Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I CSK 3806/23 AI generated

I CSK 3806/23 · Sąd Najwyższy

Case Number I CSK 3806/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

G. – uczestniczka postępowania z wniosku L. R. o stwierdzenie nabycia spadku po T. G. – wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z 20 kwietnia 2023 r., uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem w sprawie dwóch zagadnień prawnych:1.Czy przy ustalaniu przez sąd, iż zachodzi obawa rychłej śmierci konieczne jest stwierdzenie, że spadkodawca publicznie wobec otoczenia wprost artykułował istnienie takiej obawy, a taki fakt został odnotowany w dokumentach w postaci dokumentacji medycznej, czy też wystarczające jest zgromadzenia dokumentacji medycznej, na podstawie której możliwe jest, poprzez domniemanie faktyczne, stwierdzenie iż w danym przypadku mogła zachodzić obawa rychłej śmierci w sensie obiektywnym, jako że w czasie poprzedzającym zgon spadkodawcy, w którym sporządził on testament ustny, zgon tej osoby mógł nastąpić w najbliższym, bliżej nieokreślony czasie? Czy obawa rychłej śmierci ma być ustalona w jednoznaczny sposób, czy też wystarczy stopień prawdopodobieństwa, a jeżeli tak, to jaki stopień to musi być?2.W jakim stanie zdrowia musi znajdować się testator, aby zasadne było przyjęcie, iż sporządzenie testamentu w formie zwykłej jest możliwe lub znacznie utrudnione? Czy dla ustalenia, iż testator mógł sporządzić testament holograficzny wystarczy ustalenie, że był w stanie utrzymać środek pisarski, na podstawie potwierdzonego faktu, że mógł samodzielnie napić się z kubka, czy też konieczne jest ustalenie, że stan zdrowia oraz inne okoliczności dotyczące osoby testatora, w tym odczuwalne dolegliwości wynikające z stanu zdrowia, zarówno ze sfery somatycznej jak i sfery psychicznej, pozwalały testatorowi na podjęcie decyzji o sporządzeniu testamentu zwykłego w miejsce szczególnego?Ponadto skarżąca powołała się na oczywistą zasadność skargi, wynikającą z wydania przez Sąd II instancji orzeczenia sprzecznego z wnioskami płynącymi z treści łącznej opinii biegłych z zakresu onkologii i psychiatrii w oparciu o błędną ocenę innych dowodów zgromadzonych w sprawie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Istotne zagadnienie prawne należy postawić w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by mogło być rozpatrywane w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego, a wątpliwości z nim związane muszą mieć charakter wyłącznie prawny, czyli nie mogą obejmować elementów stanu faktycznego sprawy (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 16 maja 2012 r., III CZP 14/12, z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14).

Legislator headnote

AI generated

art. 3983 § 3 k.p.c, art. 13 § 2 k.p.c, art. 520 § 1 k.p.c; I CSK 3806/23 · Sąd Najwyższy: Te dwie funkcje Sądu Najwyższego na etapie oceny zasadności przyjęcia skargi do rozpoznania zostały odzwierciedlone w art. 3989 § 1 pkt. 1 i 2 k.p.c. Natomiast niedopuszczalność sięgania w skardze kasacyjnej po zarzuty związane z ustalaniem okoliczności faktycznych sprawy oraz z oceną dowodów wynika wprost z art. 3983 § 3 k.p.c. W niniejszej sprawie nie została również spełniona przesłanka oczywistej zasadności. Wynika to przede wszystkim z podniesionych już wyżej okoliczności, że skarżąca podjęła polemikę ze sposobem oceny dowodów dokonanej przez sąd odwoławczy, przedstawiając własną wersję wniosków wynikających z opinii biegłych.

