Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I CSK 3602/23 AI generated

I CSK 3602/23 · Sąd Najwyższy

Case Number I CSK 3602/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Wnioskodawczyni K. T. oraz uczestniczka postępowania J. M. wspólnie wniosły skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Łodzi z 28 lutego 2023 r., wydanego w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku po M. J..Skarżące uzasadniły wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania potrzebą dokonania wykładni art. 961 k.c. odnośnie do kwestii, czy można przyjąć, że zapisobierca jest spadkobiercą, jeśli zapis wyczerpuje prawie cały spadek. Ponadto wskazały, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał już, że powołanie się na przyczynę kasacyjną przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania przez stronę skarżącą, że chodzi o wykładnię wyraźnie wskazanego przepisu prawa, którego treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej wykładni, podania, w drodze stosownego jurydycznego wywodu, na czym owe wątpliwości polegają, a także że mają one poważny oraz rzeczywisty charakter i ich rozstrzygnięcie wiąże się z rozpatrywaną sprawą i jest istotne z punktu widzenia wyniku postępowania oraz publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej.

Legislator headnote

AI generated

art. 961 k.c, art. 3989 § 1 k.p.c, art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c, art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c, art. 13 § 2 k.p.c; I CSK 3602/23 · Sąd Najwyższy: Cały wywód przytoczony na uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oparty jest bowiem na mylnym założeniu, że spełnienie jednej z przesłanek występujących w art. 961 k.c., jaką jest objęcie zapisem niemalże całego majątku spadkowego wystarcza, by zastosować ten przepis. W orzecznictwie nie budzi jednak wątpliwości, że w art. 961 k.c. zawarto regułę interpretacyjną, pozwalającą na dokonanie wykładni niejednoznacznych postawień testamentu. Na gruncie stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie nie budziło wątpliwości, że spadkobierca dokonał zapisu.

Keywords

AI generated
determination of legal heir descendant action for reduction in succession account holder ascendant cascading employment contract

Cited Legislation

AI generated
art. 961 k.c
J..Skarżące uzasadniły wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania potrzebą dokonania wykładni art. 961 k.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Skarga kasacyjna jest natomiast oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jeżeli zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
3989 § 1 k.p.c.).Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał już, że powołanie się na przyczynę kasacyjną przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Skarga kasacyjna jest natomiast oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jeżeli zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj.
art. 13 § 2 k.p.c

