I CSK 468/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 468/12

POSTANOWIENIE

Dnia 17 kwietnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z wniosku U. W.

przy uczestnictwie A. W.

o podział majątku małżeńskiego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 17 kwietnia 2013 r.,

skargi kasacyjnej uczestnika

od postanowienia Sądu Okręgowego w […]

z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt […],

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2011 r. Sąd Rejonowy w sprawie z

wniosku U. W. z udziałem A. W. o podział majątku wspólnego ustalił, że w skład

tego majątku wchodzą: meble oraz sprzęt AGD i RTV, samochód osobowy T.,

kwota 16.660 złotych stanowiąca część udziału wypłacanego uczestnikowi przez

spółkę „M.” spółka jawna z tytułu jego uczestnictwa w tej spółce oraz wierzytelność

byłych małżonków wobec spółki „M.” tytułem uczestnictwa A. W. w tej spółce w

kwocie 237982,16 złotych. Ponadto Sąd Rejonowy ustalił, że udziały byłych

małżonków w majątku wspólnym są równe i wynoszą po ½ części a ich nakłady na

majątku majątek odrębny A. W. wyniosły 21.375 złotych. Sąd Rejonowy dokonał

podziału majątku wspólnego U. W. i A. W. w ten sposób, że samochód oraz połowę

wierzytelności wobec spółki „M.” przyznał wnioskodawczyni U. W. zaś uczestnikowi

A. W. przyznał wyposażenie domu a także ½ cześć tej samej wierzytelności.

Tytułem wzajemnych dopłat została zasądzona od uczestnika na rzecz

wnioskodawczyni kwota 13.017,50 złotych.

Sąd Rejonowy ustalił, że wnioskodawczyni oraz uczestnik zawarli związek

małżeński […] 1992 r.

Po ślubie zamieszkali w budynku postawionym na

nieruchomości położonej w […] przy ul. […]. Budynek ten rozbudowali na własne

potrzeby. Dnia 27 listopada 1992 r. A. W. kupił samochód P. rok. prod. 1992 za

kwotę

74.675.000,00

złotych

(przed

denominacją).

Część

ceny

zakupu

odpowiadająca kwocie 60.000.000,00 złotych stanowiła jego majątek odrębny,

albowiem pochodziła ze sprzedaży samochodu V., należącego do majątku

odrębnego. Część odpowiadająca kwocie 14.650.000,00 złotych (około 19,66%)

pochodziła z majątku wspólnego – prezentów ślubnych.

Dnia 1 stycznia 1995 A.

W. przystąpił do spółki cywilnej „M.” zawartej pomiędzy […]. Wniósł udział w

postaci wymienionego samochodu marki Polonez. Wspólnicy ustalili, że udział A.

W. w zyskach spółki będzie wynosił 25%. Po kilku latach, dnia 28 marca 2001 r.

wspólnicy spółki cywilnej „M.” s.c. […],podjęli uchwałę o przekształceniu spółki

cywilnej w spółkę jawną pod firmą „M.” […] i A. W. Spółka jawna. Wspólnicy ustalili,

że ich udziały będą równe. Uchwałą z dnia 21 maja 2005 r. wspólnicy przyjęli

oznaczony - do 28 marca 2015 r. czas trwania spółki, a nadto, że w przypadku

wypowiedzenia udziału wspólnik otrzymuje zaliczkowo kwotę 100.000 złotych w

terminie trzech miesięcy od upływu roku obrachunkowego, a ostateczne rozliczenie

nastąpi po upływie okresu na jaki spółka została zawarta, o ile wspólnicy

jednomyślnie nie postanowią inaczej. A. W. dnia 31 sierpnia 2005 r. wypowiedział

swój udział w spółce ze skutkiem na dzień 30 września 2005 r. Wartość jego

udziału na ten dzień wyniosła 1.310.489,17 złotych. W związku z wypowiedzeniem

udziału w spółce otrzymał tytułem zaliczki kwotę 100.000 złotych. Prawomocnym

wyrokiem z dnia 30 października 2006 r. Sąd Okręgowy rozwiązał przez rozwód

małżeństwo U. i A. W. Sąd Rejonowy uznał, że w skład majątku wspólnego

wchodzi kwota 19.660 złotych stanowiąca 19,66% kwoty 100.000 złotych

wypłaconej przez spółkę „M.”, którą – według ustaleń Sądu - uczestnik spożytkował

sam. Odnosząc się do pozostałej części udziału uczestnika w spółce - wobec

umowy wspólników, że zostanie on rozliczony po upływie okresu na jaki została

zawarta spółka - a więc po 28 marca 2015 r., Sąd Rejonowy przyjął, iż stanowi on

wierzytelność

wobec

spółki

„M.”

