Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I CSK 3472/24 AI generated

I CSK 3472/24 · Sąd Najwyższy

Case Number I CSK 3472/24
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

A. J. – uczestnik postępowania z wniosku H. B. i J. B. o rozgraniczenie złożył skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Łomży z 27 czerwca 2024 r. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oparł na przesłance oczywistej zasadności, którą wywiódł z naruszenia art. 153 k.c., poprzez brak wskazania przez sąd rozpoznający sprawę, czy dokonał rozgraniczenia na podstawie stanu prawnego nieruchomości, czy też wedle ostatniego stanu spokojnego posiadania. Oprócz tego skarżący dostrzegł w sprawie następujące zagadnienia prawne:1)Jakiego rodzaju dowody strona postępowania sądowego w sprawach dotyczących rozgraniczenia nieruchomości (jeśli dokumentacja z nabycia nieruchomości i z ewidencji gruntów wskazujące na powierzchnię i granice posiadanej i użytkowanej działki nie budzą wątpliwości co do jej stanu prawnego) powinna przedłożyć w poczet materiału dowodowego, aby wykazać stan prawny nieruchomości, aby sąd rozpoznający sprawę nie uruchomił procedury rozpoznawania sprawy według stanu „ostatniego spokojnego posiadania”?2)Czy strona postępowania sądowego w sprawach dotyczących rozgraniczenia nieruchomości powinna wskazać, uprawdopodobnić czy udowodnić stan prawny nieruchomości, by sąd rozpoznający sprawę nie uruchomił procedury rozpoznawania sprawy według stanu „ostatniego spokojnego posiadania”?Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał już, że zagadnienie prawne musi opisywać problem nowy, nierozwiązany dotychczas w orzecznictwie, a którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa.

Legislator headnote

AI generated

art. 153 k.c, art. 3983 § 3 k.p.c, art. 13 § 2 k.p.c; I CSK 3472/24 · Sąd Najwyższy: I CSK 3472/24 POSTANOWIENIE 14 stycznia 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Mariusz Załucki na posiedzeniu niejawnym 14 stycznia 2025 r. w Warszawie‎w sprawie z wniosku H. B. i J. B.‎z udziałem R. A. J.‎o rozgraniczenie,‎na skutek skargi kasacyjnej R. A. J.‎od postanowienia Sądu Okręgowego w Łomży‎z 27 czerwca 2024 r., I Ca 127/24, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Keywords

AI generated
action for boundary determination declining of jurisdiction prorogation of jurisdiction restriction of property ownership extension of proceedings limits of judicial review

Cited Legislation

AI generated
art. 153 k.c
Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oparł na przesłance oczywistej zasadności, którą wywiódł z naruszenia art. 153 k.c., poprzez brak wskazania przez sąd rozpoznający sprawę, czy dokonał rozgraniczenia na podstawie stanu prawnego nieruchomości, czy też wedle ostatniego stanu spokojnego posiadania.
art. 3983 § 3 k.p.c
39813 § 2 oraz art. 3983 § 3 k.p.c.
art. 13 § 2 k.p.c
Ewentualna wadliwośc uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie mogłaby zatem stanowić podstawy przyjęcia skargi do rozpoznania.Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.[a.ł] Mariusz Załucki ‎

