I CSK 458/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 458/12

POSTANOWIENIE

Dnia 12 lutego 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z wniosku J. S.

przy uczestnictwie E. G. i in. , o wyodrębnienie lokalu mieszkalnego nr 5 z księgi

wieczystej […]

i założenie dla niego nowej księgi wieczystej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 lutego 2013 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego w W.

z dnia 9 stycznia 2012 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2012r. w sprawie z wniosku J. S. przy

uczestnictwie /../ o wyodrębnienie lokalu mieszkalnego i założenie dla niego nowej

księgi wieczystej oddalił apelację wnioskodawcy i rozstrzygnął o kosztach

postępowania.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł wnioskodawca J.S.

powołując się na podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania (art.

3983 § 1 pkt 2 k.p.c.) oraz naruszenia prawa materialnego (art. 3983 § 1 pkt 1

k.p.c.). Wnioskodawca zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały

istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 626 8 § 2 k.p.c. oraz prawa materialnego, a

to art. 1, 5, 10 i 24 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece

(t. jedn. Dz. U. z 2001, nr 124, poz. 1361 ze zm.), polegające na „naruszeniu

zgodności stanu faktycznego ze stanem prawnym”.

Wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania wnioskodawca jedynie wskazał,

że skarga jest uzasadniona z uwagi na błędy w ustaleniach faktycznych oraz

subsumpcji dokonane przez Sądy orzekające w sprawie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3983 § 1 k.p.c. skargę kasacyjną strona może oprzeć

na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego

wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszeniu przepisów postępowania,

jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 3983

§ 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia

faktów lub oceny dowodów.

W obowiązującym stanie prawnym Sąd Najwyższy nie jest uprawniony

do badania prawidłowości zarówno ustaleń faktycznych, jak i oceny dowodów,

dokonanych przez Sąd drugiej instancji. Sąd odwoławczy jest „sądem in meriti”,

zaś Sąd Najwyższy w zasadzie kasatoryjnym "sądem prawa". Oznacza to,

że Sąd Najwyższy rozpoznając skargę kasacyjną, jest związany ustalonym przez

sąd drugiej instancji stanem faktycznym sprawy. W konsekwencji powyższe

wyklucza w szczególności badanie, czy Sąd drugiej instancji poczynił prawidłowe

ustalenia faktyczne. Odnosząc powyższe rozważania do przedstawionej skargi

stwierdzić należy, że wbrew wyraźnemu zakazowi wynikającemu z treści art. 398 3 §

3 k.p.c. skarga została oparta na zarzutach dotyczących poczynionych w sprawie

ustaleń faktycznych. Sposób sformułowania podstawy skargi oraz jej uzasadnienie

jednoznacznie wskazują, że celem skargi była jedynie niedopuszczalna próba

podważenia stanu faktycznego stanowiącego podstawę orzekania przez Sąd

drugiej instancji. Podniesienie w skardze zarzutów, o których mowa w art. 398 3 § 3

k.p.c.

oznacza,

że

skarga

została

oparta

na

podstawie,

której

ustawa

nie przewiduje i jako niedopuszczalna a limine podlega odrzuceniu.

Wobec powyższego, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy

odrzucił skargę kasacyjną.

es