zarówno

wspólnika

A. W.,

wnioskodawczyni w części w jakiej stanowił on majątek wspólny.

a

także

Ustalając

ostatecznie ogólną wartość udziału uczestnika w spółce „M.” do wypłaty po 28

marca 2015 r. w kwocie 1.310.489,17 złotych, Sąd Rejonowy wskazał jednocześnie

część tego udziału przypadająca na majątek wspólny wyniosła 19.66% tej kwoty,

czyli 237.982,16 złotych.

W ten sposób Sąd Rejonowy ustalił skład majątku

wspólnego. Oceniając zgłoszone w toku postępowania żądania rozliczenia

nakładów na nieruchomość położoną w […], stanowiącą w ¼ części majątek

odrębny uczestnika Sąd Rejonowy ustalił

wysokość tych nakładów na kwotę

21.375 złotych. Sąd Rejonowy uznał z jednej strony za nieudowodnione roszczenie

uczestnika dotyczące rozliczenia kosztów zamieszkiwania na tej nieruchomości po

rozwodzie przez wnioskodawczynię z drugiej zaś ocenił to żądanie jako sprzeczne

z zasadami współżycia społecznego (art. 5 k.c.).

Mając na uwadze wskazane ustalenia i rozważania Sąd Rejonowy przyznał

wyłącznie wnioskodawczyni prawo własności samochodu T., a uczestnikowi

ruchomości stanowiące wyposażenie domu położnego w [….]. Sąd Rejonowy

przyznał w równych częściach wnioskodawczyni oraz uczestnikowi wchodzącą do

ich majątku wspólnego część wierzytelność przysługującej od spółki „M”. Wobec

takiego sposobu podziału majątku wspólnego Sąd Rejonowy zasądził od

uczestnika A. W. na rzecz wnioskodawczyni U. W. kwotę 13.017, 5 złotych tytułem

spłat i dopłat, przy rozliczeniu wypłaconej i spożytkowanej przez uczestnika części

udziału w spółce wchodzącego do majątku wspólnego (½ kwoty 19.660 złotych)

oraz rozliczeniu nakładów na nieruchomość będącą współwłasnością uczestnika

w kwocie 10.687,50 złotych.

Apelację

od

postanowienia

Sądu

Rejonowego

złożyli

zarówno

wnioskodawczyni, jak i uczestnik postępowania.

Wnioskodawczyni zaskarżyła postanowienie w tym zakresie, w jakim zostało

przyjęte, że tylko 19,66% wierzytelności przysługującej uczestnikowi wobec spółki

„M.” należy do majątku wspólnego oraz w zakresie rozliczenia nakładów na remont

i rozbudowę domu jednorodzinnego, nie uwzględniającego, że nakłady zostały

poczynione w całości na część domu należącą do uczestnika.

Uczestnik wniósł apelację od postanowienia ustalającego, że w skład

majątku wspólnego wchodzi kwota 19.660 złotych wypłacona uczestnikowi tytułem

części udziału w spółce „M.” oraz wierzytelność wobec spółki „M.” z tytułu udziału

uczestnika w tej spółce. W związku z tym uczestnik zaskarżył także przyznanie

wnioskodawczyni ½ tej wierzytelności oraz wynikające z tych rozstrzygnięć

zasądzenie dopłat.

Postanowieniem z dnia 7 marca 2012 r. Sąd Okręgowy oddalił obie apelacje.

Uznał, że Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i wyciągnął z

nich prawidłowe wnioski. Wnioski te, Sąd Okręgowy odniósł w pierwszej kolejności

do nakładów poniesionych przez małżonków na nieruchomość położoną w […].

