I CSK 507/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 507/08

POSTANOWIENIE

Dnia 21 kwietnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z wniosku S. G.

przy uczestnictwie R. S.

o rozgraniczenie nieruchomości,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 kwietnia 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia

Sądu Okręgowego w R.

z dnia 27 czerwca 2008 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w R. z dnia 27

czerwca 2008 r. uczestnik postępowania R. S. zarzucił naruszenie art. 24 i art. 34

ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo Geodezyjne i Kartograficzne (Dz. U. z

2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) przez przyjęcie za podstawę orzeczenia o

rozgraniczeniu przedmiotowych nieruchomości opinii biegłego sądowego, mimo że

nie zawierała ona istotnego dla sprawy i zmiany przebiegu dotychczasowych granic

spornych działek nr 2409 i 2410 – operatu geodezyjnego (ewidencyjnego), który

powinien zawierać m. in.: kontrolne obliczenie powierzchni działek, obliczenie

danych naniesienia punktów granicznych na gruncie, wykaz współrzędnych

punktów granicznych na gruncie i obliczenie, wykaz współrzędnych i opisy

topograficzne punktów osnowy; zupełnie pomijała przebieg granicy na mapie

ewidencyjnej i zasadniczej w skali 1:2000, przebiegającej w linii prostej po płocie na

trwałej podmurówce, który rozgraniczał sporne działki od ponad 46 lat (geodeta ani

wizja lokalna nie ujawniły zakrytej ziemią podmurówki); bezpodstawnie wyznaczono

punkty: 2827-2828-2829-2830-2831, bowiem nie mają one żadnego uzasadnienia,

poza twierdzeniem biegłego, że punkty te wyznacza ślad ogrodzenia i narożnik

budynku (dotychczasowa granica przebiegała po linii prostej wzdłuż płotu i

oddalona była od domu R. S. o ok. 90 cm a biegły w opinii proponuje stabilizację

granic po wydaniu orzeczenia); nie było żadnych przeszkód prawnych, gruntowych i

geodezyjnych, aby granica pomiędzy spornymi działkami przebiegała w linii prostej

od zastabilizowanych geodezyjnych punktów 2826-2832, naruszenie przepisu art.

172 § 1 i 2 k.c. przez przyjęcie, że strony zasiedziały przygraniczne pasy gruntu

według punktów wskazanych przez biegłego geodetę: 2826-2832, bez podania ich

powierzchni i ustalenia faktycznego stanu na gruncie tj. ponad 45 letniego

ogrodzenia (rozbrojonego w 2006 r. przez stronę wnioskującą) oraz pozbawienie

uczestnika możliwości obrony swoich racji poprzez odrzucenie wniosku o

informację ze Starostwa Powiatowego w R. o nieprawidłowym sporządzeniu mapy

ewidencyjnej i zasadniczej w zakresie sporych nieruchomości stron.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uczestnik

postępowania podniósł, że opinia biegłego sądowego sporządzona bez operatu

geodezyjnego i niezgodna ze stanem faktycznym na gruncie, nie może stanowić

głównej i wyłącznej podstawy wyrokowania Sądu pierwszej i drugiej instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego

wymogi określa art. 3984 k.p.c. wskazując na cechy istotne (konstrukcyjne) skargi

(art. 3984 § 1 k.p.c.) oraz cechy skargi jako pisma procesowego (art. 398 4 § 2

k.p.c.). Wymagania skargi kasacyjnej, o których mowa w art. 398 4 § 1 k.p.c., nie

mogą być uzupełnione, a skarga kasacyjna niespełniająca któregokolwiek z tych

warunków podlega odrzuceniu a limine, bez wzywania do uzupełnienia braków.

W

okolicznościach

sprawy

skarga

kasacyjna

podlega

odrzuceniu

z następujących przyczyn:

Skarga nie zawiera przytoczenia podstaw kasacyjnych, a w odniesieniu do

zarzutu trzeciego nie wskazuje przepisu prawa, który został naruszony.

Brak dokładnego określenia podstawy kasacyjnej oraz szczegółowego przytoczenia

w uzasadnieniu,

jakie

przepisy

zostały

naruszone,

stanowi

wadę,

która

uniemożliwia traktowanie pisma jako skargi kasacyjnej i wyklucza jej uzupełnienie,

czyniąc taką skargę niedopuszczalną (por. wyrok SN z 6 grudnia 1996 r., II UKN

25/96, OSNAPiUS 1997, nr 14, poz. 255).

Przede wszystkim jednak należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 3983 § 3

k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia

faktów, a każdy zarzut skargi kasacyjnej, który ma na celu polemikę z ustaleniami

faktycznymi sądu drugiej instancji, chociażby pod pozorem błędnej wykładni lub

niewłaściwego zastosowania określonych przepisów prawa materialnego, z uwagi

na jego sprzeczność z art. 3983 § 3 k.p.c. jest a limine niedopuszczalny, a jeżeli

skarga oparta była tylko na takich zarzutach, podlegała odrzuceniu (por. m.in.

wyrok SN z 4 stycznia 2007 r., V CSK 364/06, LEX nr 238975).

Przedstawione w badanej skardze kasacyjnej zarzuty stanowią w istocie

polemikę z opinią biegłego sądowego, nie są zarzutami co do prawa, a dotyczą

w rzeczywistości ustalenia faktów i oceny dowodów.

Wobec powyższego, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł

jak w sentencji.

md