I CSK 414/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 414/09

POSTANOWIENIE

Dnia 7 stycznia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z wniosku B. L.

przy uczestnictwie R. L.

o podział majątku wspólnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 stycznia 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni

od postanowienia Sądu Okręgowego w W.

z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt IV Ca (…),

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wnioskodawczyni B. L. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu

Okręgowego w W. z dnia 28 stycznia 2009 r., którym oddalono jej apelację od

postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w W. z dnia 2 lipca 2008 r. Tym ostatnim

postanowieniem Sąd I instancji ustalił, że w skład majątku wspólnego byłych małżonków

R. i B. L. nie wchodzi prawo własności lokalu mieszkalnego nr 13 położonego w W. przy

ul. P. 5.

Wnioskodawczyni B. L. wnosiła o podział majątku wspólnego i twierdziła, że do

majątku tego powinno być zaliczone także powyższe prawo, ponieważ lokal ten

przydzielono uczestnikowi - zawodowemu żołnierzowi - jako kwaterę w czasie trwania

związku małżeńskiego z wnioskodawczynią. Po orzeczeniu rozwodu R. L. wykupił ten

lokal wraz z przynależną do niego piwnicą oraz udziałem we współwłasności działki, na

której został posadowiony budynek, po wcześniejszym ustanowieniu jego odrębnej

własności.

Sądu Rejonowy ocenił, że brak regulacji prawnej uzasadniającej zaliczenie tego

lokalu do majątku wspólnego stron. Pogląd ten podzielił Sąd Okręgowy.

Skarga kasacyjna wnioskodawczyni została oparta na podstawie naruszenia

bliżej nieokreślonych przepisów ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu sił

zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z dnia 26 lipca 1995 r.) przez przyjęcie, że

przepisy te nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Sądu II instancji w całości, jak

również poprzedzającego go postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w W. i

przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie

wyżej wskazanych postanowień i orzeczenie co do istoty sprawy.

Wymagania

w wypadku

konstrukcyjne

innych

środków

stawiane

skardze

odwoławczych.

kasacyjnej

Wynika

to

są

z

wyższe

niż

charakteru

skargi i obligatoryjnego obowiązku sporządzenia jej przez profesjonalistę. Elementy

szczególne, które stanowią o istocie skargi kasacyjnej precyzuje art. 398 4 § 1 i 2 k.p.c.

Jednym z nich, nawiązującym do określonych w art. 398 3 § 1 k.p.c. przyczyn

umożliwiających złożenie tej skargi jest przewidziana w art. 398 4 § 1 pkt 2 k.p.c.

powinność przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, że przytoczenie podstaw

kasacyjnych wymaga wskazania konkretnych przepisów, których naruszenie skarżący

zarzuca. W wypadku podstawy wymienionej w art. 398 3 § 1 pkt 1 k.p.c. konieczne jest

sprecyzowanie naruszonych norm prawa materialnego oraz postaci ich naruszenia, w

wypadku podstawy wymienionej w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. należy z kolei

skonkretyzować przepisy postępowania, którym uchybiono i określić istotę wpływu, jaki

mógł stąd wyniknąć dla wyniku sprawy. Nie jest przy tym wystarczające powołanie

przepisów w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych. Niewłaściwe, nieprecyzyjne i

ogólnikowe określenie podstawy kasacyjnej stanowi nieusuwalną wadę skargi i prowadzi

do jej odrzucenia, jako niedopuszczalnej (tak np. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia

7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997/6-7/96, czy w postanowieniu z dnia 10

maja 2002, IV CKN 1310/00, nie publ.).

Sposób ujęcia podstaw kasacyjnych przez wnioskodawczynię nie odpowiada

powyższym wymaganiom, bowiem ogranicza się do wskazania ustawy, której przepisy

(zawiera 94 artykuły) miały zostać naruszone przez błędną wykładnię. Z tych przyczyn

skarga kasacyjna dotknięta jest istotną, nieusuwalną wadą i podlega odrzuceniu na

podstawie art. 3986 § 2 i 3 k.p.c. w zw. z art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.