Oceniając zawarty w apelacji zarzut uznania przez Sąd pierwszej instancji, że

samochód P. wchodzi do majątku wspólnego w części odpowiadającej wartości

środków przeznaczonych na

nabycie samochodu pochodzących z majątku

wspólnego, Sąd Okręgowy podniósł, że nawet gdyby ostatecznie podzielić pogląd

uczestnika, że środki z majątku wspólnego przeznaczone na zakup tego

samochodu stanowiły nakład z majątku wspólnego na jego majątek osobisty, to nie

miałoby to znaczenia dla rozliczeń w niniejszej sprawie, albowiem obecna wartość

nakładu powinna być wyliczana przy zastosowaniu proporcji do ceny nabycia

samochodu a dalej do wartości udziału uczestnika w spółce „M”. Sąd Okręgowy

przyjął, że do majątku wspólnego należy odpowiednia część przyrostu wartości

spółki osobowej, której wspólnikiem jest tylko jeden z małżonków, ale wkład został

w części wniesiony ze środków pochodzących z majątku wspólnego. Przemawia za

tym dopuszczenie w art. 41 § 1 k.r. i op. do dochodzenia zaspokojenia z majątku

wspólnego, pomimo iż dłużnikiem jest tylko jeden z małżonków. Okoliczności te

prowadziły Sąd Okręgowy do ostatecznego wniosku, że jeżeli wkład w spółce

cywilnej, przekształconej w spółkę jawną, pochodzi w części z majątku wspólnego

małżonków, do majątku tego należy wierzytelność z tytułu nakładu, którym pokryto

wkład. Wysokość tej wierzytelności ustala się według reguł obowiązujących przy

obliczaniu wartości udziału kapitałowego w przypadku wystąpienia wspólnika

ze spółki jawnej (art. 65 k.s.h. - tak też Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 13 marca

2008 r., III CZP 9/08, OSNC 2009/4/54). Stanowisko to Sąd Okręgowy odniósł

także do wystąpienia uczestnika ze spółki jawnej w trakcie trwania małżeństwa oraz

rozliczenia przysługującego mu udziału po upływie okresu, na jaki spółka została

zawarta. Według Sądu Okręgowego, decydujące dla oceny, czy przedmiotowa

wierzytelność w odpowiedniej proporcji (19,66%) weszła do majątku wspólnego ma

okres, którego ona dotyczy. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości,

że do wystąpienia uczestnika ze spółki doszło w 2005 r. a zatem w czasie, kiedy

między stronami obowiązywała jeszcze wspólność małżeńska. Wprawdzie

wymagalność roszczenia o zapłatę świadczenia należnego z tytułu wystąpienia

uczestnika ze spółki została przesunięta z woli wspólników aż do 28 marca 2015 r.,

jednak dla oceny podstaw zaliczenia tej wierzytelności decydujące znaczenie ma,

kiedy podlegająca podziałowi wierzytelność została wypracowana. Ponieważ miało

to miejsce w okresie trwania wspólności ustawowej - cel i charakter ustroju

wspólności majątkowej nakazuje zaliczyć ją w odpowiedniej proporcji do majątku

wspólnego. Istotą ustroju wspólności ustawowej jest włączenie do majątku

wspólnego małżonków dochodów, jakie każde z nich osiągnęło w czasie trwania

wspólności majątkowe m. in. z majątku odrębnego. Wyłączenie z tego majątku

składnika, którego podstawy ekonomiczne powstały w czasie trwania wspólności

tylko dlatego, że zgodnie z przepisami jego wymagalność uzależniona była

od czynności podjętych po ustaniu wspólności, powodowałoby nieuzasadnione

umniejszenie majątku wspólnego z korzyścią dla majątku odrębnego.

