Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I CSK 439/25 AI generated

I CSK 439/25 · Sąd Najwyższy

Case Number I CSK 439/25
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Pozwana A. N. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 3 lipca 2024 r., wydanego w sprawie z powództwa A. B. o zapłatę. Pozwana uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem w sprawie następującego zagadnienia prawnego: Czy Sąd orzekający w sprawie związany jest decyzją Prezesa Sądu Okręgowego (występującego jako organ władzy publicznej w ramach kompetencji wynikających z odrębnych przepisów prawa), wydawaną w rozumieniu art.104 § 1 i § 2 k.p.a., o wpisaniu osoby powołanej w trybie art. 157 §1 i §2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z § 1 pkt 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych na listę ustanowioną przy Sądzie Okręgowym, w tym związany jest określoną w tej decyzji gałęzią nauki (określeniem właściwej specjalizacji), z zakresu której osoba wpisana na tę listę posiada wiedzę specjalną i jest uprawniona do przedstawiania fachowej opinii o okolicznościach mających znaczenie dla wyniku sprawy sądowej, a których wyjaśnienie wymaga specjalistycznej wiedzy - czy też sąd uprawniony jest do następczej kontroli kwalifikacji (kompetencji) osoby wpisanej jako biegły i może odmówić mocy dowodowej opinii sporządzonej przez powołanego przez siebie biegłego z samego tylko faktu nieposiadania przez tego biegłego wymaganych kwalifikacji (których posiadanie potwierdził decyzją Prezes Sadu Okręgowego)?Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał już, że zagadnienie prawne musi opisywać problem nowy, nierozwiązany dotychczas w orzecznictwie, a którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa.

Legislator headnote

AI generated

art. 233 § 1 k.p.c, art. 233 k.p.c; I CSK 439/25 · Sąd Najwyższy: Pozwana A. N. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 3 lipca 2024 r., wydanego w sprawie z powództwa A. B. o zapłatę. Pozwana uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem w sprawie następującego zagadnienia prawnego: Czy Sąd orzekający w sprawie związany jest decyzją Prezesa Sądu Okręgowego (występującego jako organ władzy publicznej w ramach kompetencji wynikających z odrębnych przepisów prawa), wydawaną w rozumieniu art.104 § 1 i § 2 k.p.a., o wpisaniu osoby powołanej w trybie art. 157 §1 i §2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z § 1 pkt 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych na listę ustanowioną przy Sądzie Okręgowym, w tym związany jest określoną w tej decyzji gałęzią nauki (określeniem właściwej specjalizacji), z zakresu której osoba wpisana na tę listę posiada wiedzę specjalną i jest uprawniona do przedstawiania fachowej opinii o okolicznościach mających znaczenie dla wyniku sprawy sądowej, a których wyjaśnienie wymaga specjalistycznej wiedzy - czy też sąd uprawniony jest do następczej kontroli kwalifikacji (kompetencji) osoby wpisanej jako biegły i może odmówić mocy dowodowej opinii sporządzonej przez powołanego przez siebie biegłego z samego tylko faktu nieposiadania przez tego biegłego wymaganych kwalifikacji (których posiadanie potwierdził decyzją Prezes Sadu Okręgowego)?Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał już, że zagadnienie prawne musi opisywać problem nowy, nierozwiązany dotychczas w orzecznictwie, a którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa.

Keywords

AI generated
expert opinion bias of expert witness credibility assessment locus standi review of evidence assessment assessment of abilities

