I CSK 485/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 485/15 POSTANOWIENIE Dnia 20 kwietnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z wniosku W. F.‎przy uczestnictwie E. F., S. G., J. K., A. L., W. L., I. M., J. N., L. N. i Z. U.‎o ustanowienie drogi koniecznej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 kwietnia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania Z. U. od postanowienia Sądu Okręgowego w R. ‎z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt V Ca […], ‎odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 5 marca 2015 r. Sąd Okręgowy w R. oddalił apelacje uczestniczek postępowania J. K. i Z. U. od postanowienia Sądu Rejonowego w R. z dnia 19 grudnia 2013 r. w sprawie z wniosku W. F. o ustanowienie drogi koniecznej, mocą którego ustanowiona została służebność drogi koniecznej według ustalonego szlaku, za przyznanym wynagrodzeniem, z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania. Oddalając apelacje Sąd Okręgowy podzielił ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji oraz ocenę prawną, uwzględniającą przesłanki zastosowania art. 145 k.c.W skardze kasacyjnej uczestniczka Z.

U. zarzuciła Sądowi Okręgowemu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 2 i art. 145 § 3 k.c. przez ich niewłaściwe zastosowanie. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w zakresie oddalającym apelację i ustanowienie służebności w sposób określony w wariancie I opinii biegłego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w zakresie oddalającym jej apelację i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z zasądzeniem kosztów postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na brak spełnienia przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.

Chodzi o rozstrzygnięcie wzajemnych relacji między przesłankami wyboru przebiegu trasy służebności w związku z treścią art. 145 § 2 i § 3 k.c. Jednakże z uzasadnienia wniosku potrzeba interpretacji powołanych przepisów nie wynika, a wskazane orzecznictwo Sądu Najwyższego oraz inne, bardzo liczne na gruncie przepisów o drodze koniecznej dowodzi, że ich odpowiednie zastosowanie zależy od oceny konkretnego stanu faktycznego i uwzględnienia przesłanek w nich wskazanych. Przepisy te ze sobą nie konkurują, ani nie ma między nimi powiązania hierarchicznego.

Skarżąca próbuje przedstawić własną interpretację stanu faktycznego i uczynić ze skargi kasacyjnej środek odwoławczy do trzeciej instancji sądowej. Taka próba musi być skazana na niepowodzenie, gdyż ustalenia stanu faktycznego i ocena dowodów pozostaje poza kontrolą Sądu Najwyższego, jeżeli nie można się dopatrzeć rażących błędów w tym zakresie. Tego natomiast nie ma, nie jest także podniesione w zarzutach skargi kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania cywilnego. Sąd pierwszej i drugiej instancji ustalając przebieg ustanowionej drogi koniecznej rozważył przesłanki art. 145 § 2 i 3 k.p.c., więc tylko odmienna ocena ich zastosowania przez skarżącą nie może skutkować przyjęciem skargi do rozpoznania ze względu na nie spełnienie warunków prawnych, znanych z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego i poglądów doktryny w odniesieniu do art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Mając to na uwadze należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w postanowieniu. jw