Uczestnik A. W. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu

Okręgowego w części oddalającej jego apelację od postanowienia Sądu

Rejonowego w zakresie w jakim Sąd Okręgowy uznał, że w skład majątku

wspólnego wnioskodawczyni i uczestnika wchodzi wierzytelność wobec spółki

jawnej „M.” w kwocie 237.982,16 złotych oraz, w jakim ten Sąd przyznał

wnioskodawczyni jedną drugą tej wierzytelności oraz przyznał dopłatę w wysokości

13.751,25 złotych. Uczestnik zarzucił w skardze kasacyjnej naruszenie art. 33 pkt 7

k.r. i op. przez odmowę jego zastosowania oraz art. 33 pkt 10 w związku z art. 45

k.r. i op. przez ich błędną wykładnię i uznanie, że prawo własności samochodu w

części odpowiadającej wartości środków pochodzących z majątku wspólnego,

wchodzi do tego majątku. Na podstawie wskazanej w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.

uczestnik zarzucił naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. przez

sformułowanie uzasadnienia w sposób uniemożliwiający prześledzenie toku

rozumowania Sądu drugiej instancji w zakresie, jakim

wierzytelność uczestnika

Powołując się na te

było ustalenie, że

w 19,66 % stanowi składnik majątku dorobkowego.

podstawy, uczestnik wniósł o uchylenie postanowienia w

zaskarżonej części.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu obrazy przepisów

postępowania, trzeba podnieść, iż wobec odpowiedniego stosowania art. 328 § 2

k.p.c. w postępowaniu apelacyjnym (art. 391 § 1 k.p.c.) uzasadnienie sądu

apelacyjnego

nie

musi zawierać

wszystkich

elementów wymaganych

dla

uzasadnienia orzeczenia sądu pierwszej instancji, jednak powinno zawierać takie

elementy, które ze względu na treść apelacji i na zakres rozpoznania, są niezbędne

do rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie orzeczenia musi być zrozumiałe

i dokładnie wyjaśniać na jakich ustalonych przez sąd faktach opiera się wyrok

(postanowienie co do istoty) i w jaki sposób fakty te sąd kwalifikuje w ramach

zastosowanych przepisów prawa materialnego. Wyjaśnienie podstawy prawnej

rozstrzygnięcia w orzeczeniu sądu drugiej instancji polega na ocenie wszystkich

istotnych zarzutów prawnych podniesionych w apelacji (por. przykładowo

postanowienie z dnia 23 września 2010 r., III CSK 288/08, niepubl., wyrok z dnia

18 sierpnia 2010 r., II PK 46/10, niepubl.; wyrok z dnia 26 stycznia 2011 r., I PK

168/10, niepubl.).

Według dominującego poglądu judykatury, o uchybieniu przepisowi art. 328

§

k.p.c.

można

mówić

jedynie

w

tych

wyjątkowych

przypadkach,

gdy uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie ma wszystkich koniecznych

elementów bądź zawiera

kardynalne braki, które nie pozwalają na kontrolę

rozstrzygnięcia, gdy treść uzasadnienia orzeczenia sądu drugiej instancji

uniemożliwia całkowicie dokonanie oceny toku wywodu, który doprowadził

do wydania orzeczenia (zob. m. in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 15 lipca

2011 r., I UK 325/10, niepubl.; z dnia 6 lipca 2011 r., I CSK 67/11, niepubl.; z dnia

2 czerwca 2011 r., I CSK 581/10, niepubl.).

W przedmiotowej sprawie nie ma uzasadnionych podstaw do stawiania tego

typu zarzutów Sądowi drugiej instancji. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia

zawiera niezbędne elementy, które pozwalają na dokonanie oceny rozstrzygnięcia,

jakie zapadło w drugiej instancji.

Inna rzeczą jest to, czy wywody tego Sądu

wyrażone w pisemnych motywach są prawidłowe. Uchybienia te mogą być jednak

podnoszone

w

ramach

innych

zarzutów

naruszenia

zarówno

przepisów

postępowania, jak i prawa materialnego.

Ponieważ

zarzuty

naruszenia

przepisów

postępowania

okazały

się

nieuzasadnione podstawę dalszej oceny naruszenia przepisów prawa materialnego

są ustalenia faktyczne stanowiące podstawę zaskarżonego wyroku (art. 39813 § 2

k.p.c.). Dotyczy to zwłaszcza ustaleń dotyczących pochodzenia środków na

nabycie samochodu marki P., który został następnie wniesiony przez uczestnika

jako wkład do spółki cywilnej następnie przekształconej w spółkę jawną.