Cited Case Law

AI generated
I CSK 1972/23
I CSK 1972/23 POSTANOWIENIE 29 maja 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Roman Trzaskowski na posiedzeniu niejawnym 29 maja 2024 r.
I CSK 3902/23
Postanowieniem z 24 lutego 2023 r.
I CSK 3877/23
Powód T. K. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 6 marca 2023 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na zachodząca w sprawie nieważność postępowania na podstawie art. 379 pkt 4 k.p.c. z uwagi na to, że skład Sądu drugiej instancji był sprzeczny z przepisami prawa oraz wskazał, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne: Czy w sytuacji, gdy organ władzy publicznej wykonuje uprawnienia przyznane mu decyzją administracyjną, a jednocześnie nie wykonuje obowiązków tą decyzją na niego nałożonych, to jego działanie w zakresie korzystania z uprawnień jest niezgodne z prawem? W odpowiedziach na skargę pozwany i interwenient uboczny wnosili o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, względnie o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna w części, w jakiej dotyczy zawartego w wyroku Sądu Apelacyjnego sprostowania wyroku Sądu pierwszej instancji (pkt I. zaskarżonego wyroku) podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
I CSK 1797/23
Wyrokiem z 15 grudnia 2022 r.
I CSK 3806/23
G. – uczestniczka postępowania z wniosku L. R. o stwierdzenie nabycia spadku po T. G. – wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z 20 kwietnia 2023 r., uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem w sprawie dwóch zagadnień prawnych:1.Czy przy ustalaniu przez sąd, iż zachodzi obawa rychłej śmierci konieczne jest stwierdzenie, że spadkodawca publicznie wobec otoczenia wprost artykułował istnienie takiej obawy, a taki fakt został odnotowany w dokumentach w postaci dokumentacji medycznej, czy też wystarczające jest zgromadzenia dokumentacji medycznej, na podstawie której możliwe jest, poprzez domniemanie faktyczne, stwierdzenie iż w danym przypadku mogła zachodzić obawa rychłej śmierci w sensie obiektywnym, jako że w czasie poprzedzającym zgon spadkodawcy, w którym sporządził on testament ustny, zgon tej osoby mógł nastąpić w najbliższym, bliżej nieokreślony czasie? Czy obawa rychłej śmierci ma być ustalona w jednoznaczny sposób, czy też wystarczy stopień prawdopodobieństwa, a jeżeli tak, to jaki stopień to musi być?2.W jakim stanie zdrowia musi znajdować się testator, aby zasadne było przyjęcie, iż sporządzenie testamentu w formie zwykłej jest możliwe lub znacznie utrudnione? Czy dla ustalenia, iż testator mógł sporządzić testament holograficzny wystarczy ustalenie, że był w stanie utrzymać środek pisarski, na podstawie potwierdzonego faktu, że mógł samodzielnie napić się z kubka, czy też konieczne jest ustalenie, że stan zdrowia oraz inne okoliczności dotyczące osoby testatora, w tym odczuwalne dolegliwości wynikające z stanu zdrowia, zarówno ze sfery somatycznej jak i sfery psychicznej, pozwalały testatorowi na podjęcie decyzji o sporządzeniu testamentu zwykłego w miejsce szczególnego?Ponadto skarżąca powołała się na oczywistą zasadność skargi, wynikającą z wydania przez Sąd II instancji orzeczenia sprzecznego z wnioskami płynącymi z treści łącznej opinii biegłych z zakresu onkologii i psychiatrii w oparciu o błędną ocenę innych dowodów zgromadzonych w sprawie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Istotne zagadnienie prawne należy postawić w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by mogło być rozpatrywane w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego, a wątpliwości z nim związane muszą mieć charakter wyłącznie prawny, czyli nie mogą obejmować elementów stanu faktycznego sprawy (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 16 maja 2012 r., III CZP 14/12, z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14).
I CSK 110/23
Wyrokiem z 21 kwietnia 2022 r.
AI generated
I CSK 877/22
Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2021 r.
I CSK 1595/24
Postanowieniem z 8 grudnia 2023 r.
I CSK 6953/22
Wnioskodawcy B. G. i M. G. wnieśli skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Nowym Sączu, którym oddalono apelację skarżących pod postanowienia Sądu pierwszej instancji wydanego w sprawie o rozgraniczenie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazali oczywistą zasadność skargi. Podnieśli przy tym, że Sąd drugiej instancji dokonał „błędnej wykładni przepisów prawa – art. 153 k.c. w związku z art. 172 § 1 i 2 k.c. (…) oraz pominął art. 5 k.c. a poprzez nieprawidłowe zastosowanie kryteriów oceny dowodów zgromadzonych w sprawie dokonał błędnej wykładni czynności prawnych i faktycznych dokonywanych przez wnioskodawców/uczestników postępowania oraz dokonał błędnej oceny dowodów w postaci dokumentów, a ponadto pominął cele i zamiary stron, dobrą wolę wnioskodawców, generując kolejny spór”, „w sposób nieprawidłowy zastosował przepisy dotyczące zasiedzenia, w szczególności poprzez niewskazanie daty zasiedzenia oraz osób na rzecz których nastąpiło zasiedzenie”, „uznał zasiedzenie przygranicznego pasa gruntu w toku postępowania rozgraniczeniowego, pomimo istnienia sporu sąsiedzkiego pomiędzy stronami”, a także „uznał zasiedzenie przygranicznego pasa gruntu w toku postępowania rozgraniczeniowego, pomimo istnienia sporu sąsiedzkiego pomiędzy stronami”, oraz mimo to, że „w toku postępowania rozgraniczeniowego uczestnicy nie podali początkowej i końcowej daty biegu zasiedzenia spornego pasa gruntu, w szczególności nie wskazano daty zasiedzenia jako przesłanki rozgraniczenia a także nie podali na czyją rzecz ma nastąpić zasiedzenie oraz nie sprecyzowali jakiego obszaru dotyczy zarzut zasiedzenie” (pisownia oryginalna, s. 4).
I CSK 41/26
Wnioskodawczyni Z.Z. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Lublinie z 16 kwietnia 2025 r., wydanego w sprawie ‎z udziałem P.K. o rozgraniczenie.Uczestnik wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz o zasądzenie od skarżącej na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
III CSK 124/21
Postanowieniem z 26 listopada 2020 r.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 3472/24 POSTANOWIENIE 14 stycznia 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Mariusz Załucki na posiedzeniu niejawnym 14 stycznia 2025 r. w Warszawie‎w sprawie z wniosku H. B. i J. B.‎z udziałem R. A. J.‎o rozgraniczenie,‎na skutek skargi kasacyjnej R. A. J.‎od postanowienia Sądu Okręgowego w Łomży‎z 27 czerwca 2024 r., I Ca 127/24, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