Cited Legislation

AI generated
art. 233 § 1 k.p.c
Podczas oceny opinii sąd może weryfikować doświadczenie zawodowe oraz poziom wiedzy i kompetencji biegłego według reguł z art. 233 k.p.c.
art. 233 k.p.c
Podczas oceny opinii sąd może weryfikować doświadczenie zawodowe oraz poziom wiedzy i kompetencji biegłego według reguł z art. 233 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
I ACa 494/23
Sąd Okręgowy w Krakowie, zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 grudnia 2022 r.
I CSK 1972/23
I CSK 1972/23 POSTANOWIENIE 29 maja 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Roman Trzaskowski na posiedzeniu niejawnym 29 maja 2024 r.
I CSK 3902/23
Postanowieniem z 24 lutego 2023 r.
I CSK 3877/23
Powód T. K. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 6 marca 2023 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na zachodząca w sprawie nieważność postępowania na podstawie art. 379 pkt 4 k.p.c. z uwagi na to, że skład Sądu drugiej instancji był sprzeczny z przepisami prawa oraz wskazał, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne: Czy w sytuacji, gdy organ władzy publicznej wykonuje uprawnienia przyznane mu decyzją administracyjną, a jednocześnie nie wykonuje obowiązków tą decyzją na niego nałożonych, to jego działanie w zakresie korzystania z uprawnień jest niezgodne z prawem? W odpowiedziach na skargę pozwany i interwenient uboczny wnosili o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, względnie o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna w części, w jakiej dotyczy zawartego w wyroku Sądu Apelacyjnego sprostowania wyroku Sądu pierwszej instancji (pkt I. zaskarżonego wyroku) podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
I CSK 1797/23
Wyrokiem z 15 grudnia 2022 r.
I CSK 3806/23
G. – uczestniczka postępowania z wniosku L. R. o stwierdzenie nabycia spadku po T. G. – wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z 20 kwietnia 2023 r., uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem w sprawie dwóch zagadnień prawnych:1.Czy przy ustalaniu przez sąd, iż zachodzi obawa rychłej śmierci konieczne jest stwierdzenie, że spadkodawca publicznie wobec otoczenia wprost artykułował istnienie takiej obawy, a taki fakt został odnotowany w dokumentach w postaci dokumentacji medycznej, czy też wystarczające jest zgromadzenia dokumentacji medycznej, na podstawie której możliwe jest, poprzez domniemanie faktyczne, stwierdzenie iż w danym przypadku mogła zachodzić obawa rychłej śmierci w sensie obiektywnym, jako że w czasie poprzedzającym zgon spadkodawcy, w którym sporządził on testament ustny, zgon tej osoby mógł nastąpić w najbliższym, bliżej nieokreślony czasie? Czy obawa rychłej śmierci ma być ustalona w jednoznaczny sposób, czy też wystarczy stopień prawdopodobieństwa, a jeżeli tak, to jaki stopień to musi być?2.W jakim stanie zdrowia musi znajdować się testator, aby zasadne było przyjęcie, iż sporządzenie testamentu w formie zwykłej jest możliwe lub znacznie utrudnione? Czy dla ustalenia, iż testator mógł sporządzić testament holograficzny wystarczy ustalenie, że był w stanie utrzymać środek pisarski, na podstawie potwierdzonego faktu, że mógł samodzielnie napić się z kubka, czy też konieczne jest ustalenie, że stan zdrowia oraz inne okoliczności dotyczące osoby testatora, w tym odczuwalne dolegliwości wynikające z stanu zdrowia, zarówno ze sfery somatycznej jak i sfery psychicznej, pozwalały testatorowi na podjęcie decyzji o sporządzeniu testamentu zwykłego w miejsce szczególnego?Ponadto skarżąca powołała się na oczywistą zasadność skargi, wynikającą z wydania przez Sąd II instancji orzeczenia sprzecznego z wnioskami płynącymi z treści łącznej opinii biegłych z zakresu onkologii i psychiatrii w oparciu o błędną ocenę innych dowodów zgromadzonych w sprawie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Istotne zagadnienie prawne należy postawić w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by mogło być rozpatrywane w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego, a wątpliwości z nim związane muszą mieć charakter wyłącznie prawny, czyli nie mogą obejmować elementów stanu faktycznego sprawy (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 16 maja 2012 r., III CZP 14/12, z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14).
AI generated
III CB 40/23
Czy art. 19 ust. 1 akapit 2 TUE interpretowany w świetle art. 47 KPP należy rozumieć w ten sposób, że już same okoliczności powołania na stanowisko sędziowskie mogą wskazywać na niespełnienie wymogów niezawisłości i bezstronności przez sędziego, jeżeli prowadzą do ukonstytuowania sądu, który narusza prawo jednostki do sądu, ewentualnie że o niespełnieniu tych wymogów decyduje bierna akceptacja (polegająca na orzekaniu) przez sędziego nieprawidłowości procedury jego powołania na stanowisko sędziowskie prowadzących do ukonstytuowania sądu, który narusza prawo jednostki do sądu? 2.
II KK 4/22
II KK 4/22 POSTANOWIENIE Dnia 23 maja 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Adam Roch w sprawie J.
I NO 50/19
W dniu 22 listopada 2018 r.
IV CSK 17/21
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając na skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, czyli tak zwanego przedsądu, ustawodawca zagwarantował, że skarga kasacyjna, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń, będzie realizować funkcje publicznoprawne.
IV KK 445/24
Do referatu sędziego SN Antoniego Bojańczyka, w dniu 5 sierpnia 2024 r., wpłynęła sprawa IV KK 445/24.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 439/25 POSTANOWIENIE 15 kwietnia 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Mariusz Załucki na posiedzeniu niejawnym 15 kwietnia 2025 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa A. B.‎przeciwko A. N.‎o zapłatę,‎oraz z powództwa wzajemnego powództwa A. N. przeciwko A. B.‎na skutek skargi kasacyjnej A. N.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie‎z 3 lipca 2024 r., I ACa 494/23, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 5 400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia pozwanej do dnia zapłaty

