I CSK 357/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 357/11

POSTANOWIENIE

Dnia 10 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie z powództwa I. G.

przeciwko Krajowemu Depozytowi Papierów Wartościowych S.A. w W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 stycznia 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki

od wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 16 grudnia 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; nie

obciąża powódki kosztami postępowania kasacyjnego na rzecz

strony pozwanej.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

W niniejszej sprawie nie zachodzą wskazane przesłanki przyjęcia skargi do

rozpoznania. Przede wszystkim nie można uznać, że treść skargi wskazuje, iż jest

ona oczywiście uzasadniona. Nie można dopatrzeć się skutecznego zarzutu

naruszenia art. 140 ust. 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami

finansowymi (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 211, poz. 1384 ze zm.) w brzmieniu sprzed

21.10.2009 r., gdyż przepis ten w sposób jednoznaczny wymagał dla możliwości

uzupełnienia

listy

wierzytelności

inwestorów

dysponowania

prawomocnym

orzeczeniem sądu stwierdzającym prawo inwestora do otrzymania rekompensaty

oraz jej wysokość. Okolicznością bezsporną w sprawie było, że skarżąca takim

orzeczeniem sądowym nie dysponowała.

Z tego samego względu nie można zgodzić się ze skarżącą, że na gruncie

wspomnianej regulacji występuje istotne zagadnienie prawne dotyczące tego, czy

prawo inwestora do zgłaszania rekompensat nieobjętych listą jest uzależnione od

tego, czy syndyk skorzystał z prawa do korekty stanu wierzytelności, gdyż kwestia

ta nie miała decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, w związku

z brakiem uzyskania przez skarżącą wymaganego ustawą prejudykatu sądowego.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario).

Na podstawie art. 102 w zw. z art. z art. 391 § 1 i art. 398 21 k.p.c. Sąd

Najwyższy postanowił nie obciążać powódki kosztami postępowania na rzecz

pozwanego.