I CSK 435/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 435/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tadeusz Wiśniewski w sprawie z wniosku […] Spółdzielni Mieszkaniowej "O." ‎w W.‎przy uczestnictwie Miasta W.‎o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lutego 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy ‎od postanowienia Sądu Okręgowego w W. ‎z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt V Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIEZgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Strona skarżąca opiera wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej na oczywistej zasadności, której upatruje przede wszystkim w zarzucie błędnego przyjęcia przez sądy meriti, że wnioskodawca nie był samoistnym posiadaczem nieruchomości, której dotyczyło postępowanie. Stanowiska skarżącego nie sposób jednak podzielić. Analiza skargi prowadzi do wniosku, że nie można mówić o jej oczywistej zasadności. Trafnie wywodzi skarżący, iż w świetle utrwalonego stanowiska samoistny posiadacz nieruchomości, który w czasie biegu zasiedzenia zwraca się do właściciela z ofertą nabycia własności tej rzeczy w drodze umowy, nie pozbawia swego posiadania przymiotu samoistności, chyba że z innych jeszcze okoliczności wynika, iż rezygnuje z samodzielnego i niezależnego od woli innej osoby władania rzeczą (postanowienia SN z dnia 28 kwietnia 1999 r.

I CKN 430/98, OSNC 1999/11/98; z 18 marca 2009 r., IV CSK 407/08, nie publ.). Najistotniejsza jest jednak okoliczność, że sądy meriti dokonały całościowej analizy zachowań wnioskodawcy i nie skupiły się jedynie na fakcie skierowania do właściciela propozycji zawarcia umowy użytkowania wieczystego, co wyraźnie wynika z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. Poza tym niezrozumiałe jest dlaczego skarżący zarzuca Sądowi drugiej instancji uwzględnienie działań wnioskodawcy dokonanych już po okresie, w którym - zdaniem skarżącego - doszło do zasiedzenia, skoro działania te w sposób niewątpliwy mogą stanowić dowód na sposób wykonywanego posiadania także w okresie wcześniejszym.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario).