I CSK 44/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 44/11

POSTANOWIENIE

Dnia 18 sierpnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

w sprawie z powództwa Ryszarda M.

przeciwko M-M Spółce z o.o.

o zapłatę,

oraz z powództwa wzajemnego M-M Spółki z o.o.

przeciwko Ryszardowi M.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 sierpnia 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda (pozwanego wzajemnego)

od wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 26 marca 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i oddala

wniosek

pozwanej

o

przyznanie

kasacyjnego.

Uzasadnienie

kosztów

postępowania

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli: w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Instytucja przedsądu, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego,

jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy

zezwalającymi

na

wprowadzenie

środków

eliminujących

dostęp

do

sądu

najwyższego szczebla. Skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia, ma

ograniczony zasięg, a jej podstawowym celem jest ochrona interesu publicznego

przez zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego

w rozwój prawa.

W sprawie nie występuje żadna z przesłanek określonych w art. 398 9 § 1

k.p.c., choć skarżąca odwołała się do potrzeby wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości oraz oczywistej zasadności skargi.

Odwołanie się do przesłanki zawartej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga

wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi wątpliwości nie doczekał

się należytej wykładni, bądź niejednolita jego interpretacja wywołuje rozbieżności

w orzecznictwie sądów. W takim wypadku strona powinna przedstawić na czym

polegają te rozbieżności, ze wskazaniem konkretnych orzeczeń (por. np.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01,

OSNC 2002, nr 12, poz. 151).

Wykładnia art. 321 k.p.c. jest ukształtowana i jego stosowanie nie wywołuje

obecnie rozbieżności w orzecznictwie sądów, a w każdym razie skarżący w skardze

kasacyjnej takiej niejednolitości nie wskazał. Przewidziane w nim związanie sądu

żądaniem, poza wyjątkiem zawartym w art. 4771 k.p.c., ma w procesie charakter

bezwzględny i oznacza przywrócenie, należytej rangi zasadzie dyspozycyjności

(por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 września 2007 r., III CZP

80/07, nie publ.). Zasada, że sąd nie może wyrokować co do przedmiotu, który nie

był objęty żądaniem, ani zasądzać ponad żądanie została zrealizowana przez Sąd

drugiej instancji, gdyż zaskarżone orzeczenie w pełni zostało oparte tylko na

podstawie

faktycznej

przedstawionej

przez

powoda.

Podstawa

faktyczna

powództwa indywidualizuje żądanie i wyznacza jego granice poza które Sądy meriti

w sprawie nie wyszły, natomiast inna kwalifikacja prawna przedstawionego pod

osąd roszczenia zgodnie z zasadą da mihi factum dabo tibi ius nie jest

naruszeniem art. 321 k.p.c. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 marca

2005 r., II CK 556/04, OSNC 2006, nr 2, poz. 38).

Zaskarżone skargą kasacyjną orzeczenie oczywiście narusza prawo, gdy

jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni

przepisami, albo zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego

zastosowania prawa, które jest w sposób pewny i niewątpliwy z góry widoczne dla

prawnika, bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 8 marca 2003 r., I PKN 341/2001 OSNP 2004, nr 6, poz. 100).

Skarga kasacyjna nie jest oczywiście uzasadniona, albowiem zaskarżone

orzeczenie nie narusza prawa w wyżej wskazanym znaczeniu. Skarżący przeoczył,

że ostatecznie powództwo główne zostało oddalone, z tego względu, że powód nie

wykazał przesłanek faktycznych roszczenia z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia

(art. 6 k.c.), tj. wartości tzw. robót dodatkowych, oraz wartości zakupionych

materiałów. Poza tym otrzymał od pozwanej spółki ogółem za zakupione materiały

i wykonane roboty kwotę 46 950 zł.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). Wniosek pozwanej o przyznanie kosztów został

oddalony, gdyż odpowiedź na skargę kasacyjną została złożona po terminie.

jz