Keywords

AI generated
validity of will testamentary capacity determination of legal heir favor testamenti dismissal of testamentary executor intestate succession

Cited Legislation

AI generated
art. 3983 § 3 k.p.c
Natomiast niedopuszczalność sięgania w skardze kasacyjnej po zarzuty związane z ustalaniem okoliczności faktycznych sprawy oraz z oceną dowodów wynika wprost z art. 3983 § 3 k.p.c.
art. 13 § 2 k.p.c
art. 520 § 1 k.p.c
O kosztach postępowania rozstrzygnął zaś na zasadzie z art. 520 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
III CZP 14/12
postanowienia Sądu Najwyższego z 16 maja 2012 r., III CZP 14/12, z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14).
V CSK 547/14
2 Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które – zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
II CSK 376/14
Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń nie satysfakcjonujących stron. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną.
I CSK 76/23
Wyrokiem z 17 sierpnia 2022 r.
I CSK 1374/23
Pozwane T. S.A. w Warszawie wniosło skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 9 grudnia 2022 r., wydanego w sprawie z powództwa M. L. o ukształtowanie stosunku prawnego. Skarżący uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem następującego zagadnienia prawnego:Czy sąd rozpoznający roszczenie o zmianę sposobu zobowiązania zakładu ubezpieczeń przez znaczne podniesienie górnej granicy jego odpowiedzialności na podstawie nadzwyczajnej zmiany stosunków, o której mowa w art. 3571 k.c., może, orzekając o spełnieniu przesłanki rażącej straty nie brać pod uwagą faktycznie istniejących instytucji zapewniających możliwość kontynuacji uzyskiwania przez powoda dotychczasowych, jak i przyszłych świadczeń, stanowiących uzasadnienie powództwa o zmianę sposobu zobowiązania zakładu ubezpieczeń? Zdaniem pozwanego brak jest podstaw do stosowania nadzwyczajnej regulacji art. 3571 KC, skoro jest obecna w polskim systemie prawnym podstawa prawna zapewniająca kompensatę uzasadnionych roszczeń osób poszkodowanych, co do których odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń wygasła z uwagi na wyczerpanie sumy gwarancyjnej, tzn. art. 2 ustawy o szczególnych uprawnieniach osób poszkodowanych w przypadku wyczerpania sumy gwarancyjnej ustalonej na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2006 r.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga podlegała odrzuceniu w zakresie, w jakim zaskarżono również pkt II wyroku Sądu Apelacyjnego, mocą którego oddalono apelację powódki w pozostałym zakresie.
I CSK 2591/23
w jaki sposób powinny zostać sformułowane postanowienia wprowadzające do umowy ryzyko walutowe, by można je było uznać za wyrażone w sposób jasny i przejrzysty (jednoznaczny w rozumieniu art.
AI generated
I CSK 5297/22
Wnioskodawczyni K. K. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu z 7 kwietnia 2022 r., którym, ‎w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku oddalono jej apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w Środzie Wielkopolskiej z 11 października 2021 r. W skardze kasacyjnej pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł o jej przyjęcie do rozpoznania powołując się w uzasadnieniu po pierwsze, na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, w zakresie dotyczącym przesłanki możliwości sporządzenia testamentu ustnego, to jest: obawy rychłej śmierci, a po drugie na oczywistą zasadność skargi, która przejawiała się odnośnie do kwestii dotyczącej złożenia przez spadkodawczynię ustnego oświadczenia woli w obecności trzech świadków, w zakresie braku możliwości testowania w formie zwykłe oraz ‎w zakresie sposobu rozpoznania apelacji w części dotyczącej innych niż zamiar samobójczy źródeł obawy rychłej śmierci.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Skarga kasacyjna nie wypełnia ustawowych przesłanek koniecznych dla przyjęcia jej do rozpoznania.
I CSK 1236/22
