szym i III-cim i zmienia

go w ten sposób, że oddala apelację także w tym zakresie

i zasądza od pozwanej na rzecz powoda 3600 (trzy tysiące

sześćset zł) kosztów postępowania apelacyjnego, zasądza

od pozwanej na rzecz powoda 2700 (dwa tysiące siedemset) zł

kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 13 lipca 2011 r. zasądził od pozwanej

A. K. na rzecz powoda R. K. kwotę 120 000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia

31 sierpnia 2010 r. do dnia zapłaty, oddalił powództwo w pozostałej części oraz

zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 9617 zł tytułem zwrotu kosztów

postępowania.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Strony są małżeństwem, aktualnie toczy się pomiędzy nimi postępowanie

o rozwód. W dniu 22 kwietnia 2009 r. strony zawarły umowę ustanawiającą ustrój

rozdzielności majątkowej oraz umowę częściowego działu majątku objętego byłą

wspólnością ustawową.

W § 5 umowy strony oświadczyły, że zawarcie przedmiotowej umowy

wyczerpuje w całości ich roszczenia z tytułu wszystkich przedmiotów objętych

byłą wspólnością ustawową z zastrzeżeniem, że w skład przedmiotów, które nie

podlegają działowi objętemu umową, wchodzą między innymi lokaty bankowe,

certyfikaty

depozytowe,

obligacje

i

akcje

zgromadzone

na

rachunkach

bankowych.

Sąd ustalił, że w czasie kariery sportowej powód otrzymywał nagrody za

osiągnięcia sportowe, od Polskiego Komitetu Olimpijskiego: w 1996 r. za jeden

medal złoty 64.000 zł, w 2000 r. za dwa złote medale 180.000 zł. i w 2004 r. za

jeden medal złoty 120.000 zł.

Powód był także związany kontraktem z firmą R. (tzw. umowa sponsorska) i

w ramach tego kontraktu otrzymał kwotę 80.000 USD za zdobycie dwóch złotych

medali na Igrzyskach Olimpijskich. W okresie obowiązywania umowy powód miał

otrzymywać wynagrodzenie podstawowe w wysokości 12.000 USD rocznie za

reklamowanie

wyrobów tej firmy, odzież i obuwie sportowe oraz nagrody za

osiągnięcia sportowe, zgodnie z załącznikiem do umowy.

Część tych nagród, tj. wypłaconych przez PKOL za medale począwszy od

2000 r. i nagrody od R. za dwa pierwsze miejsca na olimpiadzie w 2000 r. zostały

przeznaczone na zakup spornych certyfikatów depozytowych.

Pismem z dnia 20 kwietnia 2010 r. pozwana została wezwana do spieniężenia,

a następnie zwrotu bezpośrednio na konto powoda kwoty wynikającej z zakupu

produktów bankowych SCD - Lokata Trzy Zyski, a obecnie znajdujących się na

koncie w Domu Maklerskim […]., ewentualnie do dokonania cesji przedmiotowych

jednostek na rzecz powoda.

Przed

zawarciem

małżeńskiej

umowy

majątkowej

strony

zawarły

porozumienie w celu ustalenia kwestii rozliczenia majątku wspólnego oraz ustalenia

wysokości udziału powoda w kosztach utrzymania małoletnich dzieci stron.

W ramach tego porozumienia strony ustaliły zasady podziału majątku wspólnego,

w tym w odniesieniu do lokat bankowych i certyfikatów depozytowych. W zakresie

tych ostatnich strony ustaliły, że środki uzyskane ze sprzedaży bądź likwidacji praw

majątkowych zostaną podzielone w równych częściach, po 50% dla każdej ze

stron, niezwłocznie po upływie odpowiednio każdego z terminów wykupu bądź

upływu okresu, na który została zawarta lokata. Powód posiadał pełnomocnictwo

do dysponowania rachunkiem, na którym znajdują się sporne certyfikaty, jednakże

nigdy nie próbował pobrać tych certyfikatów.

Sąd ustalił także, że w momencie rozpoczęcia sporu pozwana pozostawała

w posiadaniu umowy z Domem Maklerskim […]., w którym zdeponowane były

sporne certyfikaty. Certyfikaty zostały nabyte za środki pieniężne ulokowane

wcześniej na wspólnym koncie, zaś ich nabycie zostało przez małżonków

uzgodnione telefonicznie. Ważność spornych certyfikatów wygasła w marcu 2011 r.

i obecnie środki finansowe z tych certyfikatów znajdują się na prywatnym rachunku

pozwanej.

