I CSK 445/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 445/16 POSTANOWIENIE Dnia 5 stycznia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska w sprawie z wniosku M. T. i X. T.‎przy uczestnictwie P. […] S.A. w L.‎o ustanowienie służebności przesyłu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 stycznia 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w T.‎z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt I Ca […], ‎odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

W związku ze skargą kasacyjną wnioskodawców M. T. i X. T. od postanowienia Sądu Okręgowego w T. należy zważyć, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, ponieważ tę funkcję realizują zwykłe środki zaskarżenia i skarga o wznowienie postępowania. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem.

Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej, powoduje konieczność poddania jej kontroli wstępnej, pod kątem spełniania kryteriów, kwalifikujących do przedstawienia skargi Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Oparcie wniosku na pierwszej ze wskazanych wyżej przyczyn kasacyjnych wymaga sformułowania samego zagadnienia oraz wskazania argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, w tym także, na sformułowaniu własnego stanowiska przez skarżącego. Wywód ten powinien być zbliżony do przyjętego przy przedstawianiu Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, nie publ.). Wskazane przez skarżących istotne zagadnienie prawne dotyczy sposobu wykazania przez przedsiębiorcę przesyłowego przeniesienia przez Skarb Państwa posiadania urządzeń przesyłowych wybudowanych na gruncie niepaństwowym na rzecz przedsiębiorstwa państwowego będącego poprzednikiem prawnym tego przedsiębiorcy.

W uchwale z dnia 23 marca 2016 roku, III CZP 101/15 (Biuletyn SN 2016, nr 3, s. 7), Sąd Najwyższy stwierdził, że sprawie z wniosku właściciela nieruchomości o ustanowienie służebności odpowiadającej treści służebności przesyłu sąd może rozpoznać zarzut posiadacza urządzeń przesyłowych, że służebność została nabyta przez zasiedzenie przez jego poprzednika prawnego, niebiorącego udziału w sprawie. Kwestia dopuszczalności nabycia przez przedsiębiorcę przesyłowego służebności gruntowej o treści podobnej do służebności przesyłu lub służebności przesyłu przez zasiedzenie jest przedmiotem licznych orzeczeń Sądu Najwyższego tworzących ukształtowaną linię orzeczniczą (por. uchwały: z 17 stycznia 2003 r., III CZP 79/02,OSNC 2003, nr 11, poz. 142, z dnia 7 października 2008 r., III CZP 89/08, Biuletyn SN 2008, nr 10, s. 8, z dnia 2 czerwca 2010 r., III CZP 36/10, OSNC 2010, nr 12, poz. 163, z dnia 21 stycznia 2011 r., III CZP 124/10, OSNC 2011, nr 9, poz. 99, z dnia 22 maja 2013 r. ,III CZP 18/13, OSNC 2013, nr 12, poz. 139, oraz z dnia 27 czerwca 2013 r., III CZP 31/13, OSNC 2014, nr 2, poz.11, wyrok z dnia 12 grudnia 2008 r., II CSK 389/08, niepubl., postanowienia: z dnia 10 lipca 2008 r., III CSK 73/08, niepubl., z dnia 8 września 2006 r., II CSK 112/06, niepubl., z dnia 5 czerwca 2009 r., I CSK 392/08, niepubl., z dnia 22 lipca 2010 r., I CSK 606/09, niepubl., z dnia 6 lipca 2011 r., I CSK 157/11, OSNC-ZD 2012, nr B, poz. 45), z dnia 18 kwietnia 2012 r., V CSK 190/11, niepubl., z dnia 26 lipca 2012 r., II CSK 752/11, "Glosa" 2013, nr 1, s. 58, dnia 6 lutego 2013 r.

V CSK 129/12, niepubl.). Wskazane przez skarżących zagadnienie prawne także zostało już dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. jedynie przykładowo: postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2007 r., I CSK 64/07, niepubl. i z dnia z dnia 6 marca 2015 r., III CSK 192/14, niepubl.), stąd nie istnieje rzeczowa potrzeba kolejnej wypowiedzi Sądu Najwyższego w kwestiach prawnych wyjaśnionych już wszechstronnie w orzecznictwie. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.jw