Wnioskodawczyni G. D. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Szczecinie z 27 kwietnia 2021 r., którym zmieniono postanowienie Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie o stwierdzenie nabycia spadku. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniła potrzebą wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości, tj. art. 60 k.c., art. 948 § 1 k.c. oraz art. 952 § 1 k.c. oraz wystąpieniem istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.), sprowadzającego się do ustalenia: 1.czy w przypadku, gdy spadkodawca przed sporządzeniem testamentu ustnego w trybie określonym w art. 952 § 1 k.c., tj. przed dniem testowania przedstawił analogiczną wolę rozrządzenia na wypadek śmierci, dyskwalifikuje to możliwość przyjęcia, że powtarzając taką wolę w dniu testowania sporządził testament ustny; 2.czy do przyjęcia obawy rychłej śmierci zgodnie z art. 952 § 1 k.c. konieczne jest, aby testator obiektywnie był poinformowany o swoim złym stanie zdrowia, czy wystarczająca jest jego ogólna wiedza o chorobie, a jednocześnie przekonanie, że znajduje się w stanie zagrażającym jego życiu;3.czy dla obiektywnego przyjęcia obawy rychłej śmierci niezbędna jest bliskość czasowa śmierci (krótsza aniżeli 7 dni) lub nagłe pogorszenie stanu zdrowia, czy nie wystarczy, że pogorszenie stanu zdrowia ma charakter ciągły; 4.czy rozrządzenie w testamencie ustnym musi być poprzedzone poinformowaniem świadków, że są świadkami testamentu ustnego i że spadkodawca ma zamiar sporządzić testament, czy też wystarczające jest wyrażenie ostatniej woli wobec co najmniej 3 świadków.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.
I CSK 1837/23
Wnioskodawczyni M. D. wniosła o stwierdzenia nabycia przez nią spadku po matce H. Z. na podstawie testamentu własnoręcznego spadkodawczyni z 10 stycznia 2018 r. Postanowieniem z 9 czerwca 2022 r., Sąd Rejonowy w Ostrowi Mazowieckiej stwierdził, że spadek po H. Z., zmarłej […] 2018 r., nabyły na podstawie ustawy jej dzieci: córka M. D. oraz synowie M. Z. i D. Z. w udziałach po 1/3 części każde z nich. Orzeczenie to wydane został w konsekwencji ustalenia przez Sąd Rejonowy, w oparciu o wyniki postępowania dowodowego, w tym opinii sporządzonych przez biegłych sądowych pięciu specjalności z zakresu medycyny, nieważności testamentu na podstawie art. 945 § 1 pkt 1 k.c. sporządzonego przez spadkodawczynię w stanie zaawansowanej choroby nowotworowej mózgu, w wyniku której dwa miesiące później zmarła.
II CSKP 551/24
II CSKP 551/24 POSTANOWIENIE 24 lipca 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Monika Koba (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Karol Weitz‎SSN Marta Romańska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 24 lipca 2024 r. w Warszawie‎skarg kasacyjnych O. N. i R. W.‎od postanowienia Sądu Okręgowego w Gdańsku‎z 23 grudnia 2019 r., III Ca 742/19,‎w sprawie z wniosku A. N. i M. N. - następców prawnych L. N. z udziałem I. V., J. L. , O. N. i R. W.‎o stwierdzenie nabycia spadku, uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.
I CSK 2537/23
K. – uczestniczka postępowania z wniosku L. T. o stwierdzenie nabycia spadku wywiodła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Białymstoku z 12 stycznia 2023 r., którym orzeczono, że spadek po G. N. nabył wnioskodawca w drodze testamentu. Skarżąca uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem w sprawie następującego zagadnienia prawnego: Czy zmniejszenie zdolności umysłowych ze względu na wiek czy przebyte choroby wpływa na zdolność do świadomego i swobodnego podejmowania decyzji i wyrażenia woli przez testatora w taki sposób, iż może on nie rozumieć natury dokonywanej czynności i jej skutków, nie mieć świadomości wielkości posiadanego majątku, nie mieć rozpoznania co do osób mogących być potencjalnymi spadkobiercami, nie mieć możności racjonalnego rozporządzenia swoim majątkiem - a wystąpienie chociażby jednej z tych przesłanek powoduje, iż testator nie ma dostatecznej świadomości tego, co czyni, a tym samym sporządzony przez niego testament obarczony jest wadą oświadczenia woli zawartą w art. 945 §1 pkt. 1 i jest nieważny?Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c. – zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z 14 września 2012 r., I UK 218/12), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z 24 października 2012 r., I PK 129/12).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 3806/23 POSTANOWIENIE 13 marca 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Mariusz Załucki na posiedzeniu niejawnym 13 marca 2024 r. w Warszawie‎w sprawie z wniosku L. R.‎z udziałem M. G. i A. G.‎o stwierdzenie nabycia spadku po T. G.,‎na skutek skargi kasacyjnej M. G.‎od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie‎z 20 kwietnia 2023 r., V Ca 2038/22, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. ustala, że każdy z uczestników ponosi koszty związane ze swym udziałem w sprawie.