R. A. J. – uczestnik postępowania z wniosku H. B. i J. B. o rozgraniczenie złożył skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Łomży z 27 czerwca 2024 r. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oparł na przesłance oczywistej zasadności, którą wywiódł z naruszenia art. 153 k.c., poprzez brak wskazania przez sąd rozpoznający sprawę, czy dokonał rozgraniczenia na podstawie stanu prawnego nieruchomości, czy też wedle ostatniego stanu spokojnego posiadania. Oprócz tego skarżący dostrzegł w sprawie następujące zagadnienia prawne:1)Jakiego rodzaju dowody strona postępowania sądowego w sprawach dotyczących rozgraniczenia nieruchomości (jeśli dokumentacja z nabycia nieruchomości i z ewidencji gruntów wskazujące na powierzchnię i granice posiadanej i użytkowanej działki nie budzą wątpliwości co do jej stanu prawnego) powinna przedłożyć w poczet materiału dowodowego, aby wykazać stan prawny nieruchomości, aby sąd rozpoznający sprawę nie uruchomił procedury rozpoznawania sprawy według stanu „ostatniego spokojnego posiadania”?2)Czy strona postępowania sądowego w sprawach dotyczących rozgraniczenia nieruchomości powinna wskazać, uprawdopodobnić czy udowodnić stan prawny nieruchomości, by sąd rozpoznający sprawę nie uruchomił procedury rozpoznawania sprawy według stanu „ostatniego spokojnego posiadania”?Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał już, że zagadnienie prawne musi opisywać problem nowy, nierozwiązany dotychczas w orzecznictwie, a którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa.

Zagadnienie powinno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, nie może mieć charakteru kazuistycznego i służyć uzyskaniu przez skarżącego odpowiedzi odnośnie do kwalifikacji prawnej pewnych szczegółowych elementów podstawy faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedstawiony problem powinine być bowiem zagadnieniem wyłącznie prawnym, nie zaś faktycznym (zob. np. postanowienia SN z 29 maja 2024 r., I CSK 1972/23; z 28 maja 2024 r., I CSK 3902/23; z 22 maja 2024 r., I CSK 3877/23; z 21 marca 2024 r., I CSK 1797/23; z 13 marca 2024 r., I CSK 3806/23; z 25 stycznia 2024 r., I CSK 110/23; z 11 stycznia 2024 r., I CSK 3937/23).Natomiast przesłankę oczywistej zasadności można wykazać, wskazując jedynie na argumenty mieszczące się w zakresie kognicji Sądu Najwyższego.

Nie należy więc powoływać się na wadliwość ustaleń faktycznych, ani opierać na innych faktach niż stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. (zob. np. postanowienia SN z 11 stycznia 2022 r., II USK 384/21; z 22 grudnia 2021 r., II CSK 390/21; z 31 maja 2021 r., III CSK 152/20; z 13 maja 2021, III USK 103/21 oraz z 9 marca 2021 r., IV CSK 412/20).Skarżący nie sprostał tym wymaganiom, ponieważ sformułowane przez niego zagadnienia nie miały charakteru prawnego, jurydycznego, lecz odnosiły się wyłącznie do kwestii oceny dowodów. Formułowanie zarzutów dotyczących ustaleń stanu faktycznego lub oceny dowodów jest zaś niedopuszczalne na etapie postępowania kasacyjnego ze względu na ograniczenie kognicji Sądu Najwyższego w tym zakresie na mocy art. 39813 § 2 oraz art. 3983 § 3 k.p.c. Oczywista zasadność nie zachodzi zaś w przypadku naruszenia przez sąd jakiegolwiek przepisu prawa, a wyłącznie w sytuacjach, gdy naruszenie przepisu prawa miało wyjątkowo poważne, kwalifikowane skutki, tj. gdy doprowadziło do wydania oczywiście wadliwego orzeczenia (zob. np. postanowienia SN z 20 grudnia 2024 r., I CSK 3274/23; z 18 grudnia 2024 r., I CSK 3647/23 oraz z 21 listopada 2024 r., I CSK 1265/24).

Ewentualna wadliwośc uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie mogłaby zatem stanowić podstawy przyjęcia skargi do rozpoznania.Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.[a.ł] Mariusz Załucki ‎