Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to specify scope of relief requested in writing.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by K.M. against a district court ruling on marital property division. The appellant failed to formally specify whether they sought a total or partial annulment of the lower court's decision, violating mandatory procedural requirements. Consequently, the court ruled that the appeal lacked the essential structural elements required for its existence under the Code of Civil Procedure.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3984 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: A cassation appeal must explicitly state whether the contested decision is challenged in whole or in part and specify the scope of the requested annulment or change; failure to meet these formal requirements renders the appeal inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I CSK 3506/24 POSTANOWIENIE 22 października 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Agnieszka Jurkowska-Chocyk na posiedzeniu niejawnym 22 października 2025 r. w Warszawiew sprawie z wniosku K.M.z udziałem K.M.1o podział majątku wspólnego,na skutek skargi kasacyjnej K.M.od postanowienia Sądu Okręgowego w Toruniuz 9 kwietnia 2024 r., VIII Ca 956/23, odrzuca skargę kasacyjną. A.W.
UZASADNIENIE
Postanowieniem wstępnym z 9 sierpnia 2023 r. Sąd Rejonowy w Toruniu stwierdził, że w skład majątku wspólnego wnioskodawcy K.M. i uczestniczki K.M.1 wchodzi nieruchomość położona w G., dla której w Sądzie Rejonowym w Toruniu urządzone są księgi wieczyste bliżej wskazane.Na skutek apelacji uczestniczki Sąd Okręgowy w Toruniu zmienił zaskarżone postanowienie poprzez ustalenie, że nieruchomości położone w G., dla których Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgę wieczystą o numerach bliżej wskazanych, nie wchodzą w skład majątku wspólnego uczestników.Skargę kasacyjną od całości postanowienia wywiódł wnioskodawca, wnosząc o „uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy”, ewentualnie o „uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu”.Uczestniczka wniosła o wydanie postanowienia odmawiającego przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, o oddalenie skargi kasacyjnej w przypadku przyjęcia jej do rozpoznania, o zasądzenie od wnioskodawcy na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać:
1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części;
2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie;
3) wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany. Na mocy art. 3985 § 1 k.p.c. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem stronie skarżącej. Na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. Sąd drugiej instancji odrzuca skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 3984 § 1, nieopłaconą oraz skargę, której braków nie usunięto w terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną.
Sąd Najwyższy odrzuca skargę kasacyjną, która podlegała odrzuceniu przez sąd drugiej instancji, albo zwraca ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków.Zarówno wskazanie czy orzeczenie zaskarżone jest w całości, czy w części, jak też wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany należą do elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, bez których nadzwyczajny środek zaskarżenia traci swą istotę. Elementy te są ze sobą ściśle sprzężone, dlatego w orzecznictwie wymaga się ich bezwzględnej spójności redakcyjnej.
W przypadku, gdy zachodzi rozbieżność pomiędzy wymienionymi elementami, nie sposób twierdzić, że zakres zaskarżenia związany jest z zakresem wniosku kasacyjnego. Konieczne jest przy tym takie skonstruowanie skargi kasacyjnej, żeby zakresy te wynikały z bezpośrednio z jej treści, a Sąd Najwyższy nie był obciążony ich określeniem lub doprecyzowaniem w drodze jakichkolwiek zabiegów interpretacyjnych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 sierpnia 2020 r., I CSK 107/20; postanowienie Sądu Najwyższego z 31 maja 2011 r., II CSK 688/10, postanowienie Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2011 r., V CSK 272/10, postanowienie Sądu Najwyższego z 21 marca 2000 r., II CKN 711/00).
Skarżący nie zachował wymogów formalnych skargi kasacyjnej, które decydują o jej istnieniu. Sformułowanie zawarte w skardze kasacyjnej, zgodnie z którym autor skargi kasacyjnej „wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia” i nie określa zakresu żądanego uchylenia i zmiany, jest wadliwe. Skarżący powinien bowiem wprost wskazać czy domaga się uchylenia wyroku (postanowienia co do istoty sprawy) w całości czy w części (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 5 grudnia 2024 r., I CSK 4534/23). Sąd Najwyższy nie jest zaś władny zastąpić stronę i samodzielnie przyjąć żądanego zakresu, gdyż sformalizowanie postępowania kasacyjnego wyklucza analizę treści skargi pod kątem sprzężenia zakresu zaskarżenia i wniosku kasacyjnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 października 2013 r., III CZ 52/13).
Wymogi formalne skargi kasacyjnej wywodzonej w postępowaniu nieprocesowym pozostają bowiem tożsame z wymogami z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną (art. 519 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3986 § 3 k.p.c.).A.W.[SOP]