UZASADNIENIE

M. G. – uczestniczka postępowania z wniosku L. R. o stwierdzenie nabycia spadku po T. G. – wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z 20 kwietnia 2023 r., uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem w sprawie dwóch zagadnień prawnych:1.Czy przy ustalaniu przez sąd, iż zachodzi obawa rychłej śmierci konieczne jest stwierdzenie, że spadkodawca publicznie wobec otoczenia wprost artykułował istnienie takiej obawy, a taki fakt został odnotowany w dokumentach w postaci dokumentacji medycznej, czy też wystarczające jest zgromadzenia dokumentacji medycznej, na podstawie której możliwe jest, poprzez domniemanie faktyczne, stwierdzenie iż w danym przypadku mogła zachodzić obawa rychłej śmierci w sensie obiektywnym, jako że w czasie poprzedzającym zgon spadkodawcy, w którym sporządził on testament ustny, zgon tej osoby mógł nastąpić w najbliższym, bliżej nieokreślony czasie? Czy obawa rychłej śmierci ma być ustalona w jednoznaczny sposób, czy też wystarczy stopień prawdopodobieństwa, a jeżeli tak, to jaki stopień to musi być?2.W jakim stanie zdrowia musi znajdować się testator, aby zasadne było przyjęcie, iż sporządzenie testamentu w formie zwykłej jest możliwe lub znacznie utrudnione? Czy dla ustalenia, iż testator mógł sporządzić testament holograficzny wystarczy ustalenie, że był w stanie utrzymać środek pisarski, na podstawie potwierdzonego faktu, że mógł samodzielnie napić się z kubka, czy też konieczne jest ustalenie, że stan zdrowia oraz inne okoliczności dotyczące osoby testatora, w tym odczuwalne dolegliwości wynikające z stanu zdrowia, zarówno ze sfery somatycznej jak i sfery psychicznej, pozwalały testatorowi na podjęcie decyzji o sporządzeniu testamentu zwykłego w miejsce szczególnego?Ponadto skarżąca powołała się na oczywistą zasadność skargi, wynikającą z wydania przez Sąd II instancji orzeczenia sprzecznego z wnioskami płynącymi z treści łącznej opinii biegłych z zakresu onkologii i psychiatrii w oparciu o błędną ocenę innych dowodów zgromadzonych w sprawie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Istotne zagadnienie prawne należy postawić w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by mogło być rozpatrywane w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego, a wątpliwości z nim związane muszą mieć charakter wyłącznie prawny, czyli nie mogą obejmować elementów stanu faktycznego sprawy (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 16 maja 2012 r., III CZP 14/12, z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14).

Jednocześnie musi mieć charakter doniosły z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nie może być rozwiązane w świetle dotychczasowego orzecznictwa. Jego wyjaśnienie powinno się bowiem przyczynić do rozwoju prawa (zob. np. postanowienia SN: z 26.10.2023 r., I CSK 76/23; 20.10.2023 r., I CSK 1374/23; 3.10.2023 r., I CSK 2591/23; 15.09.2023 r., I CSK 4360/22; 18.08.2023 r., I CSK 4091/22; 2.08.2023 r., I CSK 6585/22; 13.07.2023 r., I CSK 2570/22; 30.05.2023 r., I CSK 5362/22; 24.04.2023 r., I CSK 5428/22).Natomiast w ramach uzasadnienia przesłanki oczywistej zasadności skarżący powinien uzasadnić tę oczywistość, wskazując jedynie na argumenty mieszczące się w zakresie kognicji Sądu Najwyższego.

