I CSK 472/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 472/06

POSTANOWIENIE

Dnia 26 stycznia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon

w sprawie z powództwa J. G. i in.,

przeciwko Miastu W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 stycznia 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku

Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 12 czerwca 2006 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2006 r. Sąd Apelacyjny uwzględnił w części

apelację pozwanego i zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego zasądzając od

pozwanego na rzecz powodów A. S., L. S. oraz J. S. kwotę po 124.427 zł, na rzecz

J. G. oraz K. P.-B. kwotę po 373.282 zł, natomiast na rzecz M. W. kwotę 186.614 zł

wraz z odsetkami ustawowymi. W pozostałej części powództwo zostało oddalone.

Strona pozwana zaskarżyła to rozstrzygnięcie wnosząc skargę kasacyjną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W paragrafie pierwszym art. 398 4 k.p.c. ustawodawca skatalogował

odrębnie w czterech punktach konstrukcyjne elementy każdej skargi kasacyjnej,

a więc cechy istotne (kreatywne) tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia,

podkreślając zarazem w ten sposób rangę tychże elementów. Skarga kasacyjna

powinna zatem zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona,

ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie

podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania i jego uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę

orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany.

Brak któregokolwiek z kreatywnych elementów nie podlega naprawieniu

w trybie art. 130 § 1 k.p.c., a więc skarga kasacyjna dotknięta takim nieusuwalnym

brakiem podlegała odrzuceniu a limine.

Skarga kasacyjna wniesiona przez pozwanego nie spełnia jednego z tych

wymagań, nie wskazuje bowiem czy wyrok Sądu Apelacyjnego jest zaskarżony

w całości czy w części (art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.). Oznaczenie to pełni doniosłą

funkcję, wyznacza bowiem granice skargi kasacyjnej, w których Sąd Najwyższy

rozpoznaje sprawę (art. 39813 § 1 k.p.c.). Dlatego zakres zaskarżenia musi być

precyzyjnie wskazany, nie wystarczy tu odwołanie się do treści wniosków

kasacyjnych,

czy

uzasadnienia

skargi

kasacyjnej.

Skarga

powinna

być

sporządzona tak, aby nie wywoływała żadnych wątpliwości. Stanowisko to znalazło

wyraz

w

orzecznictwie

Sądu

Najwyższego

(por.

postanowienie

z

dnia

16 października 1997 r., II CKN 404/97, OSNC 1998, nr 4, poz. 59, z dnia

21 marca 2000 r., II CKN 711/00, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 151, z dnia 14 grudnia

2004 r. III CK 564/04 niepublikowane, i z dnia 30 sierpnia 2006 r. II CZ 53/06,

niepublikowane).

Skarga

kasacyjna

pozwanego,

nie

zawierając

oznaczenia

zakresu

zaskarżenia, dotknięta jest zatem nieusuwalnym brakiem, skutkującym jej

odrzuceniem zgodnie z art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 3984 § 1 k.p.c.

jz