I CSK 382/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 382/16 POSTANOWIENIE Dnia 21 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Władysław Pawlak w sprawie z powództwa G. K. ‎przeciwko A. S.A. w W. ‎o ochronę dóbr osobistych,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 grudnia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 11 grudnia 2015 r., sygn. akt VI ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

W związku ze skargą kasacyjną strony pozwanej A. S.A. w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 11 grudnia 2015 r., sygn. akt VI ACa 1708/15 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 53).

Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca oparła na przesłance uregulowanej w art. 398 9§ 1 pkt. 1 k.p.c. Przesłanka ta jednak nie zachodzi w tej sprawie.Według ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego, przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na przesłankę istotnego zagadnienia polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Musi przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w judykaturze, które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej oraz innych podobnych spraw (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 21 czerwca 2016 r., V CSK 21/16, nie publ., z dnia 15 czerwca 2016 r., V CSK 4/16, nie publ.).W skardze kasacyjnej strona pozwana kwestionuje zastosowaną przez Sąd drugiej instancji formę i zakres oświadczenia o przeproszeniu powoda, który modyfikując w tej materii wyrok Sądu Okręgowego, przy uwzględnieniu wykładni prawa przedstawionej w kasatoryjnym wyroku Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2015 r., I CSK 813/14, nakazał stronie pozwanej opublikowanie oświadczenia na szczegółowo określonej stronie internetowej w ramce 512 pikseli w poziomie na 256 pikseli w pionie, czcionką, która zajmuje nie mniej niż 80% rozmiaru szerokości i wysokości ramki przez okres 7 dni.

Według skarżącej nowe zagadnienie jest związane z treścią i formatem oświadczeń przepraszających, przeznaczonych do wyświetlenia w sieci internetowej, w tym na witrynach responsywnych. Jej zdaniem uwzględnienie formatów prasy elektronicznej funkcjonujących w sieci internetowej powinno promować rozwiązania takie, jak hiperłącza (linki, odnośniki). Strona pozwana nie sformułowała zagadnienia prawnego w znaczeniu o jakim mowa w powołanym art. 3981 § 1 pkt 1 k.p.c., lecz wskazuje na alternatywne techniczne sposoby określenia rozmiaru powierzchni na stronie internetowej.

Tak przedstawiony wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej nie spełnia wymagań stawianych przez ten przepis. Poza tym różnorodność jednostek miary objętości tekstu na stronie internetowej uniemożliwia określenia uniwersalnej jednostki miary.Zwrócić uwagę należy, iż strona pozwana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazała na techniczną możliwość zliczenie pikseli i dokonanie w ten sposób pomiaru wielkości. Poza tym według motywów zaskarżonego wyroku, na które również powołuje się strona pozwana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wielkość ramki, w której winno być zamieszczone oświadczenie przepraszające powoda stanowi 1/6 ekranu, co odpowiada mniej więcej tej części objętości strony, w ramach której zamieszczono tekst naruszający dobra osobiste powoda (k. 12).

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. jw