W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Okręgowy nie podzielił poglądu

pozwanej, że nagrody otrzymane przez R. K. od firmy R. weszły do majątku

wspólnego, skoro przedmiotem umowy sponsorskiej nie było wyłącznie osiągnięcie

określonego

wyniku

sportowego,

ale

przede

wszystkim

noszenie

i

rekomendowanie przez powoda, jako sportowca, odzieży tej firmy. Sąd Okręgowy

wskazał, że łącząca strony umowa sponsorska była umową wzajemną, odpłatną,

obustronnie przysparzającą. Treść umowy jednak, jak wskazał Sąd Okręgowy, nie

może pozostawać w oderwaniu od charakteru świadczenia, które miało zostać

wypłacone powodowi na wypadek zdobycia określonego miejsca na zawodach

sportowych. O ile wypłacenie wynagrodzenia za usługi świadczone przez powoda

w postaci reklamowania wyrobów R. nie było uzależnione od zdobycia medalu, czy

pobicia rekordu świata, o tyle otrzymanie nagrody wiązało się z osiągnięciem

określonego wyniku sportowego. W ocenie Sądu, powód uzyskał taki wynik, który

należy potraktować jako jego osobiste osiągnięcie, a tym samym otrzymaną od

firmy R. nagrodę należy potraktować jako nagrodę za osobiste osiągnięcia.

Dlatego, zdaniem Sądu Okręgowego, otrzymane przez R. K. „nagrody” od firmy R.

w kwocie 80.000 USD oraz nagrody uzyskane od PKOL w łącznej kwocie 300.000

zł są przedmiotem majątkowym, o jakim mowa w art. 33 pkt 8 k.r.o.

Zdaniem Sądu Okręgowego, porozumienie zawarte pomiędzy stronami

w dniu 28 lutego 2009 r. nie przesądza o wejściu certyfikatów do majątku

wspólnego. Po podpisaniu tego porozumienia strony zawarły bowiem umowę

małżeńską majątkową w formie aktu notarialnego w ramach której dokonały też

częściowego podziału majątku wspólnego, a w § 5 zastrzegły, że w skład

przedmiotów, które nie podlegają działowi objętemu umową, wchodzą między

innymi certyfikaty depozytowe zgromadzone w banku […]. Oznacza to, że,

w przypadku sporu sądowego, powód mógł przywoływać w tym zakresie wszelkie

okoliczności faktyczne i prawne potwierdzające jego racje.

Na skutek apelacji pozwanej, Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 3 kwietnia

2012 r. zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w zakresie rozstrzygnięcia

zawartego punkcie pierwszym w ten sposób, że oddalił powództwo co do kwoty

60.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od tej kwoty oraz orzekł o kosztach

procesu.

W ocenie Sądu Apelacyjnego kwotę 80.000 USD wypłaconą R.K. przez R.

należy traktować jako dodatkowe wynagrodzenie, premię wchodzącą w skład

majątku wspólnego w oparciu o art. 31 par. 2 pkt 1 k.r.o. Zdaniem tego Sądu,

wykładnia pojęcia nagrody za osobiste osiągnięcia jednego z małżonków, użytego

w art. 33 pkt 8 k.r.o., powinna być ścisła. Za nagrodę w związku z tym nie mogą

być uznane premie i dodatki finansowe za szczególne osiągnięcia w pracy

zawodowej bądź w związku z wykonaniem umowy. Sąd ten wskazał jednocześnie,

że zgodnie z domniemaniem wynikającym z art. 31 § 1 k.r.o. ciężar dowodu, czy,

a jeśli tak, to jaka kwota przeznaczona na zakup certyfikatów depozytowych

pochodziła z majątku osobistego powoda, obciążał R. K. (art. 6 k.c.), czego ten nie

wykazał. Sąd podkreślił,

że zarówno środki uzyskane tytułem nagród, jak i

otrzymane od R., zgromadzone początkowo na wspólnym rachunku, traktowane

były przez obie strony jak majątek wspólny, a w kontekście brzmienia art. 31 § 2

pkt 1 k.r.o., to wola stron o przeznaczeniu określonego składnika majątkowego jest

decydująca.

