I CSK 496/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 496/11

POSTANOWIENIE

Dnia 23 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

w sprawie z powództwa ,,EEZ" Spółki z o.o. w Warszawie

przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Gospodarki

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 marca 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 7 kwietnia 2011 r.,

odmawia

przyjęcia

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania

i zasądza od powódki na rzecz pozwanego Skarbu Państwa Ministra

Gospodarki

zastępowanego

przez

Prokuratorię

Generalną kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem

kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli: w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Instytucja przedsądu, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego,

jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy

zezwalającymi

na

wprowadzenie

środków

eliminujących

dostęp

do

sądu

najwyższego szczebla. Skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia, ma

ograniczony zasięg, a jej podstawowym celem jest ochrona interesu publicznego

przez zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego

w rozwój prawa.

W sprawie nie występuje przesłanka pozwalająca na przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania choć skarżąca powołała się na występujące w sprawie

istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).

Istotnym zagadnieniem prawnym w omawianym znaczeniu jest taki problem

z zakresu wykładni i stosowania prawa, który ma znaczenie precedensowe dla

rozstrzygania podobnych spraw lub rozwoju jurysprudencji (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2005 r., I CZ 183/04, niepublikowane).

Powołanie się przez skarżącego na istnienie takiego zagadnienia wymaga jego

sformułowania oraz przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej tezę

o możliwości rozbieżnych ocen prawnych na gruncie przytoczonych przepisów

prawa, na tle których ono powstało. Poza tym skarżący powinien wykazać,

że zagadnienie

to

jest

istotne

dla

rozpoznania

i

rozstrzygnięcia

sprawy

(por. postanowienia Sądu Najwyższego : z dnia 28 listopada 2003 r., II CK 324/03;

z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05; z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07;

z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepublikowane oraz z dnia 26 września

2005 r., II PK 98/05, OCNP 2006, nr 15 – 16, poz. 243).

Pomimo obszerności skargi kasacyjnej wyartykułowane zagadnienie nie ma

wpływu na wynik sprawy. Z istoty dofinansowania wynika, że powołane przepisy

unijne ograniczają możliwość jego dokonania do określonego limitu, niemniej nie

wyłączają uprawnienia decydenta do przyznania środków w mniejszej wysokości

i na obostrzonych zasadach, co nastąpiło w zawartej przez strony umowie z dnia

22 czerwca 2005 r. Sąd Apelacyjny trafnie, w drodze wykładni tej umowy, doszedł

do wniosku, że jej strony wiążąco uzgodniły, iż udzielenie powódce bezzwrotnej

pomocy (wsparcia finansowego) nastąpi tylko w zakresie wydatków bezpośrednio

przez nią poniesionych. Ten sam zatem wydatek powódki nie mógł zostać

zrefundowany

w ramach „SPO-WKP” i z Fundacji „EKO-RFundusz”. Wobec

takiego skutecznego postanowienia umownego, nie mogło ono zostać wyłączone

przez unormowanie wynikające z art. 56 k.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

jw