I CSK 4109/22 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 4109/22 POSTANOWIENIE Dnia 22 września 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marcin Łochowski w sprawie z powództwa B. K.‎przeciwko M. K.‎o ochronę dób osobistych,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 września 2022 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi ‎z dnia 15 października 2021 r., sygn. akt I ACa 687/20, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. przyznaje adwokat A. S. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w Łodzi kwotę 4590 (cztery tysiące pięćset dziewięćdziesiąt) zł, powiększoną o podatek VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Powódka B. K. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 15 października 2021 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała na występujące w sprawie istotne zagadnienia prawne:1) Czy sytuacja, w której Sąd I instancji oddalił wszelkie osobowe wnioski dowodowe strony inicjującej postępowanie, w tym także wniosek o przesłuchanie strony powodowej w sprawie o naruszenie dóbr osobistych, a priori zakładając ich nieprzydatność dla rozstrzygnięcia sprawy, prowadzi do naruszenia zasady wynikającej z art. 6 k.c. w zakresie ciężaru dowodu (onus probandi) i de facto uniemożliwia stronie powodowej wykazanie faktów, z których wywodzi skutki prawne (art. 232 k.p.c.) i w konsekwencji, czy z uwagi na specyfikę sporu o naruszenie dóbr osobistych, tj. dóbr ściśle związanych z człowiekiem, obejmujących jego fizyczną i psychiczną integralność, indywidualność oraz wrażliwość dowód z przesłuchania strony powodowej, winien być oceniony jako istotny dla rozstrzygnięcia sprawy i wobec braku przeszkód winien być bezwzględnie przeprowadzony?2) Czy wypowiedzenie się przez biegłego sądowego co do stanu zdrowia innego uczestnika postępowania, nie będącego uczestnikiem, którego dotyczy wydawana przez biegłego opinia stanowi o przekroczeniu przez biegłego sądowego jego uprawnień procesowych i tym samym stanowi naruszenie dóbr osobistych tego uczestnika, zwłaszcza w sytuacji, w której biegły sądowy odnosząc się do stanu zdrowia uczestnika postępowania używa w stosunku do niego określania nie będącego pojęciem określającym jednostkę chorobową, a li tylko posługuje się pojęciem potocznym, pejoratywnym, powszechnie rozumianym za obelżywe?3) Czy prawidłowe jest przyjęcie przez Sąd II instancji za własne ustaleń faktycznych Sądu I instancji bez jakichkolwiek merytorycznych rozważań w tej kwestii z pominięciem podniesionych zarzutów, w sytuacji gdy zarzuty apelacji zmierzały przede wszystkim do wykazania, że Sąd meriti nie rozpoznał istoty sporu?Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno, przede wszystkim, być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01), a jednocześnie być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia Sądu Najwyższego: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02; z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08).Po pierwsze sformułowane przez powódkę zagadnienia nie mają charakteru uniwersalnego, o czym przekonuje ich szczegółowość i silne powiązanie z konkretnym stanem faktycznym, co oznacza, że znaczenie tych zagadnień nie wykracza poza niniejszą sprawę.

W istocie skarżąca nie dąży do rozstrzygnięcia abstrakcyjnego problemu prawnego, ale weryfikacji trafności rozstrzygnięcia Sądu II instancji. Po drugie, zarówno treść samych zagadnień prawnych, jak i zasadnicza część argumentacji skarżącej, zawarta we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wprost zmierza do zakwestionowania dokonanej przez Sąd Apelacyjny oceny dowodów oraz poczynionych na tej podstawie ustaleń faktycznych. Zawarty zaś w art. 3983 § 3 k.p.c. zakaz oparcia skargi kasacyjnej na zarzutach dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów oraz związanie Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.) oznacza niedopuszczalność powoływania się przez skarżącego na wadliwość wyroku sądu drugiej instancji, polegającą na ustaleniu faktów lub niewłaściwie przeprowadzonej ocenie dowodów, również we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (postanowienie Sądu Najwyższego z 15 października 2020 r., IV CSK 136/20).Po trzecie, autor skargi kasacyjnej nie sporządził w sposób prawidłowy uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej w zakresie wszystkich trzech zagadnień.

W skardze nie ma bowiem pogłębionego wywodu odnoszącego się do sygnalizowanych problemów prawnych, analizy doktryny i orzecznictwa, możliwych rozbieżnych interpretacji i racji jurydycznych stojących za każdą z nich. Uzasadnienie skargi w tym zakresie ogranicza się do powtórzenia trzech sformułowanych zagadnień prawnych, dwóch akapitów arbitralnych tez i przywołania kilku orzeczeń, bez ich omówienia (k. 8-10 skargi kasacyjnej).Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz zgodnie z § 16 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 8 pkt 6 i § 14 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn.

Dz.U. z 2019 r. poz. 18), a także § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 i § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.) – mając na uwadze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 23 kwietnia 2020 r., SK 66/19 – przyznał adwokat A. S. kwotę 4590 zł, powiększoną o podatek VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.[as]