I CSK 3812/23 · Sąd Najwyższy

I CSK 3812/23 POSTANOWIENIE 26 czerwca 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska na posiedzeniu niejawnym 26 czerwca 2025 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa I.M.‎przeciwko Bank w W. Oddział w Polsce‎o ustalenie i zapłatę,‎na skutek skargi kasacyjnej Bank w W. Oddział w Polsce‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu ‎z 20 lutego 2023 r., I ACa 936/21, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. [J.T.]

UZASADNIENIE

Pozwany Bank w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu, którym oddalono w przeważającej części apelację skarżącego od wyroku Sądu pierwszej instancji wydanego w sprawie o ustalenie i zapłatę toczącej się z powództwa I.M.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał pięć przyczyn kasacyjnych w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c. Trzy z nich (oznaczone numerami 2, 3 i 4) dotyczyły występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a dwie (nr 1 i 5) – potrzeby wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności ‎w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Natura obu wspomnianych przyczyn kasacyjnych była już przedmiotem bardzo licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego ‎i została szczegółowo omówiona m.in. w postanowieniu SN z 28 marca 2025 r., ‎I CSK 703/24, wydanym w sprawie z udziałem pozwanego. Pierwsze cztery przyczyny kasacyjne wskazane przez bank zostały już wyjaśnione i w tym sensie nie występują w sprawie. Choć sformułowane na ‎s. 5-6 i opisane szerzej w dalszej części skargi kwestie dotyczące problematyki kredytów powiązanych z kursem waluty obcej są obiektywnie istotne, a dawniej rzeczywiście budziły poważne wątpliwości, to obecnie należy uznać je za rozstrzygnięte – w kierunku odmiennym od oczekiwanego przez pozwanego – dzięki uchwale Sądu Najwyższego – Izby Cywilnej – z 25 kwietnia 2024 r., ‎III CZP 25/22.

Wobec braku podstaw do podjęcia działań unormowanych ‎w art. 88 § 1 u.s.n., przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd Najwyższy pozostaje przy tym, na mocy art. 87 § 1 u.s.n., związany stanowiskiem wyrażonym w sentencji tego orzeczenia. We wspomnianej uchwale szeroko umotywowano zajęte w niej stanowiska, toteż powtarzanie obecnie tej argumentacji należy uznać za zbędne.Również piąta wskazana przez bank przyczyna kasacyjna, związana z potrzebą wykładni art. 189 k.p.c., nie jest aktualna, gdyż pojęcie „interesu prawnego” w tzw. sprawach frankowych należy uznać za wyjaśnione.

Było ono przedmiotem bogatego orzecznictwa Sądu Najwyższego, w którym wskazano, że rozumienie pojęcia interesu prawnego musi być szerokie i elastyczne, a także uwzględniać okoliczności danej sprawy. W określonych sytuacjach nie można więc wykluczyć, że możliwość wytoczenia powództwa o zapłatę nie wyczerpuje interesu prawnego po stronie osoby kwestionującej związanie częścią postanowień umowy lub istnienie zobowiązania mającego wynikać z umowy kredytu (zob. postanowienie SN z 29 grudnia 2021 r., I CSK 336/21, oraz wyrok SN z 26 maja 2022 r., II CSKP19/22).Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że ‎z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 k.p.c. przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.

Beata Janiszewska [J.T.][SOP][r.g.]‎