I CSK 38/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 38/08

POSTANOWIENIE

Dnia 16 maja 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie z powództwa A. K

przeciwko D. P.

o ustanowienie rozdzielności majątkowej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 maja 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku

Sądu Okręgowego w W.

z dnia 6 czerwca 2007 r., sygn. akt VI Ca […],

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2007 r. Sąd Okręgowy w W. na skutek apelacji

powódki A. K. zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego dla W. z dnia 15

stycznia 2007 r. w ten sposób, że orzekł rozdzielność majątkową pomiędzy

małżonkami A. K. a D. P. z dniem 15 kwietnia 2005 r.

Od wyroku Sądu Okręgowego pozwany D. P. wniósł skargę kasacyjną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna – obok oznaczenia

zaskarżonego orzeczenia wraz ze wskazaniem zakresu zaskarżenia, podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia, wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę

orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany – powinna

zawierać, jako jeden z elementów konstrukcyjnych, wniosek o przyjęcie jej do

rozpoznania oraz jego uzasadnienie.

Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że brak okoliczności uzasadniających

przyjęcie

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania

jest

tzw.

brakiem

istotnym,

nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych, zatem

skarga kasacyjna dotknięta tym brakiem podlega odrzuceniu a limine (uchwała

składu siedmiu sędziów z dnia 30 kwietnia 1938 r., C III 319/37, Zb. Urz. 1938, poz.

303 oraz postanowienia z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8,

poz. 147, z dnia 16 października 1997 r., II CKN 404/97, OSNC 1998, nr 4, poz. 59,

z dnia 21 marca 2000 r., II CKN 711/00, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 151, z dnia

21 lipca 2005 r., V CSK 15/05, niepubl. oraz z dnia 26 października 2005 r., III CSK

23/05, niepubl.).

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinno

odnosić się do przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 k.p.c., skarżący powinien

zatem wskazać jako okoliczności uzasadniające wniosek o przyjęcie skargi do

rozpoznania, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne i uzasadnić

dlaczego jest ono istotne, albo że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów i wskazać które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego i na czym

polegają związane z tym poważne wątpliwości lub przedstawić rozbieżności

występujące w orzecznictwie sądów, albo że zachodzi nieważność postępowania

lub że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, przy czym należy to wykazać

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01,

OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 10 maja 2001, II CZ 35/01, BSN 2001, nr 6,

s. 11 lub z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156).

W skardze kasacyjnej w ramach wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania

skarżący powołał się na to, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Brak

natomiast odpowiedniego wyjaśnienia, w czym skarżący upatruje tej oczywistości.

Wymaganiem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej jest uzasadnienie wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, a nie jedynie gołosłowne powołanie

się na którąś z okoliczności przewidzianą w art. 398 9 § 1 k.p.c. Przez uzasadnienie

takie należy rozumieć określony wywód prawny mający za podstawę powołane

w skardze podstawy kasacyjne. Wywody skarżącego w tym względzie, liczące

zaledwie pięć linijek, a mające wskazywać w jego przekonaniu, że został on

zaskarżonym wyrokiem pozbawiony ochrony prawnej, nie są wystarczająco

pogłębione, stąd też trudno je uznać za spełnienie omawianego wymagania.

Wskazana natomiast w uzasadnieniu skargi potrzeba wykładni przepisu art.

52 k.r.o. nie zawiera w istocie żadnego zagadnienia prawnego. Argumentacja

sprowadza się w istocie jedynie do polemiki skarżącego z ustaleniami faktycznymi

dokonanymi przez Sądy I i II instancji, mimo że są one w świetle art. 38913 § 2

k.p.c. wiążące dla Sądu Najwyższego.

W tej sytuacji uchybienia formalne w zakresie wymagań stawianych skardze

kasacyjnej w art. 3984 § 1 k.p.c. uzasadniają orzeczenie, jak w sentencji (art. 398 6

§ 2 k.p.c.).

Sąd nie przyznał stronie powodowej zwrotu kosztów zastępstwa prawnego,

gdyż jak wynika z treści odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosek taki został

złożony jedynie na wypadek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Ponieważ

Sąd Najwyższy skargę kasacyjną odrzucił należało uznać, że brak jest

odpowiedniego wniosku strony powodowej.

/tp/