I CSK 426/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 426/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie z urzędu

przy uczestnictwie E. G.

o umieszczenie uczestniczki w szpitalu psychiatrycznym bez jej zgody,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 września 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania

od postanowienia Sądu Okręgowego

z dnia 28 kwietnia 2011 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Prawomocnym postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2011 r. Sąd Okręgowy

zmienił na skutek apelacji uczestniczki E. G. postanowienie Sądu Rejonowego z

dnia 10 lutego 2011 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na umieszczenie i leczenie

uczestniczki w szpitalu psychiatrycznym przez wykreślenie z tego postanowienia

słowa „pobyt i leczenie”, w pozostałym zaś zakresie apelację oddalił.

W

skardze

kasacyjnej,

skierowanej

przeciwko

temu

postanowieniu,

uczestniczka wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu

do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3983 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna może być oparta

na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię

lub niewłaściwe

zastosowanie

oraz

na

podstawie

naruszenia

przepisów

postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wyłączono natomiast, na podstawie art. 3983 § 3 k.p.c., możliwość oparcia skargi

kasacyjnej na zarzutach dotyczących ustalenia faktów i oceny dowodów. W ten

sposób zharmonizowano podstawy kasacyjne z charakterem postępowania

kasacyjnego i zakresem rozpoznania skargi (art. 39813 § 2 k.p.c.) oraz określono

w sposób

jednoznaczny

funkcję

Sądu

Najwyższego,

jako

sądu

prawa,

sprawującego nadzór nad działalnością sądów powszechnych w zakresie orzekania

(art. 183 ust. 1 Konstytucji).

Z art. 3983 k.p.c. wynika, że dopuszczalne jest oparcie skargi kasacyjnej

na podstawie naruszenia przepisów postępowania, z wyłączeniem jednak zarzutów

dotyczących

ustalenia

faktów

lub

oceny

dowodów,

nawet

wtedy,

gdy

naruszenie tych przepisów mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji

skarga kasacyjna ograniczona tylko do zarzutów dotyczących ustalenia faktów lub

oceny dowodów i

niewskazująca na inne naruszenia prawa jest niedopuszczalna

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05,

OSNC 2006, nr 4, poz. 76).

Osnowa i uzasadnienie skargi kasacyjnej wniesionej przez uczestniczkę

wskazują, że skarga ta została oparta wyłącznie na zarzutach dotyczących

ustalenia faktów i oceny dowodów. Skarżąca starała się co prawda wskazać,

że podstawę kasacyjną stanowi także naruszenie art. 368 § 1 pkt w zw. z art. 373

k.p.c., przez niewezwanie pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braku

formalnego

apelacji

polegającego

na

nieprecyzyjnym

wskazaniu

zakresu

zaskarżenia, skarżąca nie wykazała jednak, jaki istnieje związek między tym

zaniechaniem a merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, zważywszy że apelacja

uczestniczki została częściowo uwzględniona. Powołana podstawa ma więc

charakter czysto fasadowy i nie stanowi w istocie rzeczywistej podstawy kasacyjnej.

W tej sytuacji, skarga kasacyjna oparta na podstawie, której kodeks

postępowania cywilnego nie przewiduje, podlega odrzuceniu (art. 3986 § 2 k.p.c.).