Sąd wskazał również na okoliczność, że strony w dniu 28 lutego 2009 r.

zawarły porozumienie, którego celem było rozliczenie majątku wspólnego stron

pochodzące z ich związku małżeńskiego. W § 1 pkt 2 tego porozumienia

wskazano, że w skład majątku wspólnego wchodzą sporne certyfikaty depozytowe,

zaś w § 1 pkt 3 strony oświadczyły, że skład majątku określony w § 2 jest

wyczerpujący. Ponadto w § 5 umowy zawartej 22 kwietnia 2009 r. strony

oświadczyły, że zawarcie umowy wyczerpuje w całości ich roszczenia z tytułu

wszystkich przedmiotów objętych byłą wspólnością ustawową, mimo że umowa ta

dotyczyła podziału częściowego.

W ocenie Sądu, treść § 5 umowy z dnia 22 kwietnia 2009 r. ma ten skutek,

że strony mogą dokonać dalszego podziału tego majątku wspólnego albo w drodze

kolejnej umowy w formie aktu notarialnego albo też na drodze sądowej. Zdaniem

Sądu, strony już dokonały tego podziału - w zakresie certyfikatów depozytowych umową z 28 lutego 2009 r. Porozumienie to, w części w jakiej obejmuje certyfikaty

depozytowe i lokaty bankowe nie wymagało zachowania formy aktu notarialnego.

Nie zostało ono również w tej części zastąpione aktem notarialnym z 22 kwietnia

2009 r. Pozostaje ono w mocy i strony mogą z niego wywodzić konkretne

roszczenia, jak z każdej ważnej i skutecznej umowy wobec przesunięć

własnościowych, które na jej podstawie nastąpiły. Powód nie uchylił się od skutków

prawnych oświadczenia woli złożonego w porozumieniu, nie zachodziły również

żadne podstawy do stwierdzenia jego nieważności. Z tego względu Sąd

Apelacyjny uwzględnił apelację jedynie co do połowy dochodzonej przez powoda

kwoty.

Wyrok Sądu Apelacyjnego powód zaskarżył skargą kasacyjną opierając ją

na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie tj. art. 33 § 1 pkt 8 w zw. z art. 31 k.r.o. poprzez

zakwestionowanie nagrody za osobiste osiągnięcie jako składnika majątku

osobistego powoda; art. 65 § 1 i 2 k.c. poprzez niewłaściwą wykładnię

postanowień kontraktu pomiędzy powodem a firmą R. wyrażającą się w pominięciu

dwoistości charakteru prawnego postanowień umownych; art. 73 § 2 w zw. z art.

58 § 3 k.c. w zw. z art. 47 k.r.o. poprzez przyjęcie, że doszło skutecznie do

podziału majątku wspólnego umową w formie pisemnej.

W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie

powództwa w całości, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do

ponownego

rozpoznania

sądowi

drugiej

instancji,

w

każdym

przypadku

o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną powoda, pozwana wniosła o jej

oddalenie w całości jako bezzasadnej i zasądzenie kosztów postępowania według

norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zasadniczą kwestią w sprawie jest przesądzenie, czy nagrody wypłacone

przez firmę R. powodowi za zdobycie medali olimpijskich stanowiły jego majątek

osobisty (odrębny), czy też weszły do majątku wspólnego (dorobkowego).

Decydująca jest tu treść art. 33 pkt 8 k. r. i o., zgodnie z którym do majątku

osobistego należą przedmioty majątkowe z tytułu nagrody za osobiste osiągnięcia

jednego z małżonków. Analizując znaczenie użytego w tym przepisie określenia

„osobiste

osiągnięcia”,

obie

strony

powołują

na

uzasadnienie

swoich

przeciwstawnych racji postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1975 r.

III CRN 3/75 (OSPiKA1976, nr 9, poz. 174). Zgodnie z tezą tego orzeczenia ,

nagrodami za osobiste osiągnięcia są nagrody naukowe, artystyczne, literackie,

techniczne, nagrody uzyskane na konkursach. Nie są natomiast nagrodami w tym

sensie świadczenia pieniężne w postaci specjalnego dodatkowego wynagrodzenia,

takie

jak

tzw.

trzynasta

pensja,

należności

za

sporządzenie

bilansu,

wynagrodzenie za dodatkowa pracę i innego rodzaju premie, jakie może otrzymać

pracownik (np. za oszczędność paliwa, materiału, produkcję bez braków), czyli

pracownicze nagrody specjalne. Trzeba podkreślić, że - ze względu kontekst

historyczny tego orzeczenia oraz na zawężenie w nim problematyki jedynie do

stosunków pracowniczych - może ono mieć dla rozpoznawanej sprawy znaczenie

jedynie pomocnicze. Na podkreślenie zasługuje jednak stwierdzenie zawarte

w uzasadnieniu, że nagroda za osobiste osiągnięcia „musi być związana ze

szczególnym

wysiłkiem

twórczym

lub

uzdolnieniem”.

Idąc

tym

tokiem

rozumowania, autorka glosy do tego orzeczenia słusznie zaliczyła do majątku

odrębnego także nagrody za szczególne osiągnięcia sportowe, co spotkało się

z akceptacją

późniejszych komentatorów tego przepisu. Nie powinno ulegać

wątpliwości, że tak wyjątkowe i wybitne osiągnięcie, jakim jest złoty medal

olimpijski zdobyty przez sportowca, jest wynikiem jego ponadprzeciętnego talentu

i nadzwyczajnych wysiłków treningowych. Tym samym gratyfikacje otrzymane

z tego tytułu w postaci nagród pieniężnych i rzeczowych należy zakwalifikować,

zgodnie z art. 31 pkt 8 k. r. i o. do jego majątku osobistego jako „nagrody za

osobiste osiągnięcia”. Tak prawidłowo Sąd Apelacyjny potraktował nagrody

wypłacone powodowi przez Polski Komitet Olimpijski. Odmienne podejście do

nagród wypłaconych przez firmę R. jest niesłuszne. Podstawą umowy sponsorskiej

zawartej z powodem były jego dotychczasowe osiągnięcia sportowe, które

stwarzały tej firmie perspektywy na korzystne reklamowanie przez powoda

wyrobów jej marki. Zarówno w przypadku nagród przewidzianych przez PKOL, jak

i przez R., zdobycie medalu olimpijskiego przez powoda było z przyczyn

oczywistych zdarzeniem niepewnym. Różnicowanie przez Sąd Apelacyjny istoty

wypłaconych z tego tytułu nagród przez PKOL i R. jest nieuzasadnione, gdyż w

obu przypadkach chodziło o działalność sportową zawodową, nieamatorską.

Dlatego przewidzianej w umowie sponsorskiej z tą firmą nagrody nie można

potraktować w kategoriach zwykłej premii, czy „specjalnego dodatkowego

wynagrodzenia”, gdyż dotyczyła wyczynu wyjątkowego, zdobycia najwyższego

lauru sportowca, stanowiącego bez wątpienia przede wszystkim jego osobiste

osiągnięcie. Wypłacone z tego tytułu powodowi nagrody stanowiły więc jego

majątek odrębny (osobisty), a zatem, na zasadzie surogacji przewidzianej w art. 33

pkt 10 k. r. i .o., nabyte z tych środków finansowych certyfikaty depozytowe weszły

również do tego majątku.

Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 2 marca 2012 r., II CSK

363/11, niepubl., o zaliczeniu poszczególnych przedmiotów majątkowych do

majątku wspólnego lub majątku osobistego (odrębnego) małżonków nie decydują

złożone przez nich oświadczenia, że nabywany przedmiot wchodzi w skład

określonej masy majątkowej, gdyż samo takie oświadczenie - w razie

pozostawania małżonków w ustroju małżeńskiej wspólności ustawowej – nie może

stanowczo wyłączać skutków wynikających z przepisów art. 31 – 34 k. r. i o.

Tak więc, wbrew stanowisku Sądu Apelacyjnego, zawarte w porozumieniu stron

z dnia 28 lutego 2009 r. oświadczenie, że certyfikaty depozytowe wchodzą do ich

majątku wspólnego nie wywołało skutku materialnoprawnego. Osiągnięcie takiego

skutku byłoby możliwe, gdyby powód złożył oświadczenie o rozporządzeniu

określonym składnikiem swojego majątku odrębnego (osobistego) w postaci

przeniesienia go na rzecz majątku wspólnego. Takiego oświadczenia nie ma ani

w tym porozumieniu, ani w umowie notarialnej z dnia 22 kwietnia 2009 r.

o zniesieniu wspólności majątkowej i ustanowieniu ustroju rozdzielności oraz

o częściowym podziale majątku wspólnego. Oznacza to, że, jak to trafnie przyjął

Sąd Okręgowy, kwota 120.000 zł, odpowiadająca wartości tych certyfikatów

stanowi majątek osobisty powoda. Dlatego na podstawie art. 398 16 k.p.c.

zaskarżony wyrok należało uchylić i zmienić przez oddalenie apelacji i obciążenie

pozwanej kosztami procesu (art. 98 § 1 k.p.c.).