Nie doszło do zarzucanego naruszenia art. 33 pkt 10 w związku z art. 46 k.r.

i op. Zastosowanie przewidzianej w art. 33 pkt 10 k.r. i op. zasady surogacji nie

budzi wątpliwości w sytuacji nabycia przez jednego z małżonków przedmiotów

majątkowych ze środków pochodzących w całości z majątku osobistego. Trudności,

które podnosi się zarówno w piśmiennictwie, jak i w judykaturze pojawiają się,

gdy do nabycia dochodzi tylko częściowo w zamian za składniki majątku

osobistego, a częściowo ze środków należących do majątku wspólnego. Jednym

z akceptowanych rozwiązań jest przyjęcie, przy braku odmiennej woli małżonków,

że nabyty przedmiot należy, proporcjonalnie do wartości użytych do jego nabycia

środków pochodzących z każdego z majątków, do majątku osobistego jednego lub

każdego z małżonków, w pozostałej części do majątku wspólnego (zob. wyrok

Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 1985 r., III CRN 119/85, OSPiKA 1988/5/131).

Ocena ta i sposób rozliczenia w odniesieniu do nabytych przedmiotów majątkowych

obejmujących, jak zgodnie przyjmuje judykatura i nauka prawa, wszelkie prawa

majątkowe, aktualny jest w stosunkach wewnętrznych, w tym przypadku w ramach

małżeńskich stosunków majątkowych. Inaczej należy te kwestie rozpatrywać

w stosunkach zewnętrznych w odniesieniu do spółki jawnej w związku z nabytym

przez jednego z małżonków udziałem w spółce cywilnej następnie przekształconej

w spółkę jawną. Wspólnikiem spółki cywilnej, a później spółki jawnej stał się tylko

ten z małżonków, który wniósł wkład do spółki. Wkład ten niezależnie od

pochodzenia środków prowadzących do jego nabycia przeszedł do łącznego

majątku wspólników spółki cywilnej a później stał się odrębnym majątkiem spółki

jawnej (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2012 r., II CSK

34/12, niepubl.). Dlatego ściśle rzecz ujmując, jest to nakład na majątek łączny

wspólników lub majątek handlowej spółki osobowej. W orzecznictwie Sądu

Najwyższego nie budzi kontrowersji, że do takiego wkładu można w drodze analogii

stosować art. 45 k.r. i op., a zatem traktuje się wkład do handlowej spółki osobowej

częściowo sfinansowany z majątku wspólnego małżonków jako nakład z majątku

wspólnego na majątek odrębny małżonka będącego wspólnikiem spółki (tak Sąd

Najwyższy w uchwałach z dnia 15 września 2004 r., III CZP 46/04,

OSNC 2005/9/152; z dnia 13 marca 2008 r., III CZP 9/08, OSNC 2009/4/54 oraz

w postanowieniu z dnia 17 czerwca 2010 r., III CSK 274/09 niepubl.). Rozbieżności

jakie pojawiły się w piśmiennictwie na tym tle odnosiły się do sposobu rozliczenia

tego nakładu w postępowaniu o podział majątku wspólnego. Sąd Najwyższy

w wymienionej uchwale z dnia 13 września 2008 r. zasadnie rozstrzygnął je w ten

sposób, że wysokość wierzytelności - w postaci podchodzącego z majątku

wspólnego nakładu na pokrycie wkładu w spółce cywilnej następnie przekształconej

w spółkę jawną - ustala się według reguł obowiązujących przy obliczaniu wartości

udziału kapitałowego w przypadku wystąpienia wspólnika ze spółki jawnej

(podobnie Sąd Najwyższy w wymienionym postanowieniu z dnia 17 czerwca

2010 r.). Dlatego też za Sądem Okręgowym można stwierdzić, że bez względu na

to, w jaki sposób oceni się częściowe sfinansowanie z majątku wspólnego wkładu

w spółce cywilnej, przekształconej później w spółkę jawną, wysokość świadczenia

należnego wnioskodawczyni będzie taka sama. Jest to wynik związania Sądu

Najwyższego dotychczasowymi ustaleniami faktycznymi dotyczącymi pochodzenia

środków na pokrycie wkładu do spółki cywilnej oraz wysokości świadczenia

należnego uczestnikowi w związku z wystąpieniem ze spółki jawnej. Wyliczenie tej

wysokości oparte na treści art. 65 k.s.h. jest w niniejszej sprawie o tyle ułatwione,

że świadczenie należne uczestnikowi w związku z jego wystąpieniem ze spółki

zostało ustalone według zasad przyjętych w spółce „M.” na podstawie postanowień

umowy spółki, a wnioskodawczyni i uczestnik nie kwestionowali tej okoliczności.

