I CSK 4207/22 · Sąd Najwyższy

Powód A. A., po ostatecznym sprecyzowaniu powództwa, domagał się zasądzenia od pozwanego (...) w W. na swoją rzecz kwoty 1.049,20 zł, stanowiącej część jego świadczenia emerytalnego, wolnego od zajęcia komorniczego, a dotychczas niewypłaconego mu za 5 miesięcy, tj. od października 2018 roku do lutego 2019 roku (209,84 zł x 5 miesięcy) wraz z odsetkami; kwoty 36,80 zł tytułem poniesionych wydatków na korespondencję kierowaną do strony pozwanej wraz z odsetkami oraz kwoty 166.600 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę w jego zdrowiu fizycznym i psychicznym. Jako podstawę prawną swoich roszczeń wskazał art. 139, 140 i 141 ustawy O świadczeniach emerytalnych z F.U.S., jak również art. 444 i 445 k.c. Podniósł, że pozwany dokonał zaboru należnego powodowi świadczenia na rzecz komornika, prowadzącego egzekucję przeciwko niemu, w ten sposób, że kwota zadłużenia potrącana była od emerytury brutto, nie zaś od jej kwoty netto. Powyższe skutkowało niemożliwością zakupu niezbędnych lekarstw i medykamentów, przez co stan jego zdrowia uległ istotnemu pogorszeniu.