I CSK 452/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 452/16 POSTANOWIENIE Dnia 10 stycznia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z powództwa A. B.‎przeciwko E. S.A. w W.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 stycznia 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]‎z dnia 8 kwietnia 2016 r., sygn. akt I ACa [...], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 7217‎ (siedem tysięcy dwieście siedemnaście) zł tytułem zwrotu‎ kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym.

UZASADNIENIE

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które - zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. - stanowią podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Pozwany E. S.A. z siedzibą w W. we wniesionej skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 8 kwietnia 2016 r. wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparł na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.W pierwszej kolejności wskazać należy, że wyróżnione w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wykazują merytoryczną odrębność.

Przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej z powołaniem się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga wykazania przez skarżącego, że w sprawie występuje zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Natomiast przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że chodzi o wykładnię przepisów prawa, których treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej wykładni, podania na czym polegają wątpliwości związane z jego rozumieniem oraz przedstawienia argumentacji świadczącej, że wątpliwości te mają rzeczywisty i poważny charakter, nie należą do zwykłych wątpliwości, które wiążą się z procesem stosowania prawa.

W przypadku, gdy w ramach stosowania tych przepisów powstały już w orzecznictwie sądów określone rozbieżności, skarżący powinien je przedstawić, jak też uzasadnić, że dokonanie wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy.We wniesionej skardze kasacyjnej skarżący, nie dostrzegając merytorycznej odmienności pomiędzy przesłankami ujętymi w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., łącznie w odniesieniu do tych przesłanek ujmuje uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania co godzi we właściwe ujęcie wymogów konstrukcyjnych wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej.

Ponadto wskazać należy, że skarżący wskazując na zagadnienie prawne dotyczące wykładni art. 635 w zw. z art. 656 § 1 k.c. abstrahuje od ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd drugiej instancji, którymi Sąd Najwyższy jest związany (art. 39813 § 2 k.p.c.). Wbrew bowiem stanowisku skarżącego wyrażonemu z uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, z ustaleń przyjętych przez Sąd Apelacyjny za podstawę faktyczną orzekania wynika, że opóźnienie w wykonaniu umowy nie było spowodowane brakiem gotowości pracowników powódki do wykonania robót.

W tej sytuacji odniesienie się do sformułowanego w skardze kasacyjnej zagadnienia prawnego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia o zasadności skargi kasacyjnej. Dotyczy to również zagadnienia związanego z wykładnią art. 644 k.c., gdyż skarżący odwołuje się do okoliczności wykraczających poza obszar ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd Apelacyjny. Podkreślić należy, iż ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego, w tym art. 644 k.c. w zw. z art. 656 § 1 k.c. oraz w związku z art. 5 k.c., jest dokonywana na podstawie stanu faktycznego ustalonego przez Sąd drugiej instancji, z którego nie wynika, co i w jakiej wysokości zaoszczędziła powódka z powodu niewykonania dzieła.Odwołując się do treści wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania stwierdzić należy, że nie zostały przez skarżącego przedstawione wystarczające motywy, które pozwalają na uznanie, iż skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Podkreślić bowiem należy, że wyróżniona w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zachodzi wtedy, gdy zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej. Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji w skardze kasacyjnej, o charakterze elementarnym polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym.

Tych elementów nie można przypisać przedstawionemu przez skarżących uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej, skoro tę przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniono rażącymi naruszeniami prawa materialnego opartymi na założeniach faktycznych sprzecznych z przyjętymi przez Sąd drugiej instancji. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie podniesiono, że oczywista jej zasadność wynika z naruszenia przez Sąd drugiej instancji przepisów postępowania wskazanych w zarzucie w ramach podstawy kasacyjnej z art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.).Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono - na wniosek powódki zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną - na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99, 108 § 1, 391 § 1 i 39821 k.p.c. oraz przepisów § 21 w zw. z § 15 i § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804). jw