Cited Case Law

AI generated
I CSK 6296/22
Wyrokiem z 23 czerwca 2022 r.
I CSK 620/23
Wyrokiem z 10 października 2022 r.
I CSK 2968/23
Czy w przypadku uznania w wyniku kontroli incydentalnej obecnych w umowie o kredyt indeksowany kursem waluty obcej klauzul spreadowych nieokreślających głównego przedmiotu umowy, za niedozwolone (nieuczciwe) warunki umowne, prawidłowym jest przyjęcie nieważności całej umowy, skoro klauzule ryzyka walutowego, określające – zgodnie z jednolitym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – główny przedmiot tej umowy, nie stanowią niedozwolonych (nieuczciwych) warunków umownych?2) Czy w przypadku uznania w wyniku kontroli incydentalnej obecnych w umowie o kredyt indeksowany do waluty obcej klauzul odnoszących się do indeksacji kredytu kursem waluty obcej za niedozwolone (nieuczciwe) warunki umowne i w konsekwencji przyjęcia upadku umowy jako konsekwencji wyeliminowania z niej mechanizmu indeksacji, kierując się zasadą utrzymania umowy w mocy oraz mając na uwadze postulat przywrócenia sytuacji prawnej i faktycznej konsumenta, w jakiej znajdowałby się on w przypadku braku nieuczciwych warunków umownych, prawidłowe jest odwołanie się, jako do podstawy dla określenia oprocentowania zobowiązań kredytowych wyrażonych w walucie polskiej, do stawki referencyjnej WIBOR, skoro w umowie wiążącej strony stawka ta występuje i jest ona definiowana jako odnosząca się do kredytów nieindeksowanych, wyrażonych w walucie polskiej?3) Czy wobec umożliwienia kredytobiorcom posiadającym kredyty denominowane lub indeksowane do waluty innej niż waluta polska dokonywania spłaty rat kapitałowo-odsetkowych oraz dokonania przedterminowej spłaty pełnej lub częściowej kwoty kredytu bezpośrednio w tej walucie na podstawie art. 69 ust. 3 pr.bank., wziąwszy pod uwagę aksjomat racjonalności krajowego ustawodawcy, uzasadnione jest przyjęcie, że kredyty denominowane lub indeksowane do waluty innej niż waluta polska są kredytami udzielonymi w złotych polskich, skoro dokonanie przez kredytobiorcę spłaty raty kapitałowo-odsetkowej albo dokonanie przedterminowej spłaty pełnej lub częściowej kwoty kredytu bezpośrednio w walucie, do której denominowany lub indeksowany jest kredyt, prowadzi do skutecznego spełnienia świadczenia wynikającego ze stosunku zobowiązaniowego w postaci umowy kredytu oraz zaspokojenia wierzyciela w osobie kredytodawcy, bez konieczności dokonywania jakichkolwiek przeliczeń bądź innych operacji walutowych wpłacanych przez kredytobiorcę środków w walucie innej, niż waluta krajowa? Skarżący wskazał również, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania z uwagi na naruszenie art. 367 § 3 k.p.c. w zw. z art. 15zzs1 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej:
I CSK 4824/22
Pozwany Bank S.A. w W (dalej: Bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu, oddalającego apelację skarżącego od wyroku Sądu pierwszej instancji wydanego w sprawie z powództwa J.P. i R. P. o zapłatę.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Jako pierwszą przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał potrzebę dokonania wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Podniósł przy tym, że wykładni wymagają art. 3851 § 1 i 2 k.c., w zakresie, w jakim odnoszą się one do skutków uznania postanowień umownych za abuzywne i możliwości zastąpienia takich postanowień przepisami dyspozytywnymi.
I CSK 5630/22
Postanowieniem z 27 kwietnia 2022 r.
I CSK 3494/23
Uczestnik Z.T. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Szczecinie, oddalającego apelację skarżącego od postanowienia Sądu pierwszej instancji w sprawie o uznanie uczestnika postępowania za osobę stwarzającą zagrożenie, prowadzonej z wniosku Dyrektora Aresztu Śledczego w S. z udziałem Prokuratora Okręgowego w Szczecinie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał oczywistą zasadność skargi. Podniósł, że w sprawie Sąd powierzył biegłemu ocenę spełnienia przesłanek z art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób (dalej: u.p.o.z.p.), podczas gdy ocena ta powinna należeć do sądu, a przy tym pominął „aktualną sytuację życiową Uczestnika” i nie dokonał oceny, czy względem skarżącego wystarczające byłoby zastosowanie nadzoru prewencyjnego, o którym mowa w art. 14 ust. 2 u.p.o.z.p. Skarżący wskazał także na błędną ocenę, że umieszczenie go w ośrodku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.p.o.z.p., jest niezbędne.Uczestnik nie wyjaśnił w ramach uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, z jakich względów uważa, że Sąd Apelacyjny odstąpił od samodzielnej oceny wystąpienia przesłanek z art. 14 ust. 3 u.p.o.z.p., ani jakie ustalone w sprawie fakty dotyczące sytuacji życiowej uczestnika przemawiają za brakiem konieczności zastosowania środka, który względem niego orzeczono.
AI generated
II Ns 805/15
We wniosku z dnia 31 marca 2015 roku M.
I CSK 5094/22
Uczestniczka Z.K. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Gdańsku, oddalającego apelację skarżącej w sprawie z wniosku J.K. o stwierdzenie nabycia spadku, prowadzonej z udziałem także innych uczestników.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała oczywistą zasadność skargi. Podniosła przy tym, że w sprawie doszło do naruszenia art. 945 § 2 k.c. i wyraziła opinię, że stwierdzenie nieważności testamentu z jednej z przyczyn wymienionych w art. 945 § 1 k.c. może wystąpić wyłącznie w razie powołania się na taką okoliczność konkretnie przez uczestnika, który ma w tym interes prawny.
I CSK 867/22
Uczestniczka postępowania T.
I CSK 3799/24
Postanowieniem z 20 lipca 2022 r.
I CSK 2890/24
Postanowieniem z 27 października 2023 r.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 3602/23 POSTANOWIENIE 24 czerwca 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Mariusz Załucki na posiedzeniu niejawnym 24 czerwca 2024 r. w Warszawie‎w sprawie z wniosku J. M.‎z udziałem K. T., I. P., G. H., G. B., A. B., M. P., M. P.1, O. P. i M. J. o stwierdzenie nabycia spadku po M. J.,‎na skutek skargi kasacyjnej J. M. i K. T. ‎od postanowienia Sądu Okręgowego w Łodzi ‎z 28 lutego 2023 r., III Ca 2700/21, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wnioskodawczyni K. T. oraz uczestniczka postępowania J. M. wspólnie wniosły skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Łodzi z 28 lutego 2023 r., wydanego w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku po M. J..Skarżące uzasadniły wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania potrzebą dokonania wykładni art. 961 k.c. odnośnie do kwestii, czy można przyjąć, że zapisobierca jest spadkobiercą, jeśli zapis wyczerpuje prawie cały spadek. Ponadto wskazały, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał już, że powołanie się na przyczynę kasacyjną przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania przez stronę skarżącą, że chodzi o wykładnię wyraźnie wskazanego przepisu prawa, którego treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej wykładni, podania, w drodze stosownego jurydycznego wywodu, na czym owe wątpliwości polegają, a także że mają one poważny oraz rzeczywisty charakter i ich rozstrzygnięcie wiąże się z rozpatrywaną sprawą i jest istotne z punktu widzenia wyniku postępowania oraz publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej.

Jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie o występujących w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez sądy różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń, dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika z różnej wykładni wskazanego przepisu (zob. postanowienia SN z 20 grudnia 2023 r., I CSK 6296/22; z 6 grudnia 2023 r., I CSK 620/23; z 25 października 2023 r., I CSK 2968/23 oraz z 19 września 2023 r., I CSK 4824/22). Skarżące nie uczyniła zadość tym wymaganiom.

Cały wywód przytoczony na uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oparty jest bowiem na mylnym założeniu, że spełnienie jednej z przesłanek występujących w art. 961 k.c., jaką jest objęcie zapisem niemalże całego majątku spadkowego wystarcza, by zastosować ten przepis. W orzecznictwie nie budzi jednak wątpliwości, że w art. 961 k.c. zawarto regułę interpretacyjną, pozwalającą na dokonanie wykładni niejednoznacznych postawień testamentu. Na gruncie stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie nie budziło wątpliwości, że spadkobierca dokonał zapisu.

Powołany przepis nie znajdował zatem w ogóle zastosowania. Skarga kasacyjna jest natomiast oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jeżeli zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe. O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia.

Skarżący zaś powinien uzasadnić tę przesłankę, wskazując jedynie na argumenty mieszczące się w zakresie kognicji Sądu Najwyższego. Nie może więc powoływać się na wadliwość ustaleń faktycznych, ani opierać na innych faktach niż stanowiące podstawę rozstrzygnięcia (zob. np. postanowienia SN z 7 grudnia 2023 r., I CSK 5630/22; z 8 listopada 2023 r., I CSK 3494/23; z 20 października 2023 r., I CSK 1631/23 oraz z 25 września 2023 r., I CSK 903/23).Poza wskazaniem, że w ich ocenie skarga jest oczywiście uzasadniona skarżące nie zawarły żadnych argumentów wyjaśniających, dlaczego Sąd Najwyższy powinien uwzględnić tę przyczynę przyjęcia skargi do rozpoznania.Dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. [SOP](r.g.) ‎