UZASADNIENIE

Pozwana A. N. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 3 lipca 2024 r., wydanego w sprawie z powództwa A. B. o zapłatę. Pozwana uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem w sprawie następującego zagadnienia prawnego: Czy Sąd orzekający w sprawie związany jest decyzją Prezesa Sądu Okręgowego (występującego jako organ władzy publicznej w ramach kompetencji wynikających z odrębnych przepisów prawa), wydawaną w rozumieniu art.104 § 1 i § 2 k.p.a., o wpisaniu osoby powołanej w trybie art. 157 §1 i §2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z § 1 pkt 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych na listę ustanowioną przy Sądzie Okręgowym, w tym związany jest określoną w tej decyzji gałęzią nauki (określeniem właściwej specjalizacji), z zakresu której osoba wpisana na tę listę posiada wiedzę specjalną i jest uprawniona do przedstawiania fachowej opinii o okolicznościach mających znaczenie dla wyniku sprawy sądowej, a których wyjaśnienie wymaga specjalistycznej wiedzy - czy też sąd uprawniony jest do następczej kontroli kwalifikacji (kompetencji) osoby wpisanej jako biegły i może odmówić mocy dowodowej opinii sporządzonej przez powołanego przez siebie biegłego z samego tylko faktu nieposiadania przez tego biegłego wymaganych kwalifikacji (których posiadanie potwierdził decyzją Prezes Sadu Okręgowego)?Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał już, że zagadnienie prawne musi opisywać problem nowy, nierozwiązany dotychczas w orzecznictwie, a którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa.

Zagadnienie powinno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, nie może mieć charakteru kazuistycznego i służyć uzyskaniu przez skarżącego odpowiedzi odnośnie do kwalifikacji prawnej pewnych szczegółowych elementów podstawy faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedstawiony problem powinien być bowiem zagadnieniem wyłącznie prawnym, nie zaś faktycznym (zob. np. postanowienia SN z 29 maja 2024 r., I CSK 1972/23; z 28 maja 2024 r., I CSK 3902/23; z 22 maja 2024 r., I CSK 3877/23; z 21 marca 2024 r., I CSK 1797/23; z 13 marca 2024 r., I CSK 3806/23; z 25 stycznia 2024 r., I CSK 110/23; z 11 stycznia 2024 r., I CSK 3937/23).Dowód z opinii biegłego podlega co do zasady ocenie sądu, tak jak każdy inny dowód, stosownie do reguł określonych w art. 233 § 1 k.p.c. Zadaniem sądu jest ocena logicznej spójności wywodu przedstawionego przez biegłego oraz jego funkcji przekonującej.

Ustalenia stanu faktycznego sprawy podejmowane są na podstawie całokształtu przeprowadzonych w niej dowodów. Jeśli w ocenie sądu przedstawiona opinia zawiera braki, jest nieprzekonująca lub budzi wątpliwości, sąd może powołać kolejnego biegłego i oprzeć się jego ocenie faktów wymagających wiadomości specjalnych. Podczas oceny opinii sąd może weryfikować doświadczenie zawodowe oraz poziom wiedzy i kompetencji biegłego według reguł z art. 233 k.p.c. O tym, czy poziom doświadczenia i rodzaj specjalizacji biegłego jest wystarczający, powinny decydować konkretne okoliczności danej sprawy (zob. np. wyrok SN z 4 grudnia 2024 r., II CSKP 1923/22; postanowienia SN z 20 sierpnia 2024 r., I CSK 3237/23 oraz z 20 lipca 2023 r., I CSK 3715/22).Skarżąca nie przedstawiła zatem nierozstrzygniętego jeszcze w orzecznictwie problemu prawnego, co jest wymaganiem koniecznym do stwierdzenia, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne.

Dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie. Mariusz Załucki[SOP][r.g.] ‎