I CSK 497/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 497/11

POSTANOWIENIE

Dnia 23 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

w sprawie z powództwa A. S.

przeciwko Skarbowi Państwa - Krajowej Radzie Sądownictwa, Ministrowi

Sprawiedliwości, Prezesowi Sądu Apelacyjnego i Prezesowi Sądu Okręgowego

o odszkodowanie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 marca 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 4 lutego 2011 r.,

1)

2)

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

i przyznaje adwokatowi D. S. prowadzącemu Kancelarię

Adwokacką w W., od Skarbu Państwa - Sądu

Apelacyjnego kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta)

złotych powiększoną o należny podatek od towarów i

usług tytułem pomocy prawnej udzielonej powodowi z

urzędu w postępowaniu kasacyjnym;

zasądza od powoda na rzecz pozwanego Skarbu

Państwa

reprezentowanego

przez

Prokuratorię

Generalną kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych

tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli:

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398 § 1 k.p.c.).

Instytucja przedsądu, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego,

jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy

zezwalającymi

na

wprowadzenie

środków

eliminujących

dostęp

do

sądu

najwyższego szczebla. Skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia, ma

ograniczony zasięg, a jej podstawowym celem jest ochrona interesu publicznego

przez zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego

w rozwój prawa.

W sprawie nie występuje żadna z przesłanek pozwalająca na przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania, choć skarżący powołał się na istotne

zagadnienie prawne a nawet na jej oczywistą zasadność (art. 398 9 § 1 pkt 1 i 4

k.p.c.).

Istotnym zagadnieniem prawnym w omawianym znaczeniu jest taki problem

z zakresu wykładni i stosowania prawa, który ma znaczenie precedensowe dla

rozstrzygania podobnych spraw lub rozwoju jurysprudencji (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2005 r., I CZ 183/04, niepublikowane).

Powołanie się przez skarżącego na istnienie takiego zagadnienia wymaga jego

sformułowania oraz przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej tezę

o możliwości rozbieżnych ocen prawnych na gruncie przytoczonych przepisów

prawa, na tle których ono powstało. Poza tym skarżący powinien wykazać,

że zagadnienie

to

jest

istotne

dla

rozpoznania

i

rozstrzygnięcia

sprawy

(por. postanowienia Sądu Najwyższego : z dnia 28 listopada 2003 r., II CK 324/03;

z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05; z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07;

z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepublikowane oraz z dnia 26 września

2005 r., II PK 98/05, OCNP 2006, nr 15 – 16, poz. 243).

Skarżący

wskazał,

że

istotnym

zagadnieniem

prawnym

pozostaje

wyjaśnienie treści art. 2 ust. 5 oraz art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 1 marca 2002 r.

o zmianach w organizacji i funkcjonowaniu centralnych organów administracji

rządowej i jednostek im podporządkowanych oraz zmianie niektórych innych ustaw

(Dz. U. Nr 25, poz. 253), a przede wszystkim odpowiedź na pytanie, czy Minister

Skarbu Państwa ma „status następcy prawnego pod tytułem ogólnym” po

zlikwidowanej Agencji Prywatyzacji. Skarżący nie przedstawił jednak argumentacji

jurydycznej uzasadniającej tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych

i istotności sformułowanego zagadnienia, a jedynie wskazał, że wykładania

dokonana przez sądy obu instancji jest błędna. Z tego względu postawione

w skardze pytanie nie może zostać uznane za istotne zagadnienie prawne

w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Na marginesie należy zauważyć, że art. 2 ust. 5 powołanej przez skarżącego

ustawy jest jasny – zarówno z tego przepisu, jak i uzasadnienia do ustawy, w której

jest zamieszczony wynika, iż Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa przejął

kompetencje wykonywane na podstawie stosownych upoważnień przez Agencję

Prywatyzacji i Prezesa tej Agencji, tym samym stał się on następcą prawnym

zlikwidowanej Agencji.

Zaskarżone skargą kasacyjną orzeczenie oczywiście narusza prawo, gdy

jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni

przepisami, albo zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego

zastosowania prawa, które jest w sposób pewny i niewątpliwy z góry widoczne dla

prawnika, bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 8 marca 2003 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100).

Skarga kasacyjna nie jest oczywiście uzasadniona, albowiem zaskarżone

orzeczenie nie narusza prawa we wskazanym wyżej znaczeniu, a skarżący nie

zawarł odpowiedniego wywodu dotyczącego tej przesłanki.

Powód podnosząc, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne

przeoczył, iż nie można z przesłanką określoną w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c.

równocześnie podnosić, że w ramach naruszenia tych samych przepisów

w sprawie pojawiło się istotne zagadnienie prawne. Jest to błąd logiczny, albowiem

gdy wchodzi w rachubę zagadnienie prawne skarga kasacyjna nie może być

oczywiście uzasadniona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 marca

2008 r., V CSK 550/07, niepublikowane).

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).