W związku z podniesieniem w skardze kasacyjnej zarzutu błędnego

niezastosowania art. 33 pkt 7 k.r. i op., należy przede wszystkim podkreślić,

że skarga kasacyjna jest środkiem kontroli prawidłowości stosowania prawa

przez sądy merytoryczne, sprawowanej przez Sąd Najwyższy na żądanie stron

i w granicach przez nie zakreślonych (art. 39813 § 1 k.p.c.). Dlatego Sąd Najwyższy,

rozpoznając skargę kasacyjną, jest związany nie tylko przytoczonymi - w ramach

określonej podstawy – przepisami ocenianymi jako naruszone, ale także wskazaną

postacią naruszenia prawa materialnego. Nie może też sam dokonywać kwalifikacji

prawnej zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej przez konstruowanie dla nich

uzasadnienia prawnego wyraźnie w niej nie sformułowanego, gdyż wiązałoby się

to z przekroczeniem granic skargi (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia

25 czerwca 2009 r., sygn. akt III CSK 355/08, niepubl.; z dnia 5 lutego 2003 r.,

II CKN 1238/00, niepubl.).

Zgodnie ze stanem sprawy z chwili ustania wspólności majątkowej, istotnym

dla ustalenia składu majątku wspólnego, uczestnik od ponad roku nie był już

wspólnikiem spółki jawnej „M.”, a wysokość należności z tytułu udziału w spółce

została ustalona, z tym że ostateczne rozliczenie, zgodnie z postanowieniami

umowy spółki, zostało odłożone w czasie aż do dnia 28 marca 2015 r. W tych

szczególnych okolicznościach faktycznych nie budzi wątpliwości, że ustalona przez

Sądy wierzytelność będąca wynikiem częściowego sfinansowania z majątku

wspólnego wkładu w spółce jawnej przekształconej w spółkę jawną, została

zakwalifikowana przez ten Sąd jako wierzytelność z tytułu nakładu z majątku

wspólnego na majątek odrębny (osobisty) należąca tylko w odpowiedniej części do

majątku wspólnego. Wobec tego, że uczestnik w dacie ustania wspólności

ustawowej przestał być wspólnikiem spółki jawnej, początkowy nakład z majątku

wspólnego, który pokrywał w odpowiedniej części jego udział w spółce, odpowiada

tej

samej

części

świadczenia,

jakie

ma

uzyskać

uczestnik

w

związku

z wystąpieniem ze spółki. Nie ma w związku z tym sprzeczności tego stanowiska

z zarzucanym w skardze kasacyjnej niezastosowaniem art. 33 pkt 7 k.r. i op., który

zalicza do majątku osobistego między innymi wierzytelności z tytułu innej

działalności zarobkowej jednego z małżonków. Jeszcze raz należy podkreślić,

że wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, Sąd nie zaliczył do majątku wspólnego tej

wierzytelności, ale wierzytelność z tytułu nakładu ze środków pochodzących

z majątku wspólnego, którymi częściowo został pokryty wkład w spółce cywilnej,

której majątek, stosownie do treści art. 26 § 4 k.s.h. (w brzmieniu obowiązującym

do dnia 14 stycznia 2004 r.) stał się majątkiem spółki jawnej (zob. uchwałę Sądu

Najwyższego z dnia 12 marca 2003 r., III CZP 96/02, OSNC 2004, nr 1, poz. 2

oraz wyrok z dnia 7 maja 2009 r., IV CSK 14/09, niepubl.).

Poza opisanym zarzutem niezastosowania art. 33 pkt 7 k.r. i op., w skardze

kasacyjnej nie stawia się innych zarzutów dotyczących tej normy, jak i zarzutów

dotyczących

naruszenia

innych

przepisów

regulujących

małżeński

ustrój

majątkowy, zwłaszcza dotyczących podmiotowej konstrukcji rozliczenia przez Sąd

wierzytelności z tytułu nakładu z majątku wspólnego na majątek osobisty

uczestnika.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej na podstawie art. 39814

k.p.c.

jw