Nie może więc powoływać się na wadliwość ustaleń faktycznych, ani opierać na innych faktach niż stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. (zob. np. postanowienia SN z 11 stycznia 2022 r., II USK 384/21; z 22 grudnia 2021 r., II CSK 390/21; z 31 maja 2021 r., III CSK 152/20; z 13 maja 2021, III USK 103/21 oraz z 9 marca 2021 r., IV CSK 412/20). Należy też zauważyć, że wymagania podania skonkretyzowanego przepisu prawa, na którego naruszeniu skarżący opiera uzasadnienie przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania nie może zastąpić precyzyjne podanie podstaw skargi kasacyjnej, ponieważ wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania stanowi odrębną jednostkę redakcyjną, która musi być kompletna, ponieważ podlega rozpoznaniu przez Sąd Najwyższy w składzie innym niż rozpoznający merytorycznie ten środek zaskarżenia (zob. np. postanowienia SN z 8 listopada 2023 r., II NSK 119/23; z 25 października 2023 r., I CSK 3247/23).Należy zauważyć już prima facie, że zagadnienia sformułowane przez skarżącą nie spełniają powyższych wymagań.

Nawiązują bowiem bezpośrednio do elementów stanu faktycznego danej sprawy, niekiedy w niezwykle kazuistyczny sposób (np. okoliczności utrzymywania w dłoni kubka lub długopisu), a przede wszystkim dotyczą wyłącznie sposobu oceny dowodów i ustalania okoliczności sprawy. Skarżąca zdaje się oczekiwać od Sądu Najwyższego sformułowania wytycznych dotyczących oceny materiału faktycznego w sprawach, których przedmiotem jest ocena istnienia bądź ważności testamentu ustnego. W polskim modelu postępowania cywilnego rola Sądu Najwyższego polega jednak na czymś innym.

Jest to bowiem „sąd prawa”, nie zaś „sąd faktu”. Orzecznictwo Sądu Najwyższego ma bowiem służyć do rozwiązywania skomplikowanych, nowych problemów o charakterze ściśle jurydycznym oraz wpływać na ujednolicenie sposobu oceny spraw podobnych w sądach powszechnych, jednakże nie na skutek narzucenia tym sądom wytycznych co do oceny materiału dowodowego rozpatrywanych spraw, lecz na skutek dokonywania wykładni przepisów prawa, które można interpretować różnorako w procesie stosowania powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa.

Te dwie funkcje Sądu Najwyższego na etapie oceny zasadności przyjęcia skargi do rozpoznania zostały odzwierciedlone w art. 3989 § 1 pkt. 1 i 2 k.p.c. Natomiast niedopuszczalność sięgania w skardze kasacyjnej po zarzuty związane z ustalaniem okoliczności faktycznych sprawy oraz z oceną dowodów wynika wprost z art. 3983 § 3 k.p.c. W niniejszej sprawie nie została również spełniona przesłanka oczywistej zasadności. Wynika to przede wszystkim z podniesionych już wyżej okoliczności, że skarżąca podjęła polemikę ze sposobem oceny dowodów dokonanej przez sąd odwoławczy, przedstawiając własną wersję wniosków wynikających z opinii biegłych.

Oprócz tego jednak uczestniczka postępowania nie uczyniła zadość wymaganiu sprecyzowania, który jej zdaniem przepis prawa został naruszony oraz, w konsekwencji, wskazania, w jaki sposób jego naruszenie wpłynęło na wydanie w sprawie oczywiście wadliwego rozstrzygnięcia. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. art. 3989 § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. O kosztach postępowania rozstrzygnął zaś na zasadzie z art. 520 § 1 k.p.c. (r.g.) ‎